6.5 C
Milano
venerdì, Dicembre 2, 2022
spot_img
HomeAdi ParvaLa storia dei cinque Indra 195

La storia dei cinque Indra 195

VAIVAHIKA PARVA
(Il libro delle nozze)

SEZIONE 195
La storia dei cinque Indra

Il mito della detronizzazione degli Indra (cambio di stella Polare) ha diverse fonti, questa versione coinvolge Krishna, suo fratello Balarama e i cinque fratelli Pandava della dinastia Kruru da cui discende Ciro il Grande re di Persia. Questo mito è poco diffuso, probabilmente ignorato in quanto contiene la scomoda origine di Krishna.

व्यास उवाच ।
पुरा वै नैमिषारण्ये देवाः सत्रम उपासते ।
तत्र वैवस्वतॊ राजञ शामित्रम अकरॊत तदा ॥१॥
vyāsa uvāca |
purā vai naimiṣāraṇye devāḥ satram upāsate |
tatra vaivasvato rājañ śāmitram akarot tadā ||1||

Vyasa disse: “O re, una volta nella foresta di Naimisha i Deva erano intenti in un sattra, allora in quel luogo il figlio di Vivasvat compiva il sacrificio.

ततॊ यमॊ दीक्षितस तत्र राजन;
नामारयत किं चिद अपि परजाभ्यः ।
ततः परजास ता बहुला बभूवुः;
कालातिपातान मरणात परहीणाः ॥२॥
tato yamo dīkṣitas tatra rājan;
nāmārayat kiṃ cid api prajābhyaḥ |
tataḥ prajās tā bahulā babhūvuḥ;
kālātipātān maraṇāt prahīṇāḥ ||2||

Quindi Yama purificato non portava morte alcuna alle creature, perciò vi erano moltissime creature trascurate dalla morte dimentica del tempo.

ततस तु शक्रॊ वरुणः कुबेरः;
साध्या रुद्रा वसवश चाश्विनौ च ।
परणेतारं भुवनस्य परजापतिं;
समाजग्मुस तत्र देवास तथान्ये ॥३॥
tatas tu śakro varuṇaḥ kuberaḥ;
sādhyā rudrā vasavaś cāśvinau ca |
praṇetāraṃ bhuvanasya prajāpatiṃ;
samājagmus tatra devās tathānye ||3||

Quindi Shakra, Varuna, Kubera, i Sadhya, i Rudra, i Vasu, e i due Ashvin, e gli altri celesti si recarono da Prajapati guida degli esseri.

ततॊ ऽबरुवँल लॊकगुरुं समेता;
भयं नस तीव्रं मानुषाणां विवृद्ध्या ।
तस्माद भयाद उद्विजन्तः सुखेप्सवः;
परयाम सर्वे शरणं भवन्तम ॥४॥
tato ‘bruvaṁl lokaguruṃ sametā;
bhayaṃ nas tīvraṃ mānuṣāṇāṃ vivṛddhyā |
tasmād bhayād udvijantaḥ sukhepsavaḥ;
prayāma sarve śaraṇaṃ bhavantam ||4||

Quindi insieme dissero al guru del mondo: “Tremenda paura abbiamo per l’aumento degli umani, perciò tremanti di paura desiderosi di pace, veniamo tutti a te che sei il rifugio.”

ब्रह्मोवाच ।
किं वॊ भयं मानुषेभ्यॊ यूयं सर्वे यदामराः ।
मा वॊ मर्त्यसकाशाद वै भयं भवतु कर्हि चित ॥५॥
brahmovāca |
kiṃ vo bhayaṃ mānuṣebhyo yūyaṃ sarve yadāmarāḥ |
mā vo martyasakāśād vai bhayaṃ bhavatu karhi cit ||5||

Brahma disse: “Perché la vostra paura degli uomini quando tutti voi siete immortali non abbiate mai paura di fronte ai mortali.”

देवा ऊचुः ।
मर्त्या हय अमर्त्याः संवृत्ता न विशेषॊ ऽसति कश चन ।
अविशेषाद उद्विजन्तॊ विशेषार्थम इहागताः ॥६॥
devā ūcuḥ |
martyā hy amartyāḥ saṃvṛttā na viśeṣo ‘sti kaś cana |
aviśeṣād udvijanto viśeṣārtham ihāgatāḥ ||6||

I Deva dissero: “I mortali sono diventati immortali nessuna distinzione vi è da questa uguaglianza, agitati siamo qui venuti per distinguerli da noi.”

ब्रह्मोवाच ।
वैवस्वतॊ वयापृतः सत्र हेतॊस;
तेन तव इमे न मरियन्ते मनुष्याः ।
तस्मिन्न एकाग्रे कृतसर्वकार्ये;
तत एषां भवितैवान्त कालः ॥७॥
brahmovāca |
vaivasvato vyāpṛtaḥ satra hetos;
tena tv ime na mriyante manuṣyāḥ |
tasminn ekāgre kṛtasarvakārye;
tata eṣāṃ bhavitaivānta kālaḥ ||7||

Brahma disse: “Il figlio di Vivasvat è impegnato nel sattra, a causa di ciò non muoiono gli uomini, perciò una volta compiuto ogni rito, allora di nuovo avranno la morte.

वैवस्वतस्यापि तनुर विभूता;
वीर्येण युष्माकम उत परयुक्ता ।
सैषाम अन्तॊ भविता हय अन्तकाले;
तनुर हि वीर्यं भविता नरेषु ॥८॥
vaivasvatasyāpi tanur vibhūtā;
vīryeṇa yuṣmākam uta prayuktā |
saiṣām anto bhavitā hy antakāle;
tanur hi vīryaṃ bhavitā nareṣu ||8||

Il corpo del figlio di Vivasvat stesso, aumentato dalla vostra energia unita, di essi compirà la fine a tempo debito, scarso sarà il valore negli uomini.”

व्यास उवाच ।
ततस तु ते पूर्वज देववाक्यं;
शरुत्वा देवा यत्र देवा यजन्ते ।
समासीनास ते समेता महाबला;
भागी रथ्यां ददृशुः पुण्डरीकम ॥९॥
vyāsa uvāca |
tatas tu te pūrvaja devavākyaṃ;
śrutvā devā yatra devā yajante |
samāsīnās te sametā mahābalā;
bhāgī rathyāṃ dadṛśuḥ puṇḍarīkam ||9||

Vyasa disse: “Quindi udite le parole del primo Deva, i Deva, là dove i Deva insieme seduti sacrificavano, quei potentissimi scorgevano la Bhagirathi ornata di loti.

दृष्ट्वा च तद विस्मितास ते बभूवुस;
तेषाम इन्द्रस तत्र शूरॊ जगाम ।
सॊ ऽपश्यद यॊषाम अथ पावकप्रभां;
यत्र गङ्गा सततं संप्रसूता ॥१०॥
dṛṣṭvā ca tad vismitās te babhūvus;
teṣām indras tatra śūro jagāma |
so ‘paśyad yoṣām atha pāvakaprabhāṃ;
yatra gaṅgā satataṃ saṃprasūtā ||10||

E avendola vista, essi divennero meravigliati e tra essi il potente Indra si recava in quel luogo, egli vide una giovane splendente di fuoco, là dove la Ganga sempre sgorga.

सा तत्र यॊषा रुदती जलार्थिनी;
गङ्गां देवीं वयवगाह्यावतिष्ठत ।
तस्याश्रु बिन्दुः पतितॊ जले वै;
तत पद्मम आसीद अथ तत्र काञ्चनम ॥११॥
sā tatra yoṣā rudatī jalārthinī;
gaṅgāṃ devīṃ vyavagāhyāvatiṣṭhat |
tasyāśru binduḥ patito jale vai;
tat padmam āsīd atha tatra kāñcanam ||11||

La giovane piangente, assetata, tuffandosi raggiungeva la devi Ganga, una sua goccia di lacrima cadeva nell’acqua, questa là divenne un loto d’oro.

तद अद्भुतं परेक्ष्य वज्री तदानीम;
अपृच्छत तां यॊषितम अन्तिकाद वै ।
का तवं कथं रॊदिषि कस्य हेतॊर;
वाक्यं तथ्यं कामयेह बरवीहि ॥१२॥
tad adbhutaṃ prekṣya vajrī tadānīm;
apṛcchat tāṃ yoṣitam antikād vai |
kā tvaṃ kathaṃ rodiṣi kasya hetor;
vākyaṃ tathyaṃ kāmayeha bravīhi ||12||

Vedendo questo miracolo il celeste tonante allora chiedeva alla splendida lì vicino: “Chi sei tu, perché piangi, e per quale motivo? Se vuoi dammi una risposta sincera.”

स्त्र्य् उवाच ।
तवं वेत्स्यसे माम इह यास्मि शक्र;
यदर्थं चाहं रॊदिमि मन्दभाग्या ।
आगच्छ राजन पुरतॊ ऽहं गमिष्ये;
दरष्टासि तद रॊदिमि यत्कृते ऽहम ॥१३॥
stry uvāca |
tvaṃ vetsyase mām iha yāsmi śakra;
yadarthaṃ cāhaṃ rodimi mandabhāgyā |
āgaccha rājan purato ‘haṃ gamiṣye;
draṣṭāsi tad rodimi yatkṛte ‘ham ||13||

La donna disse: “o Shakra, tu qui saprai chi io sia e per quale motivo io pianga disperata, vieni o re, io andrò avanti e vedrai per quale motivo io piango.”

व्यास उवाच ।
तां गच्छन्तीम अन्वगच्छत तदानीं;
सॊ ऽपश्यद आरात तरुणं दर्शनीयम ।
सिंहासनस्थं युवती सहायं करीडन्तम;
अक्षैर गिरिराजमूर्ध्नि ॥१४॥
vyāsa uvāca |
tāṃ gacchantīm anvagacchat tadānīṃ;
so ‘paśyad ārāt taruṇaṃ darśanīyam |
siṃhāsanasthaṃ yuvatī sahāyaṃ krīḍantam;
akṣair girirājamūrdhni ||14||

Vyasa disse: “Allora mentre procedeva la seguiva, e vedeva lì vicino un bellissimo giovane che stando su un trono con una giovane giocava a dadi sulla sommità di un monte.

तम अब्रवीद देवराजॊ ममेदं;
तवं विद्धि विश्वं भुवनं वशे सथितम ।
ईशॊ ऽहम अस्मीति समन्युर अब्रवीद;
दृष्ट्वा तम अक्षैः सुभृशं परमत्तम ॥१५॥
tam abravīd devarājo mamedaṃ;
tvaṃ viddhi viśvaṃ bhuvanaṃ vaśe sthitam |
īśo ‘ham asmīti samanyur abravīd;
dṛṣṭvā tam akṣaiḥ subhṛśaṃ pramattam ||15||

E a lui diceva il devaraja: “Sappi che in mio potere ogni creatura si trova, il signore io sono.” Irato gli diceva vedendolo perfettamente attento ai dadi.

करुद्धं तु शक्रं परसमीक्ष्य देवॊ;
जहास शक्रं च शनैर उदैक्षत ।
संस्तम्भितॊ ऽभूद अथ देवराजस;
तेनॊक्षितः सथाणुर इवावतस्थे ॥१६॥
kruddhaṃ tu śakraṃ prasamīkṣya devo;
jahāsa śakraṃ ca śanair udaikṣata |
saṃstambhito ‘bhūd atha devarājas;
tenokṣitaḥ sthāṇur ivāvatasthe ||16||

Scorgendo Shakra incollerito, quel Deva sorrise e dolcemente guardava Shakra, da lui osservato allora immobilizzato fu il devaraja, saldo come una colonna.

यदा तु पर्याप्तम इहास्य करीडया;
तदा देवीं रुदतीं ताम उवाच ।
आनीयताम एष यतॊ ऽहम आरान;
मैनं दर्पः पुनर अप्य आविशेत ॥१७॥
yadā tu paryāptam ihāsya krīḍayā;
tadā devīṃ rudatīṃ tām uvāca |
ānīyatām eṣa yato ‘ham ārān;
mainaṃ darpaḥ punar apy āviśeta ||17||

Quando la sua partita fu finita, allora diceva alla Devi piangente: “Costui Sia condotto lontano da me, e di nuovo non si avvicini quest’arrogante.”

ततः शक्रः सपृष्टमात्रस तया तु;
सरस्तैर अङ्गैः पतितॊ ऽभूद धरण्याम ।
तम अब्रवीद भगवान उग्रतेजा;
मैवं पुनः शक्र कृथाः कथं चित ॥१८॥
tataḥ śakraḥ spṛṣṭamātras tayā tu;
srastair aṅgaiḥ patito ‘bhūd dharaṇyām |
tam abravīd bhagavān ugratejā;
maivaṃ punaḥ śakra kṛthāḥ kathaṃ cit ||18||

Quindi Shakra appena toccato da lei, con le membra rilassate cadeva a suolo, a lui disse il bhagavan dal terribile splendore: “non fare mai più così.

विवर्तयैनं च महाद्रिराजं;
बलं च वीर्यं च तवाप्रमेयम ।
विवृत्य चैवाविश मध्यम अस्य;
यत्रासते तवद्विधाः सूर्यभासः ॥१९॥
vivartayainaṃ ca mahādrirājaṃ;
balaṃ ca vīryaṃ ca tavāprameyam |
vivṛtya caivāviśa madhyam asya;
yatrāsate tvadvidhāḥ sūryabhāsaḥ ||19||

E gira questa grande pietra, la forza e il tuo valore sono senza limiti e rimossala entra in mezzo ad essa, dove siedono altri simili a te, splendenti come il Sole.

स तद विवृत्य शिखरं महागिरेस;
तुल्यद्युतींश चतुरॊ ऽनयान ददर्श ।
स तान अभिप्रेक्ष्य बभूव दुःखितः;
कच चिन नाहं भविता वै यथेमे ॥२०॥
sa tad vivṛtya śikharaṃ mahāgires;
tulyadyutīṃś caturo ‘nyān dadarśa |
sa tān abhiprekṣya babhūva duḥkhitaḥ;
kac cin nāhaṃ bhavitā vai yatheme ||20||

Egli girata la sommità di quel macigno, quattro altri di uguale splendore vedeva, egli questi vedendo pieno di dolore divenne: “Non sarò come questi io.”

ततॊ देवॊ गिरिशॊ वज्रपाणिं;
विवृत्य नेत्रे कुपितॊ ऽभयुवाच ।
दरीम एतां परविश तवं शतक्रतॊ;
यन मां बाल्याद अवमंस्थाः पुरस्तात ॥२१॥
tato devo giriśo vajrapāṇiṃ;
vivṛtya netre kupito ‘bhyuvāca |
darīm etāṃ praviśa tvaṃ śatakrato;
yan māṃ bālyād avamaṃsthāḥ purastāt ||21||

Quindi il Deva signore dei monti al celeste tonante girando gli occhi irato disse: “O Satakrato, in questa caverna entra tu giacché per la tua stoltezza prima mi offendesti.”

उक्तस तव एवं विभुना देवराजः;
परवेपमानॊ भृशम एवाभिषङ्गात ।
सरस्तैर अङ्गैर अनिलेनेव नुन्नम;
अश्वत्थ पात्रं गिरिराजमूर्ध्नि ॥२२॥
uktas tv evaṃ vibhunā devarājaḥ;
pravepamāno bhṛśam evābhiṣaṅgāt |
srastair aṅgair anileneva nunnam;
aśvattha pātraṃ girirājamūrdhni ||22||

Così apostrofato dal potente, il devaraja violentemente tremando per l’umiliazione, con le membra molli, come una foglia d’albero spinta dal vento sulla cima del re dei monti.

स पराञ्जलिर विनतेनाननेन;
परवेपमानः सहसैवम उक्तः ।
उवाच चेदं बहुरूपम उग्रं;
दरष्टा शेषस्य भगवंस तवं भवाद्य ॥२३॥
sa prāñjalir vinatenānanena;
pravepamānaḥ sahasaivam uktaḥ |
uvāca cedaṃ bahurūpam ugraṃ;
draṣṭā śeṣasya bhagavaṃs tvaṃ bhavādya ||23||

Egli a mani giunte trattenendo il fiato, violentemente tremando essendo così apostrofato, diceva al terribile celeste dalle molte forme: “O bhagavan tu sei il giudice di ogni resto.”

तम अब्रवीद उग्रधन्वा परहस्य;
नैवं शीलाः शेषम इहाप्नुवन्ति ।
एते ऽपय एवं भवितारः पुरस्तात;
तस्माद एतां दरिम आविश्य शेध्वम ॥२४॥
tam abravīd ugradhanvā prahasya;
naivaṃ śīlāḥ śeṣam ihāpnuvanti |
ete ‘py evaṃ bhavitāraḥ purastāt;
tasmād etāṃ darim āviśya śedhvam ||24||

A lui disse ridendo il potente arciere: “Così comportandosi, qui non si ottiene la libertà, pure costoro così agirono prima; perciò, entrando in questa grotta ora giacete.

शेषॊ ऽपय एवं भविता नॊ न संशयॊ;
यॊनिं सर्वे मानुषीम आविशध्वम ।
तत्र यूयं कर्मकृत्वाविषह्यं;
बहून अन्यान निधनं परापयित्वा ॥२५॥
śeṣo ‘py evaṃ bhavitā no na saṃśayo;
yoniṃ sarve mānuṣīm āviśadhvam |
tatra yūyaṃ karmakṛtvāviṣahyaṃ;
bahūn anyān nidhanaṃ prāpayitvā ||25||

Pure a voi sarà senza dubbio data licenza, tutti entrerete in un grembo umano, là, avendo compiute imprese irresistibili, procurando la morte di molti altri.

आगन्तारः पुनर एवेन्द्र लॊकं;
सवकर्मणा पूर्वजितं महार्हम ।
सर्वं मया भाषितम एतद एवं;
कर्तव्यम अन्यद विविधार्थवच च ॥२६॥
āgantāraḥ punar evendra lokaṃ;
svakarmaṇā pūrvajitaṃ mahārham |
sarvaṃ mayā bhāṣitam etad evaṃ;
kartavyam anyad vividhārthavac ca ||26||

Tornerete di nuovo al prezioso mondo di Indra ottenendolo per la vostra azione di prima, tutto quello che io, dunque, ho detto così deve essere compiuto, e altro secondo lo scopo.”

पूर्वेन्द्रा ऊचुः ।
गमिष्यामॊ मानुषं देवलॊकाद;
दुराधरॊ विहितॊ यत्र मॊक्षः ।
देवास तव अस्मान आदधीरञ जनन्यां;
धर्मॊ वायुर मघवान अश्विनौ च ॥२७॥
pūrvendrā ūcuḥ |
gamiṣyāmo mānuṣaṃ devalokād;
durādharo vihito yatra mokṣaḥ |
devās tv asmān ādadhīrañ jananyāṃ;
dharmo vāyur maghavān aśvinau ca ||27||

I precedenti Indra dissero: “Scenderemo dal terzo cielo in quello umano dove difficile è stabilita la liberazione, i Deva ci genereranno nella madre: Dharma, Vayu, il munifico Indra e gli Ashvin.”

व्यास उवाच ।
एतच छरुत्वा वज्रपाणिर वचस तु;
देव शरेष्ठं पुनर एवेदम आह ।
वीर्येणाहं पुरुषं कार्यहेतॊर;
दद्याम एषां पञ्चमं मत्प्रसूतम ॥२८॥
vyāsa uvāca |
etac chrutvā vajrapāṇir vacas tu;
deva śreṣṭhaṃ punar evedam āha |
vīryeṇāhaṃ puruṣaṃ kāryahetor;
dadyām eṣāṃ pañcamaṃ matprasūtam ||28||

Vyasa disse: “Queste parole udendo, il possessore della folgore ancora questo diceva al migliore dei Deva: “Per fare mio figlio io darei la quinta parte del mio valore all’uomo e a costoro.”

तेषां कामं भगवान उग्रधन्वा;
परादाद इष्टं सन्निसर्गाद यथॊक्तम ।
तां चाप्य एषां यॊषितं लॊककान्तां;
शरियं भार्यां वयदधान मानुषेषु ॥२९॥
teṣāṃ kāmaṃ bhagavān ugradhanvā;
prādād iṣṭaṃ sannisargād yathoktam |
tāṃ cāpy eṣāṃ yoṣitaṃ lokakāntāṃ;
śriyaṃ bhāryāṃ vyadadhān mānuṣeṣu ||29||

Il loro desiderio, il bhagavan dal terribile arco garantiva, gentilmente come dicevano di desiderare, e pure a loro in moglie dava tra gli uomini, Shri la donna più amabile al mondo.

तैर एव सार्धं तु ततः स देवॊ;
जगाम नारायणम अप्रमेयम ।
स चापि तद वयदधात सर्वम एव;
ततः सर्वे संबभूवुर धरण्याम ॥३०॥
tair eva sārdhaṃ tu tataḥ sa devo;
jagāma nārāyaṇam aprameyam |
sa cāpi tad vyadadhāt sarvam eva;
tataḥ sarve saṃbabhūvur dharaṇyām ||30||

Assieme a costoro quindi il Deva andava dall’incommensurabile Narayana, e anche lui questo concedeva, quindi tutti nascevano sulla Terra.

स चापि केशौ हरिर उद्बबर्ह;
शुक्लम एकम अपरं चापि कृष्णम ।
तौ चापि केशौ विशतां यदूनां;
कुले सथिरौ रॊहिणीं देवकीं च ।
तयॊर एकॊ बलदेवॊ बभूव;
कृष्णॊ दवितीयः केशवः संबभूव ॥३१॥
sa cāpi keśau harir udbabarha;
śuklam ekam aparaṃ cāpi kṛṣṇam |
tau cāpi keśau viśatāṃ yadūnāṃ;
kule sthirau rohiṇīṃ devakīṃ ca |
tayor eko baladevo babhūva;
kṛṣṇo dvitīyaḥ keśavaḥ saṃbabhūva ||31||

E pure Hari strappava due capelli uno bianco e l’altro nero, e questi due capelli entravano nella famiglia degli Yadava, nelle due donne Rohini e Devaki, da questi due per primo nasceva Baladeva, il secondo fu Krishna il keshava.

ये ते पूर्वं शक्र रूपा निरुद्धास;
तस्यां दर्यां पर्वतस्यॊत्तरस्य ।
इहैव ते पाण्डवा वीर्यवन्तः;
शक्रस्यांशः पाण्डवः सव्यसाची ॥३२॥
ye te pūrvaṃ śakra rūpā niruddhās;
tasyāṃ daryāṃ parvatasyottarasya |
ihaiva te pāṇḍavā vīryavantaḥ;
śakrasyāṃśaḥ pāṇḍavaḥ savyasācī ||32||

E quelli che prima identici a Shakra erano prigionieri in quella grotta della più alta montagna, quaggiù sono i valorosi Pandava e il figlio di Shakra è il Pandava l’ambidestro.

एवम एते पाण्डवाः संबभूवुर;
ये ते राजन पूर्वम इन्द्रा बभूवुः ।
लक्ष्मीश चैषां पूर्वम एवॊपदिष्टा;
भार्यां यैषा दरौपदी दिव्यरूपा ॥३३॥
evam ete pāṇḍavāḥ saṃbabhūvur;
ye te rājan pūrvam indrā babhūvuḥ |
lakṣmīś caiṣāṃ pūrvam evopadiṣṭā;
bhāryāṃ yaiṣā draupadī divyarūpā ||33||

O re, così come i Pandava nacquero quelli che prima erano gli Indra e Lakshmi che prima ho menzionata come loro moglie, costei è Draupadi dalla bellezza divina.

कथं हि सत्री कर्मणॊ ऽनते महीतलात;
समुत्थिष्ठेद अन्यतॊ दैवयॊगात ।
यस्या रूपं सॊमसूर्यप्रकाशं;
गन्धश चाग्र्यः करॊशमात्रात परवाति ॥३४॥
kathaṃ hi strī karmaṇo ‘nte mahītalāt;
samutthiṣṭhed anyato daivayogāt |
yasyā rūpaṃ somasūryaprakāśaṃ;
gandhaś cāgryaḥ krośamātrāt pravāti ||34||

Forse che la donna alla fine del rito scaturiva dalla Terra per altro motivo che per destino? Lei la cui bellezza è come il Sole e la Luna e il cui profumo si espande fino ad un Krosha?

इदं चान्यत परीतिपूर्वं नरेन्द्र;
ददामि ते वरम अत्यद्भुतं च ।
दिव्यं चक्षुः पश्य कुन्तीसुतांस तवं;
पुण्यैर दिव्यैः पूर्वदेहैर उपेतान ॥३५॥
idaṃ cānyat prītipūrvaṃ narendra;
dadāmi te varam atyadbhutaṃ ca |
divyaṃ cakṣuḥ paśya kuntīsutāṃs tvaṃ;
puṇyair divyaiḥ pūrvadehair upetān ||35||

O re degli uomini, per gentilezza quest’altro dono meraviglioso io ti do, una vista divina, guarda i figli di Kunti forniti dei loro divini puri corpi precedenti.”

वैशंपायन उवाच ।
ततॊ वयासः परमॊदारकर्मा;
शुचिर विप्रस तपसा तस्य राज्ञः ।
चक्रुर दिव्यं परददौ तान स सर्वान;
राजापश्यत पूर्वदेहैर यथावत ॥३६॥
vaiśaṁpāyana uvāca |
tato vyāsaḥ paramodārakarmā;
śucir vipras tapasā tasya rājñaḥ |
cakrur divyaṃ pradadau tān sa sarvān;
rājāpaśyat pūrvadehair yathāvat ||36||

Vaishampayana disse: “Quindi Vyasa con azione supremamente generosa quel puro savio per i suo tapas, al re una divina vista donava, il re tutti loro vide nei corpi precedenti come gli aveva detto.

ततॊ दिव्यान हेमकिरीट मालिनः;
शक्र परख्यान पावकादित्यवर्णान ।
बद्धापीढांश चारुरूपांश च यूनॊ;
वयूढॊरस्कांस तालमात्रान ददर्श ॥३७॥
tato divyān hemakirīṭa mālinaḥ;
śakra prakhyān pāvakādityavarṇān |
baddhāpīḍhāṃś cārurūpāṃś ca yūno;
vyūḍhoraskāṃs tālamātrān dadarśa ||37||

Egli vide quindi quei divini inghirlandati, uguali a Shakra, dal colore del Sole e del fuoco, che apparivano giovani e di piacevole aspetto, dai larghi toraci e alti come palme.

दिव्यैर वस्त्रैर अरजॊभिः सुवर्णैर;
माल्यैश चाग्र्यैः शॊभमानान अतीव ।
साक्षात तर्यक्षान वसवॊ वाथ दिव्यान;
आदित्यान वा सर्वगुणॊपपन्नान ।
तान पूर्वेन्द्रान एवम ईक्ष्याभिरूपान;
परीतॊ राजा दरुपदॊ विस्मितश च ॥३८॥
divyair vastrair arajobhiḥ suvarṇair;
mālyaiś cāgryaiḥ śobhamānān atīva |
sākṣāt tryakṣān vasavo vātha divyān;
ādityān vā sarvaguṇopapannān |
tān pūrvendrān evam īkṣyābhirūpān;
prīto rājā drupado vismitaś ca ||38||

Con divini abiti puliti, dai bei colori, e con eccellenti ghirlande, grandemente adornati, in persona come i Rudra, o i celesti Vasu, o gli Aditya, dotati di tutte le qualità vedendo quei precedenti Indra bellissimi, meravigliato ne fu il re Drupada deliziato.

दिव्यां मायां ताम अवाप्याप्रमेयां;
तां चैवाग्र्यां शरियम इव रूपिणीं च ।
यॊग्यां तेषां रूपतेजॊ यशॊभिः;
पत्नीम ऋद्धां दृष्टवान पार्थिवेन्द्रः ॥३९॥
divyāṃ māyāṃ tām avāpyāprameyāṃ;
tāṃ caivāgryāṃ śriyam iva rūpiṇīṃ ca |
yogyāṃ teṣāṃ rūpatejo yaśobhiḥ;
patnīm ṛddhāṃ dṛṣṭavān pārthivendraḥ ||39||

Avendo ottenuta quella incommensurabile magia, la bellissima Shri, la migliore, pari a loro per splendore nell’aspetto, come loro moglie prosperosa vide il re dei re.

स तद दृष्ट्वा महद आश्चर्यरूपं;
जग्राह पादौ सत्यवत्याः सुतस्य ।
नैतच चित्रं परमर्षे तवयीति;
परसन्नचेताः स उवाच चैनम ॥४०॥
sa tad dṛṣṭvā mahad āścaryarūpaṃ;
jagrāha pādau satyavatyāḥ sutasya |
naitac citraṃ paramarṣe tvayīti;
prasannacetāḥ sa uvāca cainam ||40||

Egli vedendo la bellezza di quel grande prodigio, afferrava i piedi del figlio di Satyavati: “O grande rishi, questo non è una meraviglia per te.” Ed egli con mente calma gli disse:

व्यास उवाच ।
आसीत तपॊवने का चिद ऋषेः कन्या महात्मनः ।
नाध्यगच्छत पतिं सा तु कन्या रूपवती सती ॥४१॥
vyāsa uvāca |
āsīt tapovane kā cid ṛṣeḥ kanyā mahātmanaḥ |
nādhyagacchat patiṃ sā tu kanyā rūpavatī satī ||41|

Vyasa disse: “Vi era in una foresta di asceti, la figlia di un rishi mahatma, non trovava marito quella fanciulla bella e virtuosa.

तॊषयाम आस तपसा सा किलॊग्रेण शंकरम ।
ताम उवाचेश्वरः परीतॊ वृणु कामम इति सवयम ॥४२॥
toṣayām āsa tapasā sā kilogreṇa śaṃkaram |
tām uvāceśvaraḥ prīto vṛṇu kāmam iti svayam ||42||

Si soddisfaceva ella in un tapas terribile, invero per Shamkara, a lei disse il signore contento: “Scegli tu stessa una grazia.”

सैवम उक्ताब्रवीत कन्या देवं वरदम ईश्वरम ।
पतिं सर्वगुणॊपेतम इच्छामीति पुनः पुनः ॥४३॥
saivam uktābravīt kanyā devaṃ varadam īśvaram |
patiṃ sarvaguṇopetam icchāmīti punaḥ punaḥ ||43||

Così apostrofata disse la fanciulla al Deva signore fiume di doni: “Un marito dotato di tutte le qualità voglio.” Disse questo ripetutamente.

ददौ तस्मै स देवेशस तं वरं परीतिमांस तदा ।
पञ्च ते पतयः शरेष्ठा भविष्यन्तीति शंकरः ॥४४॥
dadau tasmai sa deveśas taṃ varaṃ prītimāṃs tadā |
pañca te patayaḥ śreṣṭhā bhaviṣyantīti śaṃkaraḥ ||44||

Il signore dei Deva a lei diede per affetto quel dono: “Così avrai i migliori cinque mariti.” Così fece Shamkara.

सा परसादयती देवम इदं भूयॊ ऽभयभाषत ।
एकं पतिं गुणॊपेतं तवत्तॊ ऽरहामीति वै तदा ॥४५॥
sā prasādayatī devam idaṃ bhūyo ‘bhyabhāṣata |
ekaṃ patiṃ guṇopetaṃ tvatto ‘rhāmīti vai tadā ||45||

Ella per propiziarsi il Deva così di nuovo vi si rivolgeva: “Di un solo marito dotato di qualità io ho bisogno.” Allora

तां देवदेवः परीतात्मा पुनः पराह शुभं वचः ।
पञ्च कृत्वस तवया उक्तः पतिं देहीत्य अहं पुनः ॥४६॥
tāṃ devadevaḥ prītātmā punaḥ prāha śubhaṃ vacaḥ |
pañca kṛtvas tvayā uktaḥ patiṃ dehīty ahaṃ punaḥ ||46||

a lei il Deva dei Deva con animo affettuoso di nuovo disse queste belle parole: “Ripetutamente, cinque volte tu mi hai detto: “Dammi un marito.”

तत तथा भविता भद्रे तव तद भद्रम अस्तु ते ।
देहम अन्यं गतायास ते यथॊक्तं तद भविष्यति ॥४७॥
tat tathā bhavitā bhadre tava tad bhadram astu te |
deham anyaṃ gatāyās te yathoktaṃ tad bhaviṣyati ||47||

O virtuosa, questo così sarà e a te questo caro sia dunque, avendo ottenuto un altro corpo quanto detto avverrà.”

दरुपदैषा हि सा जज्ञे सुता ते देवरूपिणी ।
पञ्चानां विहिता पत्नी कृष्णा पार्षत्य अनिन्दिता ॥४८॥
drupadaiṣā hi sā jajñe sutā te devarūpiṇī |
pañcānāṃ vihitā patnī kṛṣṇā pārṣaty aninditā ||48||

O Drupada, questa è quella che nacque figlia tua, dalla bellezza divina, moglie di cinque fu stabilito che fosse Krishna la virtuosa nipote di Prishata.

सवर्गश्रीः पाण्डवार्थाय समुत्पन्ना महामखे ।
सेह तप्त्वा तपॊ घॊरं दुहितृत्वं तवागता ॥४९॥
svargaśrīḥ pāṇḍavārthāya samutpannā mahāmakhe |
seha taptvā tapo ghoraṃ duhitṛtvaṃ tavāgatā ||49||

Dal cielo Shri per i Pandava fu sorta dal grande sacrificio, ella quaggiù un duro tapas compiendo ottenne di essere tua figlia.

सैषा देवी रुचिरा देव जुष्टा;
पञ्चानाम एका सवकृतेन कर्मणा ।
सृष्टा सवयं देवपत्नी सवयम्भुवा;
शरुत्वा राजन दरुपदेष्टं कुरुष्व ॥५०॥
saiṣā devī rucirā deva juṣṭā;
pañcānām ekā svakṛtena karmaṇā |
sṛṣṭā svayaṃ devapatnī svayambhuvā;
śrutvā rājan drupadeṣṭaṃ kuruṣva ||50||

O re Drupada, questa Devi splendida venerata dai Deva, moglie di cinque per il suo agire fu creata come moglie divina dal Svayambhuva, udito ciò compine il desiderio.”

Articolo precedenteLa donna con cinque mariti 194
Articolo successivoMatrimonio di Draupadi 196
ARTICOLI CORRELATI

Ultime entrate

Il parere di Drona 202

Il parere di Bishma 201

Il parere di Karna 200

Il parere di Duryodhana 199

Commenti