7.3 C
Milano
martedì, Dicembre 6, 2022
spot_img
HomeAdi ParvaArrivo di Krishna e Balarama 189

Arrivo di Krishna e Balarama 189

SVAYAMVARA PARVA
(Il libro della scelta dello sposo)

SEZIONE 189
Arrivo di Krishna e Balarama

वैशंपायन उवाच
गत्वा तु तां भार्गव कर्मशालां;
पार्थौ पृथां पराप्य महानुभावौ ।
तां याज्ञसेनीं परमप्रतीतौ;
भिक्षेत्य अथावेदयतां नराग्र्यौ ॥१॥
vaiśaṁpāyana uvāca
gatvā tu tāṃ bhārgava karmaśālāṃ;
pārthau pṛthāṃ prāpya mahānubhāvau |
tāṃ yājñasenīṃ paramapratītau;
bhikṣety athāvedayatāṃ narāgryau ||1||

Vaishampayana disse: “Raggiunta la casa dei discendenti di Bhrigu i due figli di Pritha, raggiunta Pritha da quei due fortissimi, i due pieni di gioia: “Ecco la questua, la figlia di Yajnasena.” Dicevano quei grandi uomini.

कुटी गता सा तव अनवेक्ष्य पुत्रान;
उवाच भुङ्क्तेति समेत्य सर्वे ।
पश्चात तु कुन्ती परसमीक्ष्य कन्यां;
कष्टं मया भाषितम इत्य उवाच ॥२॥
kuṭī gatā sā tv anavekṣya putrān;
uvāca bhuṅkteti sametya sarve |
paścāt tu kuntī prasamīkṣya kanyāṃ;
kaṣṭaṃ mayā bhāṣitam ity uvāca ||2||

Da dentro la casa senza guardare i figli ella disse: “Godetene tutti insieme.” Poi Kunti vedendo la fanciulla: “Malamente io ho parlato.” Così disse.

साधर्मभीता हि विलज्जमाना;
तां याज्ञसेनीं परमप्रप्रीताम ।
पाणौ गृहीत्वॊपजगाम कुन्ती;
युधिष्ठिरं वाक्यम उवाच चेदम ॥३॥
sādharmabhītā hi vilajjamānā;
tāṃ yājñasenīṃ paramapraprītām |
pāṇau gṛhītvopajagāma kuntī;
yudhiṣṭhiraṃ vākyam uvāca cedam ||3||

Ella spaventata dall’adharma, rossa dalla vergogna alla figlia di Yajnasena, molto felice si avvicinava Kunti, prendendola tra le braccia e queste parole diceva a Yudhishthira:

इयं हि कन्या दरुपदस्य राज्ञस;
तवानुजाभ्यां मयि संनिसृष्टा ।
यथॊचितं पुत्र मयापि चॊक्तं;
समेत्य भुङ्क्तेति नृप परमादात ॥४॥
iyaṃ hi kanyā drupadasya rājñas;
tavānujābhyāṃ mayi saṃnisṛṣṭā |
yathocitaṃ putra mayāpi coktaṃ;
sametya bhuṅkteti nṛpa pramādāt ||4||

“O figlio, questa figlia del re Drupada dai tuoi due fratelli fu a me consegnata, e per ignoranza io diedi la risposta appropriata: “Godetene insieme.” Così ora.

कथं मया नानृतम उक्तम अद्य;
भवेत कुरूणाम ऋषभब्रवीहि ।
पाञ्चालराजस्य सुताम अधर्मॊ;
न चॊपवर्तेत नभूत पूर्वः ॥५॥
kathaṃ mayā nānṛtam uktam adya;
bhavet kurūṇām ṛṣabhabravīhi |
pāñcālarājasya sutām adharmo;
na copavarteta nabhūta pūrvaḥ ||5||

Come posso fare per non aver detto il falso? O toro dei Kuru, dimmelo!” Affinché la figlia del re dei Pancala non cada in un adharma mai esistito prima.

मुहूर्तमात्रं तव अनुचिन्त्य राजा;
युधिष्ठिरॊ मातरम उत्तमौजा ।
कुन्तीं समाश्वास्य कुरुप्रवीरॊ;
धनंजयं वाक्यम इदं बभाषे ॥६॥
muhūrtamātraṃ tv anucintya rājā;
yudhiṣṭhiro mātaram uttamaujā |
kuntīṃ samāśvāsya kurupravīro;
dhanaṃjayaṃ vākyam idaṃ babhāṣe ||6||

Avendo pensato un momento il re Yudhishthira dal supremo valore, la madre Kunti confortando, il principe dei Kuru al Dhanajaya diceva queste parole:

तवया जिता पाण्डव याज्ञसेनी;
तवया च तॊषिष्यति राजपुत्री ।
परज्वाल्यतां हूयतां चापि वह्निर;
गृहाण पाणिं विधिवत तवम अस्याः ॥७॥
tvayā jitā pāṇḍava yājñasenī;
tvayā ca toṣiṣyati rājaputrī |
prajvālyatāṃ hūyatāṃ cāpi vahnir;
gṛhāṇa pāṇiṃ vidhivat tvam asyāḥ ||7||

“O Pandava da te fu vinta la figlia di Yajnasena e con te sarà soddisfatta la figlia del re, accendi il fuoco e fai il sacrificio, e afferra la sua mano secondo le regole.”

अर्जुन उवाच ।
मा मां नरेन्द्र तवम अधर्मभाजं;
कृथा न धर्मॊ हय अयम ईप्सितॊ ऽनयैः ।
भवान निवेश्यः परथमं ततॊ ऽयं;
भीमॊ महाबाहुर अचिन्त्यकर्मा ॥८॥
arjuna uvāca |
mā māṃ narendra tvam adharmabhājaṃ;
kṛthā na dharmo hy ayam īpsito ‘nyaiḥ |
bhavān niveśyaḥ prathamaṃ tato ‘yaṃ;
bhīmo mahābāhur acintyakarmā ||8||

Arjuna disse: “O sovrano, non farmi compiere l’adharma, questo non è il dharma voluto dagli altri, tu per primo sarai lo sposo, quindi Bhima dal grande braccio e dalle incredibili gesta.

अहं ततॊ नकुलॊ ऽनन्तरं मे;
माद्री सुतः सहदेवॊ जघन्यः ।
वृकॊदरॊ ऽहं च यमौ च राजन्न;
इयं च कन्या भवतः सम सर्वे ॥९॥
ahaṃ tato nakulo ‘nantaraṃ me;
mādrī sutaḥ sahadevo jaghanyaḥ |
vṛkodaro ‘haṃ ca yamau ca rājann;
iyaṃ ca kanyā bhavataḥ sma sarve ||9||

O re, io, e quindi Nakula dopo di me, per ultimo il figlio di Madri Sahadeva, Vrikodara, io, e i gemelli, e tu, e questa fanciulla tutti insieme saremo.

एवंगते यत करणीयम अत्र;
धर्म्यं यशस्यं कुरु तत परचिन्त्य ।
पाञ्चालराजस्य च यत परियं सयात;
तद बरूहि सर्वे सम वशे सथितास ते ॥१०॥
evaṃgate yat karaṇīyam atra;
dharmyaṃ yaśasyaṃ kuru tat pracintya |
pāñcālarājasya ca yat priyaṃ syāt;
tad brūhi sarve sma vaśe sthitās te ||10||

In queste circostanze si deve fare quanto è giusto e glorioso, tu pensandoci compi quanto sia il bene della figlia del re dei Pancala, parla, tutti siamo pronti ai tuoi desideri.”

वैशंपायन उवाच ।
ते दृष्ट्वा तत्र तिष्ठन्तीं सर्वे कृष्णां यशस्विनीम ।
संप्रेक्ष्यान्यॊन्यम आसीना हृदयैस ताम अधारयन ॥११॥
vaiśaṁpāyana uvāca |
te dṛṣṭvā tatra tiṣṭhantīṃ sarve kṛṣṇāṃ yaśasvinīm |
saṃprekṣyānyonyam āsīnā hṛdayais tām adhārayan ||11||

Vaishampayana disse: “Tutti loro vedendo là davanti, Krishna la splendente, guardandosi l’un l’altro, la portavano ben ferma nei loro cuori.

तेषां हि दरौपदीं दृष्ट्वा सर्वेषाम अमितौजसाम ।
संप्रमथ्येन्द्रिय गरामं परादुरासीन मनॊ भवः ॥१२॥
teṣāṃ hi draupadīṃ dṛṣṭvā sarveṣām amitaujasām |
saṃpramathyendriya grāmaṃ prādurāsīn mano bhavaḥ ||12||

Vedendo Draupadi, di tutti loro infinitamente splendidi, si agitarono tutti i sensi e apparve in loro lo spirito dell’amore.

काम्यं रूपं हि पाञ्चाल्या विधात्रा विहितं सवयम ।
बभूवाधिकम अन्याभिः सर्वभूतमनॊहरम ॥१३॥
kāmyaṃ rūpaṃ hi pāñcālyā vidhātrā vihitaṃ svayam |
babhūvādhikam anyābhiḥ sarvabhūtamanoharam ||13||

Il creatore di desiderabile bellezza aveva fornito la Pancala, ed era di gran lunga la più affascinante di tutte le altre creature.

तेषाम आकार भावज्ञः कुन्तीपुत्रॊ युधिष्ठिरः ।
दवैपायन वचः कृत्स्नं संस्मरन वै नरर्षभ ॥१४॥
teṣām ākāra bhāvajñaḥ kuntīputro yudhiṣṭhiraḥ |
dvaipāyana vacaḥ kṛtsnaṃ saṃsmaran vai nararṣabha ||14||

O toro fra i sovrani, dall’aspetto, intuendo la loro disposizione, Yudhishthira il figlio di Kunti, interamente ricordando il discorso del dvaipayana,

अब्रवीत स हि तान भरातॄन मिथॊ भेदभयान नृपः ।
सर्वेषां दरौपदी भार्या भविष्यति हि नः शुभा ॥१५॥
abravīt sa hi tān bhrātṝn mitho bhedabhayān nṛpaḥ |
sarveṣāṃ draupadī bhāryā bhaviṣyati hi naḥ śubhā ||15||

diceva ai fratelli che temevano una separazione reciproca: “La bella Draupadi sarà moglie di noi tutti!”

वैशंपायन उवाच ।
भरातृवचस तत परसमीक्ष्य सर्वे;
जयेष्ठस्य पाण्डॊस तनयास तदानीम ।
तम एवार्थं धयायमाना मनॊभिर;
आसां चक्रुर अथ तत्रामितौजाः ॥१६॥
vaiśaṁpāyana uvāca |
bhrātṛvacas tat prasamīkṣya sarve;
jyeṣṭhasya pāṇḍos tanayās tadānīm |
tam evārthaṃ dhyāyamānā manobhir;
āsāṃ cakrur atha tatrāmitaujāḥ ||16||

Vaishampayana disse: “Allora tutti loro, considerata la parola del fratello maggiore, continuatore della razza di Pandu a questo dunque pensando nell’animo, si sedevano quegli incomparabili per splendore.

वृष्णिप्रवीरस तु कुरुप्रवीरान;
आशङ्कमानः सहरौहिणेयः ।
जगाम तां भार्गव कर्मशालां;
यत्रासते ते पुरुषप्रवीराः ॥१७॥
vṛṣṇipravīras tu kurupravīrān;
āśaṅkamānaḥ saharauhiṇeyaḥ |
jagāma tāṃ bhārgava karmaśālāṃ;
yatrāsate te puruṣapravīrāḥ ||17||

L’eroe dei Vrishni sospettando che loro fossero i principi dei Kuru assieme al figlio di Rohini, si recava al laboratorio dei discendenti di Bhrigu, dove stavano quei valorosi uomini.

तत्रॊपविष्टं पृथु दीर्घबाहुं;
ददर्श कृष्णः सहरौहिणेयः ।
अजातशत्रुं परिवार्य तांश च;
उपॊपविष्टाञ जवलनप्रकाशान ॥१८॥
tatropaviṣṭaṃ pṛthu dīrghabāhuṃ;
dadarśa kṛṣṇaḥ saharauhiṇeyaḥ |
ajātaśatruṃ parivārya tāṃś ca;
upopaviṣṭāñ jvalanaprakāśān ||18||

Là Krishna, assieme a Balarama vedeva seduto il senza rivali dalle grandi e larghe braccia, da quelli circondato, seduti illuminati dal fuoco.

ततॊ ऽबरवीद वासुदेवॊ ऽभिगम्य;
कुन्तीसुतं धर्मभृतां वरिष्टह्म ।
कृष्णॊ ऽहम अस्मीति निपीड्य पादौ;
युधिष्ठिरस्याजमीढस्य राज्ञः ॥१९॥
tato ‘bravīd vāsudevo ‘bhigamya;
kuntīsutaṃ dharmabhṛtāṃ variṣṭahm |
kṛṣṇo ‘ham asmīti nipīḍya pādau;
yudhiṣṭhirasyājamīḍhasya rājñaḥ ||19||

Allora Vasudeva visitando il figlio di Kuntī, il migliore dei sostenitori del dharma disse: “Io sono Krishna.” Così abbracciando i piedi di Yudhishthira, del re discendente di Ajamidha.

तथैव तस्याप्य अनु रौहिणेयस;
तौ चापि हृष्टाः कुरवॊ ऽभयनन्दन ।
पितृष्वसुश चापि यदुप्रवीराव;
अगृह्णतां भारतमुख्यपादौ ॥२०॥
tathaiva tasyāpy anu rauhiṇeyas;
tau cāpi hṛṣṭāḥ kuravo ‘bhyanandan |
pitṛṣvasuś cāpi yadupravīrāv;
agṛhṇatāṃ bhāratamukhyapādau ||20||

O principe dei Bharata, e dopo di lui il figlio di Rohini, i Kuru felici gioivano di quei due, e anche della zia paterna i due principi Yadu afferravano i piedi.

अजातशत्रुश च कुरुप्रवीरः;
पप्रच्छ कृष्णं कुशलं निवेद्य ।
कथं वयं वासुदेव तवयेह;
गूढा वसन्तॊ विदिताः सम सर्वे ॥२१॥
ajātaśatruś ca kurupravīraḥ;
papraccha kṛṣṇaṃ kuśalaṃ nivedya |
kathaṃ vayaṃ vāsudeva tvayeha;
gūḍhā vasanto viditāḥ sma sarve ||21||

Propriamente accogliendolo, il senza rivali, il principe dei Kuru chiese a Krishna: “O Vasudeva, come ci hai riconosciuti noi che abitiamo qui tutti nascosti?”

तम अब्रवीद वासुदेवः परहस्य;
गूढॊ ऽपय अग्निर जञायत एव राजन ।
तं विक्रमं पाण्डवेयानतीत्य;
कॊ ऽनयः कर्ता विद्यते मानुषेषु ॥२२॥
tam abravīd vāsudevaḥ prahasya;
gūḍho ‘py agnir jñāyata eva rājan |
taṃ vikramaṃ pāṇḍaveyānatītya;
ko ‘nyaḥ kartā vidyate mānuṣeṣu ||22||

A lui disse Vasudeva ridendo: “O re, o Pandava, il fuoco si riconosce anche nascosto, il valore non si può ignorare, chi altro può agire tra gli uomini.

दिष्ट्या तस्मात पावकात संप्रमुक्ता;
यूयं सर्वे पाण्डवाः शत्रुसाहाः ।
दिष्ट्या पापॊ धृतराष्ट्रस्य पुत्रः;
सहामात्यॊ न सकामॊ ऽभविष्यत ॥२३॥
diṣṭyā tasmāt pāvakāt saṃpramuktā;
yūyaṃ sarve pāṇḍavāḥ śatrusāhāḥ |
diṣṭyā pāpo dhṛtarāṣṭrasya putraḥ;
sahāmātyo na sakāmo ‘bhaviṣyat ||23||

Per fortuna siete salvi da quel fuoco, voi tutti Pandava vincitori di nemici, per fortuna il malvagio figlio di Dhritarashtra coi suoi ministri non esaudirà i suoi desideri.

भद्रं वॊ ऽसतु निहितं यद गुहायां;
विवर्धध्वं जवलन इवेध्यमानः ।
मा वॊ विद्युः पार्थिवाः के चनेह;
यास्यावहे शिबिरायैव तावत ।
सॊ ऽनुज्ञातः पाण्डवेनाव्यय शरीः;
परायाच छीघ्रं बलदेवेन सार्धम ॥२४॥
bhadraṃ vo ‘stu nihitaṃ yad guhāyāṃ;
vivardhadhvaṃ jvalana ivedhyamānaḥ |
mā vo vidyuḥ pārthivāḥ ke caneha;
yāsyāvahe śibirāyaiva tāvat |
so ‘nujñātaḥ pāṇḍavenāvyaya śrīḥ;
prāyāc chīghraṃ baladevena sārdham ||24||

Fortuna sia con voi, e mantenuto sia ciò che è segreto, prosperate come il fuoco acceso, giacché non vi riconosca qualche principe qui, andremo subito agli accampamenti.” E l’imperituro glorioso, col permesso del Pandava partiva in fretta assieme a Baladeva.

Articolo precedenteIl ritorno dei Pandava 188
Articolo successivoIl ritorno di Dhristadyumna 190
ARTICOLI CORRELATI

Ultime entrate

Il parere di Drona 202

Il parere di Bishma 201

Il parere di Karna 200

Il parere di Duryodhana 199

Commenti