4.1 C
Milano
venerdì, Dicembre 9, 2022
spot_img
HomeAdi ParvaUccisione di Hidimbha 152

Uccisione di Hidimbha 152

HIDIMBA-VADHA PARVA
(Il libro di Hidimba)

SEZIONE 152
Uccisione di Hidimbha

वैशंपायन उवाच ।
परबुद्धास ते हिडिम्बाया रूपं दृष्ट्वातिमानुषम ।
विस्मिताः पुरुषा वयाघ्रा बभूवुः पृथया सह ॥१॥
vaiśaṁpāyana uvāca |
prabuddhās te hiḍimbāyā rūpaṃ dṛṣṭvātimānuṣam |
vismitāḥ puruṣā vyāghrā babhūvuḥ pṛthayā saha ||1||

Vaishampayana disse: “Quelle tigri fra gli uomini con Pritha, svegli scorgendo il sovrumano aspetto di Hidimba caddero nello stupore.

ततः कुन्ती समीक्ष्यैनां विस्मिता रूपसंपदा ।
उवाच मधुरं वाक्यं सान्त्वपूर्वम इदं शनैः ॥२॥
tataḥ kuntī samīkṣyaināṃ vismitā rūpasaṃpadā |
uvāca madhuraṃ vākyaṃ sāntvapūrvam idaṃ śanaiḥ ||2||

Allora la bellissima Kunti stupita, scorgendola, per rassicurarla, lentamente diceva queste dolci parole:

कस्य तवं सुरगर्भाभे का चासि वरवर्णिनि ।
केन कार्येण सुश्रॊणि कुतश चागमनं तव ॥३॥
kasya tvaṃ suragarbhābhe kā cāsi varavarṇini |
kena kāryeṇa suśroṇi kutaś cāgamanaṃ tava ||3||

“O bel culetto, o bellissima, o simile a fanciulla celeste, di chi sei tu e chi sei tu? E per quale scopo? E da dove sei giunta?

यदि वास्य वनस्यासि देवता यदि वाप्सराः ।
आचक्ष्व मम तत सर्वं किमर्थं चेह तिष्ठसि ॥४॥
yadi vāsya vanasyāsi devatā yadi vāpsarāḥ |
ācakṣva mama tat sarvaṃ kimarthaṃ ceha tiṣṭhasi ||4||

Se sei la Devi di questa foresta, oppure un’Apsara, dimmi tutto interamente, e per quale motivo tu te ne stai qui.”

हिडिम्बोवाच ।
यद एतत पश्यसि वनं नीलमेघनिभं महत ।
निवासॊ राक्षसस्यैतद धिडिम्बस्य ममैव च ॥५॥
hiḍimbovāca |
yad etat paśyasi vanaṃ nīlameghanibhaṃ mahat |
nivāso rākṣasasyaitad dhiḍimbasya mamaiva ca ||5||

Hidimba disse: “La grande foresta che tu vedi simile a nera nube, è la residenza di un Rakshasa, di mio fratello Hidimba.

तस्य मां राक्षसेन्द्रस्य भगिनीं विद्धि भामिनि ।
भरात्रा संप्रेषिताम आर्ये तवां सपुत्रां जिघांसता ॥६॥
tasya māṃ rākṣasendrasya bhaginīṃ viddhi bhāmini |
bhrātrā saṃpreṣitām ārye tvāṃ saputrāṃ jighāṃsatā ||6||

O nobildonna, o illustre, sappimi dunque la sorella di quel re dei Rakshasa, dal fratello fui mandata a prendere te e i tuoi figli.

करूर बुद्धेर अहं तस्य वचनाद आगता इह ।
अद्राक्षं हेमवर्णाभं तव पुत्रं महौजसम ॥७॥
krūra buddher ahaṃ tasya vacanād āgatā iha |
adrākṣaṃ hemavarṇābhaṃ tava putraṃ mahaujasam ||7||

Io qui giunta per ordine di quell’anima sanguinaria, vidi il tuo potentissimo figlio simile all’oro per colore.

ततॊ ऽहं सर्वभूतानां भावे विचरता शुभे ।
चॊदिता तव पुत्रस्य मन्मथेन वशानुगा ॥८॥
tato ‘haṃ sarvabhūtānāṃ bhāve vicaratā śubhe |
coditā tava putrasya manmathena vaśānugā ||8||

O bellissima, quindi io caduta in potere del signore di tutti gli esseri, caddi preda dell’amore per tuo figlio.

ततॊ वृतॊ मया भर्ता तव पुत्रॊ महाबलः ।
अपनेतुं च यतितॊ न चैव शकितॊ मया ॥९॥
tato vṛto mayā bhartā tava putro mahābalaḥ |
apanetuṃ ca yatito na caiva śakito mayā ||9||

Allora tuo figlio dalla grande forza fu da me scelto come marito e pur sforzandomi non posso allontanarlo da me.

चिरायमाणां मां जञात्वा ततः स पुरुषादकः ।
सवयम एवागतॊ हन्तुम इमान सर्वांस तवात्मजान ॥१०॥
cirāyamāṇāṃ māṃ jñātvā tataḥ sa puruṣādakaḥ |
svayam evāgato hantum imān sarvāṃs tavātmajān ||10||

Ma vedendomi in ritardo, allora quel mangiatore di uomini, venne di persona per uccidere tutti questi tuoi figli.

स तेन मम कान्तेन तव पुत्रेण धीमता ।
बलाद इतॊ विनिष्पिष्य वयपकृष्टॊ महात्मना ॥११॥
sa tena mama kāntena tava putreṇa dhīmatā |
balād ito viniṣpiṣya vyapakṛṣṭo mahātmanā ||11||

Ma egli dal mio amato, dal tuo saggio figlio, con forza percosso da quel mahatma fu trascinato via da qui.

विकर्षन्तौ महावेगौ गर्जमानौ परस्परम ।
पश्यध्वं युधि विक्रान्ताव एतौ तौ नरराक्षसौ ॥१२॥
vikarṣantau mahāvegau garjamānau parasparam |
paśyadhvaṃ yudhi vikrāntāv etau tau nararākṣasau ||12||

E trascinandosi vicendevolmente con grande forza quei due stanno urlando, guardate quei due l’uomo e il Rakshasa come sono valorosi in battaglia.”

वैशंपायन उवाच ।
तस्या शरुत्वैव वचनम उत्पपात युधिष्ठिरः ।
अर्जुनॊ नकुलश चैव सहदेवश च वीर्यवान ॥१३॥
vaiśaṁpāyana uvāca |
tasyā śrutvaiva vacanam utpapāta yudhiṣṭhiraḥ |
arjuno nakulaś caiva sahadevaś ca vīryavān ||13||

Vaishampayana disse: “Ascoltate le sue parole si alzava Yudhishthira, e Arjuna, e Nakula, e il valente Sahadeva.

तौ ते ददृशुर आसक्तौ विकर्षन्तौ परस्परम ।
काङ्क्षमाणौ जयं चैव सिंहाव इव रणॊत्कटौ ॥१४॥
tau te dadṛśur āsaktau vikarṣantau parasparam |
kāṅkṣamāṇau jayaṃ caiva siṃhāv iva raṇotkaṭau ||14||

E videro quei due allacciati che si trascinavano l’un l’altro, cercando di vincere come due leoni scesi in duello.

ताव अन्यॊन्यं समाश्लिष्य विकर्षन्तौ परस्परम ।
दावाग्निधूमसदृशं चक्रतुः पार्थिवं रजः ॥१५॥
tāv anyonyaṃ samāśliṣya vikarṣantau parasparam |
dāvāgnidhūmasadṛśaṃ cakratuḥ pārthivaṃ rajaḥ ||15||

Afferrandosi vicendevolmente si trascinavano reciprocamente, e riempivano il suolo di polvere simile al fumo di una foresta incendiata.

वसुधा रेणुसंवीतौ वसुधाधरसंनिभौ ।
विभ्राजेतां यथा शैलौ नीहारेणाभिसंवृतौ ॥१६॥
vasudhā reṇusaṃvītau vasudhādharasaṃnibhau |
vibhrājetāṃ yathā śailau nīhāreṇābhisaṃvṛtau ||16||

Come due monti avvolti dalla polvere del suolo, sembravano due picchi avvolti nella nebbia.

राक्षसेन तथा भीमं कलिश्यमानं निरीक्ष्य तु ।
उवाचेदं वचः पार्थः परहसञ शनकैर इव ॥१७॥
rākṣasena tathā bhīmaṃ kliśyamānaṃ nirīkṣya tu |
uvācedaṃ vacaḥ pārthaḥ prahasañ śanakair iva ||17||

Ma vedendo allora Bhima spossato dal Rakshasa, allora il figlio di Pritha quasi ridendo lentamente diceva queste parole:

भीम मा भैर महाबाहॊ न तवां बुध्यामहे वयम ।
समेतं भीमरूपेण परसुप्ताः शरमकर्शिताः ॥१८॥
bhīma mā bhair mahābāho na tvāṃ budhyāmahe vayam |
sametaṃ bhīmarūpeṇa prasuptāḥ śramakarśitāḥ ||18||

“O mahabaho, o Bhima non temere, non sapevamo che tu ti scontravi con questo terribile mostro, dormivano oppressi dalla stanchezza.

साहाय्ये ऽसमि सथितः पार्थ यॊधयिष्यामि राक्षसम ।
नकुलः सहदेवश च मातरं गॊपयिष्यति ॥१९॥
sāhāyye ‘smi sthitaḥ pārtha yodhayiṣyāmi rākṣasam |
nakulaḥ sahadevaś ca mātaraṃ gopayiṣyati ||19||

O figlio di Pritha, io ti verrò in aiuto e combatterò contro il Rakshasa, mentre Nakula e Sahadeva proteggeranno nostra madre.”

भीम उवाच ।
उदासीनॊ निरीक्षस्व न कार्यः संभ्रमस तवया ।
न जात्व अयं पुनर जीवेन मद्बाह्वन्तरम आगतः ॥२०॥
bhīma uvāca |
udāsīno nirīkṣasva na kāryaḥ saṃbhramas tvayā |
na jātv ayaṃ punar jīven madbāhvantaram āgataḥ ||20||

Bhima disse: “Osserva senza intervenire, non agitarti, mai egli potrà vincere una volta stretto tra le mie braccia.”

अर्जुन उवाच ।
किम अनेन चिरं भीम जीवता पापरक्षसा ।
गन्तव्यं नचिरं सथातुम इह शक्यम अरिंदम ॥२१॥
arjuna uvāca |
kim anena ciraṃ bhīma jīvatā pāparakṣasā |
gantavyaṃ naciraṃ sthātum iha śakyam ariṃdama ||21||

Arjuna disse: “O Bhima, o uccisore di nemici, falla finita con la vita di questo malvagio Rakshasa, noi dobbiamo andare, non possiamo star qui a lungo.

पुरा संरज्यते पराची पुरा संध्या परवर्तते ।
रौद्रे मुहूर्ते रक्षांसि परबलानि भवन्ति च ॥२२॥
purā saṃrajyate prācī purā saṃdhyā pravartate |
raudre muhūrte rakṣāṃsi prabalāni bhavanti ca ||22||

Presto rosseggerà l’oriente, presto apparirà l’alba, e al momento in cui rosseggia i Rakshasa divengono fortissimi.

तवरस्व भीम मा करीड जहि रक्षॊ विभीषणम ।
पुरा विकुरुते मायां भुजयॊः सारम अर्पय ॥२३॥
tvarasva bhīma mā krīḍa jahi rakṣo vibhīṣaṇam |
purā vikurute māyāṃ bhujayoḥ sāram arpaya ||23||

O Bhima affrettati non giocare, uccidi quell’orribile Rakshasa, prima che muti di forma serra la stretta delle braccia.”

वैशंपायन उवाच ।
अर्जुनेनैवम उक्तस तु भीमॊ भीमस्य रक्षसः ।
उत्क्षिप्याभ्रामयद देहं तूर्णं गुणशताधिकम ॥२४॥
vaiśaṁpāyana uvāca |
arjunenaivam uktas tu bhīmo bhīmasya rakṣasaḥ |
utkṣipyābhrāmayad dehaṃ tūrṇaṃ guṇaśatādhikam ||24||

Vaishampayana disse: “Così apostrofato da Arjuna, Bhima alzando il corpo di quel terribile Rakshasa lo faceva rapidamente girare più di cento volte.

भीम उवाच ।
वृथा मांसैर वृथा पुष्टॊ वृथा वृद्धॊ वृथा मतिः ।
वृथा मरणम अर्हस तवं वृथाद्य न भविष्यसि ॥२५॥
bhīma uvāca |
vṛthā māṃsair vṛthā puṣṭo vṛthā vṛddho vṛthā matiḥ |
vṛthā maraṇam arhas tvaṃ vṛthādya na bhaviṣyasi ||25||

Bhima disse: “Invano fosti nutrito da impure carni, e invano sei cresciuto da sciocco, una impura morte tu meriti, e non vivrai ora a tuo piacere.”

क्षेममद्य करिष्यामि यथा वनमकण्टकम् ।
न पुनर्मानुषान् हत्वा भक्षयिष्यसि राक्षस ॥२६॥
kṣemamadya kariṣyāmi yathā vanamakaṇṭakam |
na punarmānuṣān hatvā bhakṣayiṣyasi rākṣasa ||26||

O Rakshasa, oggi renderò libera questa foresta, completamente priva di piante spinose, affinché non ucciderai più uomini per mangiarli.

अर्जुन उवाच ।
अथ वा मन्यसे भारं तवम इमं राक्षसं युधि ।
करॊमि तव साहाय्यं शीघ्रम एव निहन्यताम ॥२७॥
arjuna uvāca |
atha vā manyase bhāraṃ tvam imaṃ rākṣasaṃ yudhi |
karomi tava sāhāyyaṃ śīghram eva nihanyatām ||27||

Arjuna disse: “Se credi sia per te un arduo compito combattere questo Rakshasa, per ucciderlo velocemente io ti sarò di aiuto.

अथ वाप्य अहम एवैनं हनिष्यामि वृकॊदर ।
कृतकर्मा परिश्रान्तः साधु तावद उपारम ॥२८॥
atha vāpy aham evainaṃ haniṣyāmi vṛkodara |
kṛtakarmā pariśrāntaḥ sādhu tāvad upārama ||28||

O Vrikodara, oppure io stesso lo ucciderò tu hai quasi compiuto l’atto e sei stanco, bene intanto riposati.”

वैशंपायन उवाच ।
तस्य तद वचनं शरुत्वा भीमसेनॊ ऽतयमर्षणः ।
निष्पिष्यैनं बलाद भूमौ पशुमारम अमारयत ॥२९॥
vaiśaṁpāyana uvāca |
tasya tad vacanaṃ śrutvā bhīmaseno ‘tyamarṣaṇaḥ |
niṣpiṣyainaṃ balād bhūmau paśumāram amārayat ||29||

Vaishampayana disse: “Avendo udite le sue parole, Bhimasena con suprema impazienza, sbattutolo con forza a al suolo lo uccideva come un animale.

स मार्यमाणॊ भीमेन ननाद विपुलं सवनम ।
पूरयंस तद वनं सर्वं जलार्द्र इव दुन्दुभिः ॥३०॥
sa māryamāṇo bhīmena nanāda vipulaṃ svanam |
pūrayaṃs tad vanaṃ sarvaṃ jalārdra iva dundubhiḥ ||30||

Esso ucciso da Bhima lanciava un grandissimo urlo, riempiendo tutta la foresta come con un tamburo bagnato.

भुजाभ्यां यॊक्त्रयित्वा तं बलवान पाण्डुनन्दनः ।
मध्ये भङ्क्त्वा सबलवान हर्षयाम आस पाण्डवान ॥३१॥
bhujābhyāṃ yoktrayitvā taṃ balavān pāṇḍunandanaḥ |
madhye bhaṅktvā sabalavān harṣayām āsa pāṇḍavān ||31||

Stringendolo con le braccia il fortissimo figlio di Pandu, quel forte lo spezzava a metà riempiendo di gioia i Pandava.

हिडिम्बं निहतं दृष्ट्वा संहृष्टास ते तरस्विनः ।
अपूजयन नरव्याघ्रं भीमसेनम अरिंदमम ॥३२॥
hiḍimbaṃ nihataṃ dṛṣṭvā saṃhṛṣṭās te tarasvinaḥ |
apūjayan naravyāghraṃ bhīmasenam ariṃdamam ||32||

Vedendo Hidimba ucciso, essi rallegrati si affrettavano ad elogiare Bhimasena, uccisore di nemici e tigre fra gli uomini.

अभिपूज्य महात्मानं भीमं भीमपराक्रमम ।
पुनर एवार्जुनॊ वाक्यम उवाचेदं वृकॊदरम ॥३३॥
abhipūjya mahātmānaṃ bhīmaṃ bhīmaparākramam |
punar evārjuno vākyam uvācedaṃ vṛkodaram ||33||

avendo onorato il mahatma Bhima dalle terribili imprese, di nuovo invero Arjuna queste parole diceva a Vrikodara:

नदूरे नगरं मन्ये वनाद अस्माद अहं परभॊ ।
शीघ्रं गच्छाम भद्रं ते न नॊ विद्यात सुयॊधनः ॥३४॥
nadūre nagaraṃ manye vanād asmād ahaṃ prabho |
śīghraṃ gacchāma bhadraṃ te na no vidyāt suyodhanaḥ ||34||

“O potente, non distante da questa foresta io credo ci sia una città, rapidamente rechiamoci là, che non ci scopra Suyodhana, fortuna sia a te.”

ततः सर्वे तथेत्य उक्त्वा सह मात्रा परंतपाः ।
परययुः पुरुषव्याघ्रा हिडिम्बा चैव राक्षसी ॥३५॥
tataḥ sarve tathety uktvā saha mātrā paraṃtapāḥ |
prayayuḥ puruṣavyāghrā hiḍimbā caiva rākṣasī ||35||

Quei tormenta nemici, quelle tigri fra gli uomini, avendo detto di si, tutti loro assieme alla madre partirono assieme alla Rakshasa Hidimba.

Articolo precedenteLotta tra Bhima e Hidimba 151
Articolo successivoNascita di Ghatotkacha 153
ARTICOLI CORRELATI

Ultime entrate

Il parere di Drona 202

Il parere di Bishma 201

Il parere di Karna 200

Il parere di Duryodhana 199

Commenti