7.3 C
Milano
martedì, Dicembre 6, 2022
spot_img
HomeAdi ParvaColloquio tra Hidimba e Bhima 150

Colloquio tra Hidimba e Bhima 150

HIDIMBA-VADHA PARVA
(Il libro di Hidimba)

SEZIONE 150
Colloquio tra Hidimba e Bhima

वैशंपायन उवाच ।
तत्र तेषु शयानेषु हिडिम्बॊ नाम राक्षसः ।
अविदूरे वनात तस्माच छाल वृक्षम उपाश्रितः ॥१॥
vaiśaṁpāyana uvāca |
tatra teṣu śayāneṣu hiḍimbo nāma rākṣasaḥ |
avidūre vanāt tasmāc chāla vṛkṣam upāśritaḥ ||1||

Vaishampayana disse: “Mentre qui essi giacevano un Rakshasa di nome Hidimba non distante da quella selva si era rifugiato su un albero Shala.

करूरॊ मानुषमांसादॊ महावीर्यॊ महाबलः ।
विरूपरूपः पिङ्गाक्षः करालॊ घॊरदर्शनः ।
पिशितेप्सुः कषुधार्तस तान अपश्यत यदृच्छया ॥२॥
krūro mānuṣamāṃsādo mahāvīryo mahābalaḥ |
virūparūpaḥ piṅgākṣaḥ karālo ghoradarśanaḥ |
piśitepsuḥ kṣudhārtas tān apaśyata yadṛcchayā ||2||

Crudele era quel fortissimo mangiatore di uomini e di grande valore, di aspetto mostruoso, con gli occhi gialli, la bocca dentata terribile a vedersi, bramoso di carne e afflitto dalla fame per caso li vedeva.

ऊर्ध्वाङ्गुलिः स कण्डूयन धुन्वन रूक्षाञ शिरॊरुहान ।
जृम्भमाणॊ महावक्रः पुनः पुनर अवेक्ष्य च ॥३॥
ūrdhvāṅguliḥ sa kaṇḍūyan dhunvan rūkṣāñ śiroruhān |
jṛmbhamāṇo mahāvakraḥ punaḥ punar avekṣya ca ||3||

Graffiando con le dita ad artiglio e agitando le terribili corna, li guardava aprendo la bocca di continuo con le orribili fauci.

दुष्टॊ मानुषमांसादॊ महाकायॊ महाबलः ।
आघ्राय मानुषं गन्धं भगिनीम इदम अब्रवीत ॥४॥
duṣṭo mānuṣamāṃsādo mahākāyo mahābalaḥ |
āghrāya mānuṣaṃ gandhaṃ bhaginīm idam abravīt ||4||

Quel malvagio antropofago, gigantesco e fortissimo, percependo l’odore umano, questo diceva alla sorella:

उपपन्नश चिरस्याद्य भक्षॊ मम मनःप्रियः ।
सनेहस्रवान परस्रवति जिह्वा पर्येति मे मुखम ॥५॥
upapannaś cirasyādya bhakṣo mama manaḥpriyaḥ |
snehasravān prasravati jihvā paryeti me mukham ||5||

“Presto oggi è pronto il mio pasto con quello che mi rallegra il cuore, la mia lingua gira nella mia bocca piena di acquolina.

अष्टौ दंष्ट्राः सुतीक्ष्णाग्राश चिरस्यापात दुःसहाः ।
देहेषु मज्जयिष्यामि सनिग्धेषु पिशितेषु च ॥६॥
aṣṭau daṃṣṭrāḥ sutīkṣṇāgrāś cirasyāpāta duḥsahāḥ |
deheṣu majjayiṣyāmi snigdheṣu piśiteṣu ca ||6||

Le mie otto zanne ben appuntite e irresistibili in breve si immergeranno nelle carni di quei grassi corpi.

आक्रम्य मानुषं कण्ठम आच्छिद्य धमनीम अपि ।
उष्णं नवं परपास्यामि फेनिलं रुधिरं बहु ॥७॥
ākramya mānuṣaṃ kaṇṭham ācchidya dhamanīm api |
uṣṇaṃ navaṃ prapāsyāmi phenilaṃ rudhiraṃ bahu ||7||

E afferrato un collo umano recidendo la gola, nuovo sangue caldo e spumoso berrò in abbondanza.

गच्छ जानीहि के तव एते शेरते वनम आश्रिताः ।
मानुषॊ बलवान गन्धॊ घराणं तर्पयतीव मे ॥८॥
gaccha jānīhi ke tv ete śerate vanam āśritāḥ |
mānuṣo balavān gandho ghrāṇaṃ tarpayatīva me ||8||

Va a vedere chi sono quelli che giacciono rifugiati nella foresta, il fortissimo odore umano rallegra il mio odorato.

हत्वैतान मानुषान सर्वान आनयस्व ममान्तिकम ।
अस्मद विषयसुप्तेभ्यॊ नैतेभ्यॊ भयम अस्ति ते ॥९॥
hatvaitān mānuṣān sarvān ānayasva mamāntikam |
asmad viṣayasuptebhyo naitebhyo bhayam asti te ||9||

Dopo aver uccisi tutti gli uomini portameli qui vicino, non aver timore di quelli che dormono e che sono nelle nostre mani.

एषां मांसानि संस्कृत्य मानुषाणां यथेष्टतः ।
भक्षयिष्याव सहितौ कुरु तूर्णं वचॊ मम ॥१०॥
eṣāṃ māṃsāni saṃskṛtya mānuṣāṇāṃ yatheṣṭataḥ |
bhakṣayiṣyāva sahitau kuru tūrṇaṃ vaco mama ||10||

Le carni di quegli uomini preparando secondo il nostro desiderio, noi due mangeremo insieme, compi rapida i miei ordini.”

भरातुर वचनम आज्ञाय तवरमाणेव राक्षसी ।
जगाम तत्र यत्र सम पाण्डवा भरतर्षभ ॥११॥
bhrātur vacanam ājñāya tvaramāṇeva rākṣasī |
jagāma tatra yatra sma pāṇḍavā bharatarṣabha ||11||

O toro dei Bharata, obbedendo alle parole del fratello, affrettandosi la Rakshasi, giungeva il luogo dove erano i Pandava.

ददर्श तत्र गत्वा सा पाण्डवान पृथया सह ।
शयानान भीमसेनं च जाग्रतं तव अपराजितम ॥१२॥
dadarśa tatra gatvā sā pāṇḍavān pṛthayā saha |
śayānān bhīmasenaṃ ca jāgrataṃ tv aparājitam ||12||

E giunta, là addormentati scorgeva i Pandava assieme a Pritha e l’invincibile Bhimasena invece sveglio.

दृष्ट्वैव भीमसेनं सा शालस्कन्धम इवॊद्गतम ।
राक्षसी कामयाम आस रूपेणाप्रतिमं भुवि ॥१३॥
dṛṣṭvaiva bhīmasenaṃ sā śālaskandham ivodgatam |
rākṣasī kāmayām āsa rūpeṇāpratimaṃ bhuvi ||13||

Vedendo Bhimasena ritto come un tronco di albero Shala, la Rakshasi si innamorava di lui che non aveva uguali sulla Terra per aspetto:

अयं शयामॊ महाबाहुः सिंहस्कन्धॊ महाद्युतिः ।
कम्बुग्रीवः पुष्कराक्षॊ भर्ता युक्तॊ भवेन मम ॥१४॥
ayaṃ śyāmo mahābāhuḥ siṃhaskandho mahādyutiḥ |
kambugrīvaḥ puṣkarākṣo bhartā yukto bhaven mama ||14||

“Egli è scuro, dalle grandi braccia, con spalle leonine, di grande splendore, con collo elefantino, occhi di loto, e può essere il mio giusto marito.

नाहं भरातृवचॊ जातु कुर्यां करूरॊपसंहितम ।
पतिस्नेहॊ ऽतिबलवान न तथा भरातृसौहृदम ॥१५॥
nāhaṃ bhrātṛvaco jātu kuryāṃ krūropasaṃhitam |
patisneho ‘tibalavān na tathā bhrātṛsauhṛdam ||15||

Non ubbidirò mai alle parole del fratello che sono crudelissime, l’amore del marito è di più grande forza che l’obbedienza al fratello.

मुहूर्तम इव तृप्तिश च भवेद भरातुर ममैव च ।
हतैर एतैर अहत्वा तु मॊदिष्ये शाश्वतिः समाः ॥१६॥
muhūrtam iva tṛptiś ca bhaved bhrātur mamaiva ca |
hatair etair ahatvā tu modiṣye śāśvatiḥ samāḥ ||16||

Uccidendo costoro, solo momentanea sarebbe la gioia mia e del fratello, invece non uccidendoli io mi rallegrerò per molti anni.”

सा कामरूपिणी रूपं कृत्वा मानुषम उत्तमम ।
उपतस्थे महाबाहुं भीमसेनं शनैः शनैः ॥१७॥
sā kāmarūpiṇī rūpaṃ kṛtvā mānuṣam uttamam |
upatasthe mahābāhuṃ bhīmasenaṃ śanaiḥ śanaiḥ ||17||

Ella capace di mutar forma a piacimento, divenuta una bellissima donna si avvicinava lentamente al fortissimo Bhimasena.

विलज्जमानेव लता दिव्याभरणभूषिता ।
समितपूर्वम इदं वाक्यं भीमसेनम अथाब्रवीत ॥१८॥
vilajjamāneva latā divyābharaṇabhūṣitā |
smitapūrvam idaṃ vākyaṃ bhīmasenam athābravīt ||18||

Quasi vergognandosi, quella bella, adornata di divini ornamenti, con un grande sorriso queste parole diceva a Bhimasena:

कुतस तवम असि संप्राप्तः कश चासि पुरुषर्षभ ।
क इमे शेरते चेह पुरुषा देवरूपिणः ॥१९॥
kutas tvam asi saṃprāptaḥ kaś cāsi puruṣarṣabha |
ka ime śerate ceha puruṣā devarūpiṇaḥ ||19||

“O toro fra gli uomini, da dove sei giunto? E chi sei? E chi sono questi uomini simili a Deva che dormono?

केयं च बृहती शयामा सुकुमारी तवानघ ।
शेते वनम इदं पराप्य विश्वस्ता सवगृहे यथा ॥२०॥
keyaṃ ca bṛhatī śyāmā sukumārī tavānagha |
śete vanam idaṃ prāpya viśvastā svagṛhe yathā ||20||

O senza macchia, e chi è per te questa donna scura e delicata che giace senza paura nella foresta come fosse a casa sua?

नेदं जानाति गहनं वनं राक्षससेवितम ।
वसति हय अत्र पापात्मा हिडिम्बॊ नाम राक्षसः ॥२१॥
nedaṃ jānāti gahanaṃ vanaṃ rākṣasasevitam |
vasati hy atra pāpātmā hiḍimbo nāma rākṣasaḥ ||21||

Non sa lei che questa solitaria foresta e abitata da Rakshasa? Qui risiede un malvagio Rakshasa di nome Hidimba.

तेनाहं परेषिता भरात्रा दुष्टभावेन रक्षसा ।
बिभक्षयिषता मांसं युस्माकम अमरॊपम ॥२२॥
tenāhaṃ preṣitā bhrātrā duṣṭabhāvena rakṣasā |
bibhakṣayiṣatā māṃsaṃ yusmākam amaropama ||22||

O simile ad un celeste, e da questo Rakshasa di malvagia natura, che è mio fratello io fui mandata per desiderio delle vostre carni.

साहं तवाम अभिसंप्रेक्ष्य देवगर्भसमप्रभम ।
नान्यं भर्तारम इच्छामि सत्यम एतद बरवीमि ते ॥२३॥
sāhaṃ tvām abhisaṃprekṣya devagarbhasamaprabham |
nānyaṃ bhartāram icchāmi satyam etad bravīmi te ||23||

Ma io vedendoti simile ad un figlio di Deva, non voglio nessun altro marito che te, io ti dico la verità.

एतद विज्ञाय धर्मज्ञ युक्तं मयि समाचर ।
कामॊपहत चित्ताङ्गीं भजमानां भजस्व माम ॥२४॥
etad vijñāya dharmajña yuktaṃ mayi samācara |
kāmopahata cittāṅgīṃ bhajamānāṃ bhajasva mām ||24||

O sapiente del dharma, e questo sapendo vivi assieme a me, prendimi, io sono sopraffatta dall’amore nell’anima e nel corpo e ti bramo.

तरास्ये ऽहं तवां महाबाहॊ राक्षसात पुरुषादकात ।
वत्स्यावॊ गिरिदुर्गेषु भर्ता भव ममानघ ॥२५॥
trāsye ‘haṃ tvāṃ mahābāho rākṣasāt puruṣādakāt |
vatsyāvo giridurgeṣu bhartā bhava mamānagha ||25||

O mahabaho, o senza macchia, io ti salverò da quel Rakshasa mangiatore di uomini, noi due abiteremo nei recessi della montagna, diventa mio marito.

अन्तरिक्षचरा हय अस्मि कामतॊ विचरामि च ।
अतुलाम आप्नुहि परीतिं तत्र तत्र मया सह ॥२६॥
antarikṣacarā hy asmi kāmato vicarāmi ca |
atulām āpnuhi prītiṃ tatra tatra mayā saha ||26||

Io volo nel cielo, e mi muovo a mio piacere, con questo grande piacere qua e là assieme a me.”

भीम उवाच ।
मातरं भरातरं जयेष्ठं कनिष्ठान अपरान इमान ।
परित्यजेत कॊ नव अद्य परभवन्न इव राक्षसि ॥२७॥
bhīma uvāca |
mātaraṃ bhrātaraṃ jyeṣṭhaṃ kaniṣṭhān aparān imān |
parityajeta ko nv adya prabhavann iva rākṣasi ||27||

Bhima disse: “O Rakshasi, mia madre il fratello maggiore e gli altri più giovani, quale uomo potente come me potrebbe abbandonarli oggi?

कॊ हि सुप्तान इमान भरातॄन दत्त्वा राक्षस भॊजनम ।
मातरं च नरॊ गच्छेत कामार्त इव मद्विधः ॥२८॥
ko hi suptān imān bhrātṝn dattvā rākṣasa bhojanam |
mātaraṃ ca naro gacchet kāmārta iva madvidhaḥ ||28||

Quale uomo fatto come me potrebbe andarsene pieno di amore, dando in pasto al Rakshasa questi addormentati e mia madre?”

राक्षस्य् उवाच ।
यत ते परियं तत करिष्ये सर्वान एतान परबॊधय ।
मॊक्षयिष्यामि वः कामं राक्षसात पुरुषादकात ॥२९॥
rākṣasy uvāca |
yat te priyaṃ tat kariṣye sarvān etān prabodhaya |
mokṣayiṣyāmi vaḥ kāmaṃ rākṣasāt puruṣādakāt ||29||

La Rakshasi disse: “Io farò quanto ti piace, sveglia tutti loro, io per amore vi salverò da quel Rakshasa mangiatore di uomini.”

भीम उवाच ।
सुखसुप्तान वने भरातॄन मातरं चैव राक्षसि ।
न भयाद बॊधयिष्यामि भरातुस तव दुरात्मनः ॥३०॥
bhīma uvāca |
sukhasuptān vane bhrātṝn mātaraṃ caiva rākṣasi |
na bhayād bodhayiṣyāmi bhrātus tava durātmanaḥ ||30||

Bhima disse: “O Rakshasi, i miei fratelli e la madre che felicemente dormono io non sveglierò per timore del tuo malvagio fratello.

न हि मे राक्षसा भीरु सॊढुं शक्ताः पराक्रमम ।
न मनुष्या न गन्धर्वा न यक्षाश चारुलॊचने ॥३१॥
na hi me rākṣasā bhīru soḍhuṃ śaktāḥ parākramam |
na manuṣyā na gandharvā na yakṣāś cārulocane ||31||

O timida, o dai bellissimi occhi, nessun Rakshasa è in grado di reggere al mio valore, né uomini né Gandharva, e neppure Yaksha.

गच्छ वा तिष्ठ वा भद्रे यद वापीच्छसि तत कुरु ।
तं वा परेषय तन्व अङ्गि भरातरं पुरुषादकम ॥३२॥
gaccha vā tiṣṭha vā bhadre yad vāpīcchasi tat kuru |
taṃ vā preṣaya tanv aṅgi bhrātaraṃ puruṣādakam ||32||

O bella, o membra snelle, vai o resta o agisci come credi, oppure chiama il tuo fratello antropofago.”

Articolo precedenteLamentazioni di Bhima 149
Articolo successivoLotta tra Bhima e Hidimba 151
ARTICOLI CORRELATI

Ultime entrate

Il parere di Drona 202

Il parere di Bishma 201

Il parere di Karna 200

Il parere di Duryodhana 199

Commenti