6.5 C
Milano
venerdì, Dicembre 2, 2022
spot_img
HomeAdi ParvaL’incendio della casa di lacca 147

L’incendio della casa di lacca 147

JATUGRIHA PARVA
(Il libro dell’incendio della casa di lacca)

SEZIONE 147
L’incendio della casa di lacca

वैशंपायन उवाच ।
तांस तु दृष्ट्वा सुमनसः परिसंवत्सरॊषितान ।
विश्वस्तान इव संलक्ष्य हर्षं चक्रे पुरॊचनः ॥१॥
vaiśaṁpāyana uvāca |
tāṃs tu dṛṣṭvā sumanasaḥ parisaṃvatsaroṣitān |
viśvastān iva saṃlakṣya harṣaṃ cakre purocanaḥ ||1||

Vaishampayana disse: “E avendo visto abitare lì per un intero anno quei grandi intelletti, apparendo senza sospetti, si rallegrava Purocana.

पुरॊचने तथा हृष्टे कौन्तेयॊ ऽथ युधिष्ठिरः ।
भीमसेनार्जुनौ चैव यमौ चॊवाच धर्मवित ॥२॥
purocane tathā hṛṣṭe kaunteyo ‘tha yudhiṣṭhiraḥ |
bhīmasenārjunau caiva yamau covāca dharmavit ||2||

E essendo rallegrato Purocana, Yudhishthira il figlio di Kunti, a Bhimasena e ad Arjuna, e ai gemelli diceva quel sapiente del dharma:

अस्मान अयं सुविश्वस्तान वेत्ति पापः पुरॊचनः ।
वञ्चितॊ ऽयं नृशंसात्मा कालं मन्ये पलायने ॥३॥
asmān ayaṃ suviśvastān vetti pāpaḥ purocanaḥ |
vañcito ‘yaṃ nṛśaṃsātmā kālaṃ manye palāyane ||3||

“Quel malvagio Purocana ci vede del tutto senza sospetti, e avendo ingannato quell’anima falsa io credo sia giunto il momento della fuga.

आयुधागारम आदीप्य दग्ध्वा चैव पुरॊचनम ।
षट पराणिनॊ निधायेह दरवामॊ ऽनभिलक्षिताः ॥४॥
āyudhāgāram ādīpya dagdhvā caiva purocanam |
ṣaṭ prāṇino nidhāyeha dravāmo ‘nabhilakṣitāḥ ||4||

Acceso il fuoco all’arsenale, e bruciato Purocana, dopo aver posto qui sei viventi, fuggiamo di nascosto.

अथ दानापदेशेन कुन्ती बराह्मण भॊजनम ।
चक्रे निशि महद राजन्न आजग्मुस तत्र यॊषितः ॥५॥
atha dānāpadeśena kuntī brāhmaṇa bhojanam |
cakre niśi mahad rājann ājagmus tatra yoṣitaḥ ||5||

O re, quindi Kunti affermando di voler donare ricchezze ai brahmana, di notte ne faceva di grandi e là giungevano le donne.

ता विहृत्य यथाकामं भुक्त्वा पीत्वा च भारत ।
जग्मुर निशि गृहान एव समनुज्ञाप्य माधवीम ॥६॥
tā vihṛtya yathākāmaṃ bhuktvā pītvā ca bhārata |
jagmur niśi gṛhān eva samanujñāpya mādhavīm ||6||

O Bharata, esse divertitesi e mangiato e bevuto a volontà, chiesto il permesso alla madhava tornavano di notte alle loro case.

निषादी पञ्च पुत्रा तु तस्मिन भॊज्ये यदृच्छया ।
अन्नार्थिनी समभ्यागात सपुत्रा कालचॊदिता ॥७॥
niṣādī pañca putrā tu tasmin bhojye yadṛcchayā |
annārthinī samabhyāgāt saputrā kālacoditā ||7||

E una donna Nishadi con cinque figli spontaneamente a quel banchetto, in cerca di cibo, si era recata coi figli, spinta dal destino.

सा पीत्वा मदिरां मत्ता सपुत्रा मदविह्वला ।
सह सर्वैः सुतै राजंस तस्मिन्न एव निवेशने ।
सुष्वाप विगतज्ञाना मृतकल्पा नराधिप ॥८॥
sā pītvā madirāṃ mattā saputrā madavihvalā |
saha sarvaiḥ sutai rājaṃs tasminn eva niveśane |
suṣvāpa vigatajñānā mṛtakalpā narādhipa ||8||

O re, o sovrano di uomini, ella bevuto del vino, ubriaca assieme ai figli, eccitata dal vino, assieme a tutti i figli in quella dimora, persa conoscenza come morta si addormentava.

अथ परवाते तुमुले निशि सुप्ते जने विभॊ ।
तद उपादीपयद भीमः शेते यत्र पुरॊचनः ॥९॥
atha pravāte tumule niśi supte jane vibho |
tad upādīpayad bhīmaḥ śete yatra purocanaḥ ||9||

O potente, un vento tumultuoso sorgeva allora di notte mentre la gente dormiva, allora Bhima appiccava il fuoco dove dormiva Purocana.

ततः परतापः सुमहाञ शब्दश चैव विभावसॊः ।
परादुरासीत तदा तेन बुबुधे सजनव्रजः ॥१०॥
tataḥ pratāpaḥ sumahāñ śabdaś caiva vibhāvasoḥ |
prādurāsīt tadā tena bubudhe sajanavrajaḥ ||10||

Quindi con grandissimo calore e rumore il fuoco divenne manifesto, e per quello si svegliava la gente a frotte.

पौरा ऊचुः ।
दुर्यॊधन परयुक्तेन पापेनाकृतबुद्धिना ।
गृहम आत्मविनाशाय कारितं दाहितं च यत ॥११॥
paurā ūcuḥ |
duryodhana prayuktena pāpenākṛtabuddhinā |
gṛham ātmavināśāya kāritaṃ dāhitaṃ ca yat ||11||

I cittadini dicevano: “Per ordine di Duryodhana, quel malvagio di mente e azione, a distruggere la loro casa è stato appiccato l’incendio.

अहॊ धिग धृतराष्ट्रस्य बुद्धिर नातिसमञ्जसी ।
यः शुचीन पाण्डवान बालान दाहयाम आस मन्त्रिणा ॥१२॥
aho dhig dhṛtarāṣṭrasya buddhir nātisamañjasī |
yaḥ śucīn pāṇḍavān bālān dāhayām āsa mantriṇā ||12||

Vergogna al cuore di Dhritarashtra che è troppo consenziente che ha bruciato i giovani figli di Pandu attraverso un sicario.

दिष्ट्या तव इदानीं पापात्मा दग्धॊ ऽयम अतिदुर्मतिः ।
अनागसः सुविश्वस्तान यॊ ददाह नरॊत्तमान ॥१३॥
diṣṭyā tv idānīṃ pāpātmā dagdho ‘yam atidurmatiḥ |
anāgasaḥ suviśvastān yo dadāha narottamān ||13||

E fortuna che questo malvagio dal cuore falso è ora bruciato, mentre dava fuoco a quegli ottimi uomini innocenti e senza sospetti.”

वैशंपायन उवाच ।
एवं ते विलपन्ति सम वारणावतका जनाः ।
परिवार्य गृहं तच च तस्थू रात्रौ समन्ततः ॥१४॥
vaiśaṁpāyana uvāca |
evaṃ te vilapanti sma vāraṇāvatakā janāḥ |
parivārya gṛhaṃ tac ca tasthū rātrau samantataḥ ||14||

Vaishampayana disse: “Mentre così parlavano le genti di Varanavata, che in quella notte stavano circondando tutt’intorno la casa.

पाण्डवाश चापि ते राजन मात्रा सह सुदुःखिताः ।
बिलेन तेन निर्गत्य जग्मुर गूढम अलक्षिताः ॥१५॥
pāṇḍavāś cāpi te rājan mātrā saha suduḥkhitāḥ |
bilena tena nirgatya jagmur gūḍham alakṣitāḥ ||15||

O re, e i Pandava assieme alla madre addolorata, usciti da quella buca fuggivano di nascosto non veduti.

तेन निद्रॊपरॊधेन साध्वसेन च पाण्डवाः ।
न शेकुः सहसा गन्तुं सह मात्रा परंतपाः ॥१६॥
tena nidroparodhena sādhvasena ca pāṇḍavāḥ |
na śekuḥ sahasā gantuṃ saha mātrā paraṃtapāḥ ||16||

Quei tormenta nemici, per quell’allarme e quella interruzione del sonno, i Pandava non poterono in fretta andarsene con la madre

भीमसेनस तु राजेन्द्र भीमवेगपराक्रमः ।
जगाम भरातॄन आदाय सर्वान मातरम एव च ॥१७॥
bhīmasenas tu rājendra bhīmavegaparākramaḥ |
jagāma bhrātṝn ādāya sarvān mātaram eva ca ||17||

O re dei re, Bhimasena però con la sua forza e il suo ardimento terribile, afferrati tutti i fratelli e la madre se ne partiva.

सकन्धम आरॊप्य जननीं यमाव अङ्केन वीर्यवान ।
पार्थौ गृहीत्वा पाणिभ्यां भरातरौ सुमहाबलौ ॥१८॥
skandham āropya jananīṃ yamāv aṅkena vīryavān |
pārthau gṛhītvā pāṇibhyāṃ bhrātarau sumahābalau ||18||

Quel valoroso, messa la madre sulle spalle, e i gemelli sulle anche, i due fratelli i fortissimi figli di Pritha afferrati con le mani.

तरसा पादपान भञ्जन महीं पद्भ्यां विदारयन ।
स जगामाशु तेजस्वी वातरंहा वृकॊदरः ॥१९॥
tarasā pādapān bhañjan mahīṃ padbhyāṃ vidārayan |
sa jagāmāśu tejasvī vātaraṃhā vṛkodaraḥ ||19||

Rapidamente abbattendo gli alberi, e spaccando il suolo coi piedi, partiva il possente vrikodara con la velocità del vento.

Articolo precedenteL’esperto minatore 146
Articolo successivoFuga dall’incendio 148
ARTICOLI CORRELATI

Ultime entrate

Il parere di Drona 202

Il parere di Bishma 201

Il parere di Karna 200

Il parere di Duryodhana 199

Commenti