7.3 C
Milano
martedì, Dicembre 6, 2022
spot_img
HomeAdi ParvaIl rito funebre 127

Il rito funebre 127

SAMBHAVA PARVA
(Il libro delle nascite)

SEZIONE 127
Il rito funebre

ध्ऋतराष्ट्र उवाच ।
पाण्डॊर विदुर सर्वाणि परेतकार्याणि कारय ।
राजवद राजसिंहस्य माद्र्याश चैव विशेषतः ॥१॥
dhr̥tarāṣṭra uvāca |
pāṇḍor vidura sarvāṇi pretakāryāṇi kāraya |
rājavad rājasiṃhasya mādryāś caiva viśeṣataḥ ||1||

Dhritarashtra disse: “O leone tra i re, o Vidura porta a termine i riti funebri per Pandu, come spetta ad un re, e per Madri secondo il suo rango.

पशून वासांसि रत्नानि धनानि विविधानि च ।
पाण्डॊः परयच्छ माद्र्याश च येभ्यॊ यावच च वाञ्छितम ॥२॥
paśūn vāsāṃsi ratnāni dhanāni vividhāni ca |
pāṇḍoḥ prayaccha mādryāś ca yebhyo yāvac ca vāñchitam ||2||

Dona animali, abiti, gemme e ricchezze varie per Pandu e per Madri, quanto ciascuno ne desideri.

यथा च कुन्ती सत्कारं कुर्यान माध्र्यास तथा कुरु ।
यथा न वायुर नादित्यः पश्येतां तां सुसंवृताम ॥३॥
yathā ca kuntī satkāraṃ kuryān mādhryās tathā kuru |
yathā na vāyur nādityaḥ paśyetāṃ tāṃ susaṃvṛtām ||3||

E gli onori che Kunti voglia fare a Madri, questi compi e affinché né il vento né il Sole la veda rivestila.

न शॊच्यः पाण्डुर अनघः परशस्यः स नराधिपः ।
यस्य पञ्च सुता वीरा जाताः सुरसुतॊपमाः ॥४॥
na śocyaḥ pāṇḍur anaghaḥ praśasyaḥ sa narādhipaḥ |
yasya pañca sutā vīrā jātāḥ surasutopamāḥ ||4||

Che non soffra Pandu il senza macchia, l’eccellente sovrano, i cui cinque figli valorosi sono nati come figli divini.”

वैशंपायन उवाच ।
विदुरस तं तथेत्य उक्त्वा भीष्मेण सह भारत ।
पाण्डुं संस्कारयाम आस देशे परमसंवृते ॥५॥
vaiśaṁpāyana uvāca |
viduras taṃ tathety uktvā bhīṣmeṇa saha bhārata |
pāṇḍuṃ saṃskārayām āsa deśe paramasaṃvṛte ||5||

Vaishampayana disse: “O Bharata, rispondendo di si Vidura con Bhishma adornava Pandu in un luogo estremamente protetto.

ततस तु नगरात तूर्णम आज्यहॊमपुरस्कृताः ।
निर्हृताः पावका दीप्ताः पाण्डॊ राजपुरॊहितैः ॥६॥
tatas tu nagarāt tūrṇam ājyahomapuraskṛtāḥ |
nirhṛtāḥ pāvakā dīptāḥ pāṇḍo rājapurohitaiḥ ||6||

Quindi dai purohita reali, con davanti dei portatori di ajyahoma rapidamente dalla città portarono fuori dei fuochi accesi per Pandu.

अथैनम आर्तवैर गन्धैर माल्यैश च विविधैर वरैः ।
शिबिकां समलंचक्रुर वाससाच्छाद्य सर्वशः ॥७॥
athainam ārtavair gandhair mālyaiś ca vividhair varaiḥ |
śibikāṃ samalaṃcakrur vāsasācchādya sarvaśaḥ ||7||

E quindi con fiori e ghirlande profumate e con vari altri beni, dappertutto adornarono la portantina ricoprendola di teli.

तां तथा शॊभितां माल्यैर वासॊभिश च महाधनैः ।
अमात्या जञातयश चैव सुहृदश चॊपतस्थिरे ॥८॥
tāṃ tathā śobhitāṃ mālyair vāsobhiś ca mahādhanaiḥ |
amātyā jñātayaś caiva suhṛdaś copatasthire ||8||

E ad essa adornata di ghirlande di drappi e di grandi ricchezze, stavano vicini ministri, parenti e amici.

नृसिंहं नरयुक्तेन परमालंकृतेन तम ।
अवहन यानमुख्येन सह माद्र्या सुसंवृतम ॥९॥
nṛsiṃhaṃ narayuktena paramālaṃkṛtena tam |
avahan yānamukhyena saha mādryā susaṃvṛtam ||9||

E quel leone tra gli uomini con ornamenti supremi adatti a lui, assieme a Madri, veniva trasportato coperto da drappi con un ottimo carro.

पाण्डुरेणातपत्रेण चामरव्यजनेन च ।
सर्ववादित्र नादैश च समलंचक्रिरे ततः ॥१०॥
pāṇḍureṇātapatreṇa cāmaravyajanena ca |
sarvavāditra nādaiś ca samalaṃcakrire tataḥ ||10||

Allora lo abbellivano con un parasole bianco e con un ventaglio di yak e con musiche di ogni strumento.

रत्नानि चाप्य उपादाय बहूनि शतशॊ नराः ।
परददुः काङ्क्षमाणेभ्यः पाण्डॊस तत्रौर्ध्वदेकिकम ॥११॥
ratnāni cāpy upādāya bahūni śataśo narāḥ |
pradaduḥ kāṅkṣamāṇebhyaḥ pāṇḍos tatraurdhvadekikam ||11||

E moltissimi gioielli a centinaia raccogliendo gli uomini, li davano a quelli che lo desideravano che li ponevano sul corpo morto di Pandu.

अथ छत्राणि शुभ्राणि पाण्डुराणि बृहन्ति च ।
आजह्रुः कौरवस्यार्थे वासांसि रुचिराणि च ॥१२॥
atha chatrāṇi śubhrāṇi pāṇḍurāṇi bṛhanti ca |
ājahruḥ kauravasyārthe vāsāṃsi rucirāṇi ca ||12||

Quindi bellissimi bianchi e grandi ombrelli e splendide vesti portarono per il Kaurava.

जायकैः शुक्लवासॊभिर हूयमाना हुताशनाः ।
अगच्छन्न अग्रतस तस्य दीप्यमानाः सवलंकृताः ॥१३॥
jāyakaiḥ śuklavāsobhir hūyamānā hutāśanāḥ |
agacchann agratas tasya dīpyamānāḥ svalaṃkṛtāḥ ||13||

E le offerte ai fuochi furono compiute dagli offerenti biancovestiti e si recavano davanti a lui ben adornati e splendenti.

बराह्मणाः कषत्रिया वैश्याः शूद्राश चैव सहस्रशः ।
रुदन्तः शॊकसंतप्ता अनुजग्मुर नराधिपम ॥१४॥
brāhmaṇāḥ kṣatriyā vaiśyāḥ śūdrāś caiva sahasraśaḥ |
rudantaḥ śokasaṃtaptā anujagmur narādhipam ||14||

Brahmana, kshatriya, vaishya e shudra a migliaia, lamentandosi, toccati dalla sofferenza, seguivano quel sovrano.

अयम अस्मान अपाहाय दुःखे चाधाय शाश्वते ।
कृत्वानाथान परॊ नाथः कव यास्यति नराधिपः ॥१५॥
ayam asmān apāhāya duḥkhe cādhāya śāśvate |
kṛtvānāthān paro nāthaḥ kva yāsyati narādhipaḥ ||15||

“Dipartendo egli, in un eterno dolore siamo caduti, dove andrà il sovrano supremo protettore dei deboli?”

करॊशन्तः पाण्डवाः सर्वे भीष्मॊ विदुर एव च ।
रमणीये वनॊद्देशे गङ्गातीरे समे शुभे ॥१६॥
krośantaḥ pāṇḍavāḥ sarve bhīṣmo vidura eva ca |
ramaṇīye vanoddeśe gaṅgātīre same śubhe ||16||

Tutti i Pandava piangevano, Bhishma e Vidura, in quella gradevole foresta sulle belle rive della Ganga.

नयासयाम आसुर अथ तां शिबिकां सत्यवादिनः ।
सभार्यस्य नृसिंहस्य पाण्डॊर अक्लिष्टकर्मणः ॥१७॥
nyāsayām āsur atha tāṃ śibikāṃ satyavādinaḥ |
sabhāryasya nṛsiṃhasya pāṇḍor akliṣṭakarmaṇaḥ ||17||

E allora quegli uomini di sincera parola trasportavano la portantina di Pandu, leone tra gli uomini dalle instancabili imprese, assieme alla moglie.

ततस तस्य शरीरं तत सर्वगन्धनिषेवितम ।
शुचि कालीयकादिग्धं मुख्यस्नानाधिवासितम ॥१८॥
tatas tasya śarīraṃ tat sarvagandhaniṣevitam |
śuci kālīyakādigdhaṃ mukhyasnānādhivāsitam ||18||

Quindi il suo corpo sparso di ogni profumo, spalmato di polpa gialla di albero, e di altre polveri profumate.

पर्यषिञ्चज जलेनाशु शातकुम्भमयैर घटैः ।
चन्दनेन च मुख्येन शुक्लेन समलेपयन ॥१९॥
paryaṣiñcaj jalenāśu śātakumbhamayair ghaṭaiḥ |
candanena ca mukhyena śuklena samalepayan ||19||

Rapidamente lo spruzzavano con le acque di cento giare di terracotta, e lo ungevano con eccellente polpa bianca di sandalo,

कालागुरुविमिश्रेण तथा तुङ्गरसेन च ।
अथैनं देशजैः शुक्लैर वासॊभिः समयॊजयन ॥२०॥
kālāguruvimiśreṇa tathā tuṅgarasena ca |
athainaṃ deśajaiḥ śuklair vāsobhiḥ samayojayan ||20||

mescolata con aloe nera, dal prezioso aroma, quindi lo rivestivano con bianchi abiti fatti in quei luoghi.

आच्छन्नः स तु वासॊभिर जीवन्न इव नरर्षभः ।
शुशुभे पुरुषव्याघ्रॊ महार्हशयनॊचितः ॥२१॥
ācchannaḥ sa tu vāsobhir jīvann iva nararṣabhaḥ |
śuśubhe puruṣavyāghro mahārhaśayanocitaḥ ||21||

Quel toro fra gli uomini vestito di abiti come fosse vivo, splendeva quella tigre fra gli uomini giacendo su un preziosissimo letto.

याजकैर अभ्यनुज्ञातं परेतकर्मणि निष्ठितैः ।
घृतावसिक्तं राजानं सह माद्र्या सवलंकृतम ॥२२॥
yājakair abhyanujñātaṃ pretakarmaṇi niṣṭhitaiḥ |
ghṛtāvasiktaṃ rājānaṃ saha mādryā svalaṃkṛtam ||22||

E da quei sapienti officianti furono permessi i riti funebri, e sparso di burro rituale, il re adornato assieme a Madri.

तुङ्गपद्मकमिश्रेण चन्दनेन सुगन्धिना ।
अन्यैश च विविधैर गन्धैर अनल्पैः समदाहयन ॥२३॥
tuṅgapadmakamiśreṇa candanena sugandhinā |
anyaiś ca vividhair gandhair analpaiḥ samadāhayan ||23||

Lo cospargevano di profumatissimo sandalo mescolato con forte padmaka e con altre varie profumate sostanze, lo spalmavano.

ततस तयॊः शरीरे ते दृष्ट्वा मॊहवशं गता ।
हाहा पुत्रेति कौसल्या पपात सहसा भुवि ॥२४॥
tatas tayoḥ śarīre te dṛṣṭvā mohavaśaṃ gatā |
hāhā putreti kausalyā papāta sahasā bhuvi ||24||

Quindi vedendo quei due corpi, caduta in deliquio la figlia di Kausalya cadeva al suolo dicendo: “Ahime! Figlio mio.”

तां परेक्ष्य पतिताम आर्तां पौरजानपदॊ जनः ।
रुरॊद सस्वनं सर्वॊ राजभक्त्या कृपान्वितः ॥२५॥
tāṃ prekṣya patitām ārtāṃ paurajānapado janaḥ |
ruroda sasvanaṃ sarvo rājabhaktyā kṛpānvitaḥ ||25||

E vedendola caduta e afflitta le genti della città e delle campagne, lanciavano tutti un grande lamento pieni di compassione per la devozione al re.

कलान्तानीवार्तनादेन सर्वाणि च विचुक्रुशुः ।
मानुषैः सह भूतानि तिर्यग्यॊनिगतान्य अपि ॥२६॥
klāntānīvārtanādena sarvāṇi ca vicukruśuḥ |
mānuṣaiḥ saha bhūtāni tiryagyonigatāny api ||26||

E tutti afflitti lanciarono un grido di dolore, anche gli esseri nati in grembi animali, uniti agli uomini.

तथा भीष्मः शांतनवॊ विदुरश च महामतिः ।
सर्वशः कौरवाश चैव पराणदन भृशदुःखिताः ॥२७॥
tathā bhīṣmaḥ śāṃtanavo viduraś ca mahāmatiḥ |
sarvaśaḥ kauravāś caiva prāṇadan bhṛśaduḥkhitāḥ ||27||

Quindi Bhishma il figlio di Shamtanu e il grande saggio Vidura, e tutti i Kaurava, gridavano forte presi dal dolore.

ततॊ भीष्मॊ ऽथ विदुरॊ राजा च सह बन्धुभिः ।
उदकं चक्रिरे तस्य सर्वाश च कुरु यॊषितः ॥२८॥
tato bhīṣmo ‘tha viduro rājā ca saha bandhubhiḥ |
udakaṃ cakrire tasya sarvāś ca kuru yoṣitaḥ ||28||

Allora Bhishma e Vidura e il re assieme ai parenti e tutte le donne dei Kuru compirono il suo rito funebre.

कृतॊदकांस तान आदाय पाण्डवाञ शॊककर्शितान ।
सर्वाः परकृतयॊ राजञ शॊचन्त्यः पर्यवारयन ॥२९॥
kṛtodakāṃs tān ādāya pāṇḍavāñ śokakarśitān |
sarvāḥ prakṛtayo rājañ śocantyaḥ paryavārayan ||29||

O re, e compiuti i funerali, presi i Pandava soverchiati dalla sofferenza, tutti i sudditi circondarono quei dolenti.

यथैव पाण्डवा भूमौ सुषुपुः सह बान्धवैः ।
तथैव नागरा राजञ शिश्यिरे बराह्मणादयः ॥३०॥
yathaiva pāṇḍavā bhūmau suṣupuḥ saha bāndhavaiḥ |
tathaiva nāgarā rājañ śiśyire brāhmaṇādayaḥ ||30||

O re, e quando i Pandava si addormentarono a al suolo assieme ai parenti, anche i cittadini a cominciare dai brahmana si coricarono.

तद अनानन्दम अस्वस्थम आकुमारम अहृष्टवत ।
बभूव पाण्डवैः सार्धं नगरं दवादश कषपाः ॥३१॥
tad anānandam asvastham ākumāram ahṛṣṭavat |
babhūva pāṇḍavaiḥ sārdhaṃ nagaraṃ dvādaśa kṣapāḥ ||31||

Allora stando là senza gioia, senza piacere anche i bimbi, l’intera città stava coi Pandava per dodici interi giorni.

Articolo precedenteIl discorso dei maharishi 126
Articolo successivoL’offerta funebre 128
ARTICOLI CORRELATI

Ultime entrate

Il parere di Drona 202

Il parere di Bishma 201

Il parere di Karna 200

Il parere di Duryodhana 199

Commenti