4.5 C
Milano
venerdì, Dicembre 9, 2022
spot_img
HomeAdi ParvaMorte di Pandu 125

Morte di Pandu 125

SAMBHAVA PARVA
(Il libro delle nascite)

SEZIONE 125
Morte di Pandu

वैशंपायन उवाच ।
दर्शनीयांस ततः पुत्रान पाण्डुः पञ्च महावने ।
तान पश्यन पर्वते रेमे सवबाहुबलपालितान ॥१॥
vaiśaṁpāyana uvāca |
darśanīyāṃs tataḥ putrān pāṇḍuḥ pañca mahāvane |
tān paśyan parvate reme svabāhubalapālitān ||1||

Vaishampayana disse: “Su quella piacevole montagna, Pandu ebbe allora questi bellissimi cinque figli nella grande selva, li guardava e li proteggeva con la forza del proprio braccio.

सुपुष्पित वने काले कदा चिन मधुमाधवे ।
भूतसंमॊहने राजा सभार्यॊ वयचरद वनम ॥२॥
supuṣpita vane kāle kadā cin madhumādhave |
bhūtasaṃmohane rājā sabhāryo vyacarad vanam ||2||

Al tempo dei mesi primaverili con la selva piena di fiori, il re nello stupore dei viventi, con la moglie percorreva la foresta.

पलाशैस तिलकैश चूतैश चम्पकैः पारिभद्रकैः ।
अन्यैश च बहुभिश वृक्षैः फलपुष्पसमृद्धिभिः ॥३॥
palāśais tilakaiś cūtaiś campakaiḥ pāribhadrakaiḥ |
anyaiś ca bahubhiś vṛkṣaiḥ phalapuṣpasamṛddhibhiḥ ||3||

Tra i fiori di sesamo, di mango di Campaka, e di Paribhadraka, e di molti altri alberi coperti di fiori e frutti.

जलस्थानैश च विविधैः पद्मिनीभिश च शॊभितम ।
पाण्डॊर वनं तु संप्रेक्ष्य परजज्ञे हृदि मन्मथः ॥४॥
jalasthānaiś ca vividhaiḥ padminībhiś ca śobhitam |
pāṇḍor vanaṃ tu saṃprekṣya prajajñe hṛdi manmathaḥ ||4||

E abbellita da svariati laghetti di loti, vedendo quella foresta, nel cuore di Pandu sorgeva la passione.

परहृष्टमनसं तत्र विहरन्तं यथामरम ।
तं माद्र्य अनुजगामैका वसनं बिभ्रती शुभम ॥५॥
prahṛṣṭamanasaṃ tatra viharantaṃ yathāmaram |
taṃ mādry anujagāmaikā vasanaṃ bibhratī śubham ||5||

E a lui che con mente gioiosa si trascinava quasi verso la morte, allora Madri si avvicinava indossando una bellissima veste.

समीक्षमाणः स तु तां वयःस्थां तनु वाससम ।
तस्य कामः परववृधे गहने ऽगनिर इवॊत्थितः ॥६॥
samīkṣamāṇaḥ sa tu tāṃ vayaḥsthāṃ tanu vāsasam |
tasya kāmaḥ pravavṛdhe gahane ‘gnir ivotthitaḥ ||6||

E scorgendola nel fiore degli anni, vestita di abiti leggeri, il suo desiderio crebbe, come il fuoco sorto in un bosco.

रहस्य आत्मसमां दृष्ट्वा राजा राजीवलॊचनाम ।
न शशाक नियन्तुं तं कामं कामबलात कृतः ॥७॥
rahasy ātmasamāṃ dṛṣṭvā rājā rājīvalocanām |
na śaśāka niyantuṃ taṃ kāmaṃ kāmabalāt kṛtaḥ ||7||

E di nascosto avendola vista dagli occhi di loto uguali a sé stesso, preso dalla forza di kama non riusciva a trattenere il desiderio.

तत एनां बलाद राजा निजग्राह रहॊगताम ।
वार्यमाणस तया देव्या विस्फुरन्त्या यथाबलम ॥८॥
tata enāṃ balād rājā nijagrāha rahogatām |
vāryamāṇas tayā devyā visphurantyā yathābalam ||8||

E quindi in un luogo appartato il re con forza la afferrava, respinto dalla regina che si agitava con tutte le forze.

स तु कामपरीतात्मा तं शापं नान्वबुध्यत ।
माद्रीं मैथुन धर्मेण गच्छमानॊ बलाद इव ॥९॥
sa tu kāmaparītātmā taṃ śāpaṃ nānvabudhyata |
mādrīṃ maithuna dharmeṇa gacchamāno balād iva ||9||

Egli col cuore rapito da kama, dimenticava la maledizione, compiendo quasi con la forza l’unione matrimoniale con Madri.

जीवितान्ताय कौरव्यॊ मन्मथस्य वशंगतः ।
शापजं भयम उत्सृज्य जगामैव बलात परियाम ॥१०॥
jīvitāntāya kauravyo manmathasya vaśaṃgataḥ |
śāpajaṃ bhayam utsṛjya jagāmaiva balāt priyām ||10||

E giunto alla fine della sua vita il Kaurava, cadeva preda della passione e cacciata la paura della maledizione, prendeva con la forza l’amata.

तस्य कामात्मनॊ बुद्धिः साक्षात कालेन मॊहिता ।
संप्रमथ्येन्द्रिय गरामं परनष्टा सह चेतसा ॥११॥
tasya kāmātmano buddhiḥ sākṣāt kālena mohitā |
saṃpramathyendriya grāmaṃ pranaṣṭā saha cetasā ||11||

In breve tempo, la sua stessa ragione confusa, perduta ogni ragione, avendone tutti i sensi agitati, preso dal desiderio.

स तया सह संगम्य भार्यया कुरुनन्दन ।
पाण्डुः परमधर्मात्मा युयुजे कालधर्मणा ॥१२॥
sa tayā saha saṃgamya bhāryayā kurunandana |
pāṇḍuḥ paramadharmātmā yuyuje kāladharmaṇā ||12||

O rampollo dei kuru, con la moglie unendosi Pandu quel supremo dharmatma, incontrava la legge del destino.

ततॊ माद्री समालिङ्ग्य राजानं गतचेतसम ।
मुमॊच दुःखजं शब्दं पुनः पुनर अतीव ह ॥१३॥
tato mādrī samāliṅgya rājānaṃ gatacetasam |
mumoca duḥkhajaṃ śabdaṃ punaḥ punar atīva ha ||13||

Allora Madri abbracciando il re senza vita, mandava ripetutamente grandi grida di dolore.

सह पुत्रैस ततः कुन्ती माद्रीपुत्रौ च पाण्डवौ ।
आजग्मुः सहितास तत्र यत्र राजा तथागतः ॥१४॥
saha putrais tataḥ kuntī mādrīputrau ca pāṇḍavau |
ājagmuḥ sahitās tatra yatra rājā tathāgataḥ ||14||

E allora Kunti coi suoi figli e i due Pandava figli di Madri, accorrevano insieme là dove il re giaceva.

ततॊ माद्र्य अब्रवीद राजन्न आर्ता कुन्तीम इदं वचः ।
एकैव तवम इहागच्छ तिष्ठन्त्व अत्रैव दारकाः ॥१५॥
tato mādry abravīd rājann ārtā kuntīm idaṃ vacaḥ |
ekaiva tvam ihāgaccha tiṣṭhantv atraiva dārakāḥ ||15||

O re, allora Madri afflitta diceva queste parole a Kunti: “Tu sola avvicinati, che i figli lì si fermino.”

तच छरुत्वा वचनं तस्यास तत्रैवावार्य दारकान ।
हताहम इति विक्रुश्य सहसॊपजगाम ह ॥१६॥
tac chrutvā vacanaṃ tasyās tatraivāvārya dārakān |
hatāham iti vikruśya sahasopajagāma ha ||16||

Udendo le sue parole ella fermando i figli e gridando: “Sono morta.” Rapida si avvicinava.

दृष्ट्वा पाण्डुं च माद्रीं च शयानौ धरणीतले ।
कुन्ती शॊकपरीताङ्गी विललाप सुदुःखिता ॥१७॥
dṛṣṭvā pāṇḍuṃ ca mādrīṃ ca śayānau dharaṇītale |
kuntī śokaparītāṅgī vilalāpa suduḥkhitā ||17||

E vedendo Pandu e Madri, entrambi distesi al suolo, Kunti con le membra soverchiate dalla sofferenza, si lamentava piena di dolore:

रक्ष्यमाणॊ मया नित्यं वीरः सततम आत्मवान ।
कथं तवम अभ्यतिक्रान्तः शापं जानन वनौकसः ॥१८॥
rakṣyamāṇo mayā nityaṃ vīraḥ satatam ātmavān |
kathaṃ tvam abhyatikrāntaḥ śāpaṃ jānan vanaukasaḥ ||18||

“Sempre il valoroso da me fu protetto come fosse me stessa, perché tu conoscendo la maledizione dell’abitante della selva l’hai trasgredita?

ननु नाम तवया माद्रि रक्षितव्यॊ जनाधिपः ।
सा कथं लॊभितवती विजने तवं नराधिपम ॥१९॥
nanu nāma tvayā mādri rakṣitavyo janādhipaḥ |
sā kathaṃ lobhitavatī vijane tvaṃ narādhipam ||19||

Forse che dunque il sovrano non doveva essere da te protetto? Perché dunque hai sedotto il monarca appartandoti?

कथं दीनस्य सततं तवाम आसाद्य रहॊगताम ।
तं विचिन्तयतः शापं परहर्षः समजायत ॥२०॥
kathaṃ dīnasya satataṃ tvām āsādya rahogatām |
taṃ vicintayataḥ śāpaṃ praharṣaḥ samajāyata ||20||

Perché tu di quel misero che ti ha incontrata in luogo appartato, di lui che pensava alla maledizione, hai fatto sorgere l’eccitazione?

धन्या तवम असि बाह्लीकि मत्तॊ भाग्यतरा तथा ।
दृष्टवत्य असि यद वक्त्रं परहृष्टस्य महीपतेः ॥२१॥
dhanyā tvam asi bāhlīki matto bhāgyatarā tathā |
dṛṣṭavaty asi yad vaktraṃ prahṛṣṭasya mahīpateḥ ||21||

O Bahliki, tu certo sei più felice e fortunata di me che hai veduto il viso del signore della Terra felice.”

माद्र्य् उवाच ।
विलॊभ्यमानेन मया वार्यमाणेन चासकृत ।
आत्मा न वारितॊ ऽनेन सत्यं दिष्टं चिकीर्षुणा ॥२२॥
mādry uvāca |
vilobhyamānena mayā vāryamāṇena cāsakṛt |
ātmā na vārito ‘nena satyaṃ diṣṭaṃ cikīrṣuṇā ||22||

Madri disse: “Quando tentava di sedurmi, molte volte lo fermavo, ma egli non trattenendosi in alcun modo cercava il suo fato.”

Litigio per salire sulla pira funebre

कुन्त्य् उवाच ।
अहं जयेष्ठा धर्मपत्नी जयेष्ठं धर्मफलं मम ।
अवश्यं भाविनॊ भावान मा मां माद्रि निवर्तय ॥२३॥
kunty uvāca |
ahaṃ jyeṣṭhā dharmapatnī jyeṣṭhaṃ dharmaphalaṃ mama |
avaśyaṃ bhāvino bhāvān mā māṃ mādri nivartaya ||23||

Kunti disse: “Io sono la prima moglie legittima, e mio è dunque il miglior frutto nel dharma; quindi, Madri non allontanare da me il rango che di certo mi aspetta.

अन्वेष्यामीह भर्तारम अहं परेतवशं गतम ।
उत्तिष्ठ तवं विसृज्यैनम इमान रक्षस्व दारकान ॥२४॥
anveṣyāmīha bhartāram ahaṃ pretavaśaṃ gatam |
uttiṣṭha tvaṃ visṛjyainam imān rakṣasva dārakān ||24||

Io seguirò il marito che ha raggiunto la dimora dei morti, alzati tu, lascialo e abbi cura dei figli.”

माद्र्य् उवाच ।
अहम एवानुयास्यामि भर्तारम अपलायिनम ।
न हि तृप्तास्मि कामानां तज जयेष्ठा अनुमन्यताम ॥२५॥
mādry uvāca |
aham evānuyāsyāmi bhartāram apalāyinam |
na hi tṛptāsmi kāmānāṃ taj jyeṣṭhā anumanyatām ||25||

Madri disse: “Io seguirò il marito che ancora non è andato, non mi soddisfa che questo sia tra i privilegi dati alla prima moglie.

मां चाभिगम्य कषीणॊ ऽयं कामाद भरतसत्तमः ।
तम उच्छिन्द्याम अस्य कामं कथं नु यमसादने ॥२६॥
māṃ cābhigamya kṣīṇo ‘yaṃ kāmād bharatasattamaḥ |
tam ucchindyām asya kāmaṃ kathaṃ nu yamasādane ||26||

Unendosi con me per amore, quel migliore dei Bharata è morto, come posso dunque calmare il suo desiderio se non nella dimora di Yama?

न चाप्य अहं वर्तयन्ती निर्विशेषं सुतेषु ते ।
वृत्तिम आर्ये चरिष्यामि सपृशेद एनस तथा हि माम ॥२७॥
na cāpy ahaṃ vartayantī nirviśeṣaṃ suteṣu te |
vṛttim ārye cariṣyāmi spṛśed enas tathā hi mām ||27||

E pure io non so agire senza alcuna differenza coi tuoi figli, se io compirò o nobile questa condotta, il male mi toccherà.

तस्मान मे सुतयॊः कुन्ति वर्तितव्यं सवपुत्रवत ।
मां हि कामयमानॊ ऽयं राजा परेतवशं गतः ॥२८॥
tasmān me sutayoḥ kunti vartitavyaṃ svaputravat |
māṃ hi kāmayamāno ‘yaṃ rājā pretavaśaṃ gataḥ ||28||

Perciò Kunti tu devi trattate i miei due figli come i tuoi, pieno di amore per me il re è andato alla dimora dei morti.

राज्ञः शरीरेण सह ममापीदं कलेवरम ।
दग्धव्यं सुप्रतिच्छन्नम एतद आर्ये परियं कुरु ॥२९॥
rājñaḥ śarīreṇa saha mamāpīdaṃ kalevaram |
dagdhavyaṃ supraticchannam etad ārye priyaṃ kuru ||29||

O nobile, assieme al corpo del re anche il mio corpo deve essere bruciato con il suo, questo beneficio compi per me.

दारकेष्व अप्रमत्ता च भवेथाश च हिता मम ।
अतॊ ऽनयन न परपश्यामि संदेष्टव्यं हि किं चन ॥३०॥
dārakeṣv apramattā ca bhavethāś ca hitā mama |
ato ‘nyan na prapaśyāmi saṃdeṣṭavyaṃ hi kiṃ cana ||30||

E tu sarai la cura dei figli e mia benefattrice, altro io non vedo cosa debba comunicare.”

वैशंपायन उवाच ।
इत्य उक्त्वा तं चिताग्निस्थं धर्मपत्नी नरर्षभम ।
मद्रराजात्मजा तूर्णम अन्वारॊहद यशस्विनी ॥३१॥
vaiśaṁpāyana uvāca |
ity uktvā taṃ citāgnisthaṃ dharmapatnī nararṣabham |
madrarājātmajā tūrṇam anvārohad yaśasvinī ||31||

Vaishampayana disse: “Così avendo parlato quella legittima moglie, posto il toro fra gli uomini sul fuoco, la figlia del re dei Madra rapidamente vi saliva quella splendida.”

ARTICOLI CORRELATI

Ultime entrate

Il parere di Drona 202

Il parere di Bishma 201

Il parere di Karna 200

Il parere di Duryodhana 199

Commenti