4.1 C
Milano
venerdì, Dicembre 9, 2022
spot_img
HomeAdi ParvaSharmishtha seduce Yayati 82

Sharmishtha seduce Yayati 82

SAMBHAVA PARVA
(Il libro delle nascite)

SEZIONE 82
Sharmishtha seduce Yayati

वैशंपायन उवाच ।
ययातिः सवपुरं पराप्य महेन्द्र पुरसंनिभम ।
परविश्यान्तःपुरं तत्र देव यानीं नयवेशयत ॥१॥
vaiśaṁpāyana uvāca |
yayātiḥ svapuraṃ prāpya mahendra purasaṃnibham |
praviśyāntaḥpuraṃ tatra deva yānīṃ nyaveśayat ||1||

Vaishampayana disse: “Yayati, raggiunta la sua città simile in splendore alla città del grande Indra, entratovi conduceva Devayani nel suo gineceo.

देव यान्याश चानुमते तां सुतां वृषपर्वणः ।
अशॊकवनिकाभ्याशे गृहं कृत्वा नयवेशयत ॥२॥
deva yānyāś cānumate tāṃ sutāṃ vṛṣaparvaṇaḥ |
aśokavanikābhyāśe gṛhaṃ kṛtvā nyaveśayat ||2||

E col permesso di Devayani, conduceva la figlia di Vrishaparvan in una casa costruita in un boschetto di Ashoka vicino.

वृतां दासी सहस्रेण शर्मिष्ठाम आसुरायणीम ।
वासॊभिर अन्नपानैश च संविभज्य सुसत्कृताम ॥३॥
vṛtāṃ dāsī sahasreṇa śarmiṣṭhām āsurāyaṇīm |
vāsobhir annapānaiś ca saṃvibhajya susatkṛtām ||3||

Fornendo a Sharmishtha figlia di Asura, circondata da mille schiave, vesti cibi e bevande e ornamenti preziosi.

देव यान्या तु सहितः स नृपॊ नहुषात्मजः ।
विजहार बहून अब्दान देववन मुदितॊ भृशम ॥४॥
deva yānyā tu sahitaḥ sa nṛpo nahuṣātmajaḥ |
vijahāra bahūn abdān devavan mudito bhṛśam ||4||

Il sovrano figlio di Nahusha invece, assieme a Devayani, come un Deva per molti anni trascorse il tempo con immensa felicità.

ऋतुकाले तु संप्राप्ते देव यानी वराङ्गना ।
लेभे गर्भं परथमतः कुमारं च वयजायत ॥५॥
ṛtukāle tu saṃprāpte deva yānī varāṅganā |
lebhe garbhaṃ prathamataḥ kumāraṃ ca vyajāyata ||5||

E a tempo debito Devayani dalle belle forme, rimase gravida e presto generava un fanciullo.

गते वर्षसहस्रे तु शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी ।
ददर्श यौवनं पराप्ता ऋतुं सा चान्वचिन्तयत ॥६॥
gate varṣasahasre tu śarmiṣṭhā vārṣaparvaṇī |
dadarśa yauvanaṃ prāptā ṛtuṃ sā cānvacintayat ||6||

Passati mille anni, Sharmishtha la figlia di Vrishaparvan, nel pieno della giovinezza raggiunta la pubertà pensava:

ऋतुकालश च संप्राप्तॊ न च मे ऽसति पतिर वृतः ।
किं पराप्तं किं नु कर्तव्यं किं वा कृत्वा कृतं भवेत ॥७॥
ṛtukālaś ca saṃprāpto na ca me’sti patir vṛtaḥ |
kiṃ prāptaṃ kiṃ nu kartavyaṃ kiṃ vā kṛtvā kṛtaṃ bhavet ||7||

“Ho raggiunto il tempo della pubertà, e non ho un marito da scegliere, che ho ottenuto? E cosa devo dunque fare? o cosa sarà facendo cosa?

देव यानी परजातासौ वृथाहं पराप्तयौवना ।
यथा तया वृतॊ भर्ता तथैवाहं वृणॊमि तम ॥८॥
deva yānī prajātāsau vṛthāhaṃ prāptayauvanā |
yathā tayā vṛto bhartā tathaivāhaṃ vṛṇomi tam ||8||

Devayani ha partorito, e io invano ho raggiunto la giovinezza, come lei scelse il marito, così dunque anch’io lo scelgo.

राज्ञा पुत्रफलं देयम इति मे निश्चिता मतिः ।
अपीदानीं स धर्मात्मा इयान मे दर्शनं रहः ॥९॥
rājñā putraphalaṃ deyam iti me niścitā matiḥ |
apīdānīṃ sa dharmātmā iyān me darśanaṃ rahaḥ ||9||

Io darò al re il frutto di un figlio, questa la mia decisione, anche ora quel dharma-atma può rapidamente venirmi a vedermi.”

अथ निष्क्रम्य राजासौ तस्मिन काले यदृच्छया ।
अशॊकवनिकाभ्याशे शर्मिष्ठां पराप्य विष्ठितः ॥१०॥
atha niṣkramya rājāsau tasmin kāle yadṛcchayā |
aśokavanikābhyāśe śarmiṣṭhāṃ prāpya viṣṭhitaḥ ||10||

Allora per caso in quel momento il re passeggiava vicino al boschetto di Ashoka, e incontrava Sharmishtha.

तम एकं रहिते दृष्ट्वा शर्मिष्ठा चारुहासिनी ।
परत्युद्गम्याञ्जलिं कृत्वा राजानं वाक्यम अब्रवीत ॥११॥
tam ekaṃ rahite dṛṣṭvā śarmiṣṭhā cāruhāsinī |
pratyudgamyāñjaliṃ kṛtvā rājānaṃ vākyam abravīt ||11||

lui da solo vedendo in un luogo nascosto Sharmishtha dal dolce sorriso, avvicinatasi e messasi a mani giunte queste parole al re diceva:

सॊमस्येन्द्रस्य विष्णॊर वा यमस्य वरुणस्य वा ।
तव वा नाहुष कुले कः सत्रियं सप्रष्टुम अर्हसि ॥१२॥
somasyendrasya viṣṇor vā yamasya varuṇasya vā |
tava vā nāhuṣa kule kaḥ striyaṃ spraṣṭum arhasi ||12||

“Nella dimora di Soma, di Indra, o di Vishnu, o di Varuna, oppure nella tua, o figlio di Nahusha chi ha diritto di toccare la donna?

रूपाभिजन शीलैर हि तवं राजन वेत्थ मां सदा ।
सा तवां याचे परसाद्याहम ऋतुं देहि नराधिप ॥१३॥
rūpābhijana śīlair hi tvaṃ rājan vettha māṃ sadā |
sā tvāṃ yāce prasādyāham ṛtuṃ dehi narādhipa ||13||

Per aspetto, costume e stirpe, tu o re da sempre mi conosci, io ti imploro, io ho raggiunto la pubertà dammi il necessario o sovrano.”

ययातिर् उवाच ।
वेद्मि तवां शीलसंपन्नां दैत्य कन्याम अनिन्दिताम ।
रूपे च ते न पश्यामि सूच्य अग्रम अपि निन्दितम ॥१४॥
yayātir uvāca |
vedmi tvāṃ śīlasaṃpannāṃ daitya kanyām aninditām |
rūpe ca te na paśyāmi sūcy agram api ninditam ||14||

Yayati disse: “Io so che sei una fanciulla Daitya, virtuosae di buona condotta, o bellissima, ed io non vedo in te nemmeno un piccolo difetto.

अब्रवीद उशना काव्यॊ देव यानीं यदावहम ।
न यम आह्वयितव्या ते शयने वार्षपर्वणी ॥१५॥
abravīd uśanā kāvyo deva yānīṃ yadāvaham |
na yam āhvayitavyā te śayane vārṣaparvaṇī ||15||

Ma Ushanas il figlio di Kavi, mi disse quando sposai Devayani: “non devi invitare nel tuo letto la figlia di Vrishaparvan.”

शर्मिष्ठोवाच ।
न नर्म युक्तं वचनं हिनस्ति;
न सत्रीषु राजन न विवाह काले ।
पराणात्यये सर्वधनापहारे;
पञ्चानृतान्य आहुर अपातकानि ॥१६॥
śarmiṣṭhovāca |
na narma yuktaṃ vacanaṃ hinasti;
na strīṣu rājan na vivāha kāle |
prāṇātyaye sarvadhanāpahāre;
pañcānṛtāny āhur apātakāni ||16||

Sharmishtha disse: “Non ferisce una bugia detta per scherzo, non quella tra donne, non al tempo di nozze, in pericolo di vita, o di perdere le ricchezze, queste cinque bugie sono dette senza colpa.

पृष्टं तु साक्ष्ये परवदन्तम अन्यथा;
वदन्ति मिथ्यॊपहितं नरेन्द्र ।
एकार्थतायां तु समाहितायां;
मिथ्या वदन्तम अनृतं हिनस्ति ॥१७॥
pṛṣṭaṃ tu sākṣye pravadantam anyathā;
vadanti mithyopahitaṃ narendra |
ekārthatāyāṃ tu samāhitāyāṃ;
mithyā vadantam anṛtaṃ hinasti ||17||

Colui a cui si chieda testimonianza e parli altrimenti, si dice un mentitore, o sovrano, per questo stesso motivo la menzogna punisce chi dice il falso.”

ययातिर् उवाच ।
राजा परमाणं भूतानां स नश्येत मृषा वदन ।
अर्थकृच्छ्रम अपि पराप्य न मिथ्या कर्तुम उत्सहे ॥१८॥
yayātir uvāca |
rājā pramāṇaṃ bhūtānāṃ sa naśyeta mṛṣā vadan |
arthakṛcchram api prāpya na mithyā kartum utsahe ||18||

Yayati disse: “Il re è la misura dei viventi, egli sarebbe perduto parlando vanamente, anche sopraggiunta una difficoltà io non posso mentire.”

शर्मिष्ठोवाच ।
समाव एतौ मतौ राजन पतिः सख्याश च यः पतिः ।
समं विवाहम इत्य आहुः सख्या मे ऽसि पतिर वृतः ॥१९॥
śarmiṣṭhovāca |
samāv etau matau rājan patiḥ sakhyāś ca yaḥ patiḥ |
samaṃ vivāham ity āhuḥ sakhyā me ‘si patir vṛtaḥ ||19||

Sharmishtha disse: “O re, queste due cose sono uguali, il marito, e il marito dell’amica, il medesimo matrimonio dicono essere, tu sei il marito scelto dall’amica.”

ययातिर् उवाच ।
दातव्यं याचमानेभ्य इति मे वरतम आहितम ।
तवं च याचसि मां कामं बरूहि किं करवाणि ते ॥२०॥
yayātir uvāca |
dātavyaṃ yācamānebhya iti me vratam āhitam |
tvaṃ ca yācasi māṃ kāmaṃ brūhi kiṃ karavāṇi te ||20||

Yayati disse: “Io feci il voto di dover concedere a chi mi chieda, e tu mi chiedi, dimmi cosa desideri che io faccia per te?”

शर्मिष्ठोवाच ।
अधर्मात तराहि मां राजन धर्मं च परतिपादय ।
तवत्तॊ ऽपत्यवती लॊके चरेयं धर्मम उत्तमम ॥२१॥
śarmiṣṭhovāca |
adharmāt trāhi māṃ rājan dharmaṃ ca pratipādaya |
tvatto ‘patyavatī loke careyaṃ dharmam uttamam ||21||

Sharmishtha disse: “O re, salvami dall’adharma e concedimi il dharma, da te avendo un figlio, al mondo io agirei nel supremo dharma.

तरय एवाधना राजन भार्या दासस तथा सुतः ।
यत ते समधिपच्छन्ति यस्य ते तस्य तद धनम ॥२२॥
traya evādhanā rājan bhāryā dāsas tathā sutaḥ |
yat te samadhipacchanti yasya te tasya tad dhanam ||22||

O re, tre non possiedono ricchezze: la moglie, lo schiavo e il figlio, la ricchezza che essi ottengono è del loro signore.

देव यान्या भुजिष्यास्मि वश्या च तव भार्गवी ।
सा चाहं च तवया राजन भरणीये भजस्व माम ॥२३॥
deva yānyā bhujiṣyāsmi vaśyā ca tava bhārgavī |
sā cāhaṃ ca tvayā rājan bharaṇīye bhajasva mām ||23||

O re, la schiava io sono di Devayani e la figlia del discendente di Bhrigu è in tuo possesso, sia ella che io siamo mantenute da te, quindi prendimi.”

वैशंपायन उवाच ।
एवम उक्तस तु राजा स तथ्यम इत्य एव जज्ञिवान ।
पूजयाम आस शर्मिष्ठां धर्मं च परत्यपादयत ॥२५॥
vaiśaṁpāyana uvāca |
evam uktas tu rājā sa tathyam ity eva jajñivān |
pūjayām āsa śarmiṣṭhāṃ dharmaṃ ca pratyapādayat ||24||

Vaishampayana disse: “udite quelle parole il re, riconoscendo in ciò la verità, onorava Sharmishtha e le concedeva il dharma.

समागम्य च शर्मिष्ठां यथाकामम अवाप्य च ।
अन्यॊन्यम अभिसंपूज्य जग्मतुस तौ यथागतम ॥२५॥
samāgamya ca śarmiṣṭhāṃ yathākāmam avāpya ca |
anyonyam abhisaṃpūjya jagmatus tau yathāgatam ||25||

E unitosi con Sharmishtha, e ottenuto quanto volevano, salutandosi vicendevolmente tornarono donde erano venuti.

तस्मिन समागमे सुभ्रूः शर्मिष्ठा चारु हासिनी ।
लेभे गर्भं परथमतस तस्मान नृपतिसत्तमात ॥२६॥
tasmin samāgame subhrūḥ śarmiṣṭhā cāru hāsinī |
lebhe garbhaṃ prathamatas tasmān nṛpatisattamāt ||26||

In questa unione Sharmishtha dalle belle ciglia e dal dolce sorriso, ottenne subito una gravidanza da quel migliore dei sovrani.

परजज्ञे च ततः काले राजन राजीवलॊचना ।
कुमारं देवगर्भाभं राजीवनिभ लॊचनम ॥२७॥
prajajñe ca tataḥ kāle rājan rājīvalocanā |
kumāraṃ devagarbhābhaṃ rājīvanibha locanam ||27||

O re, quella fanciulla dagli occhi di loto, a tempo debito partoriva un fanciullo splendido come un figlio dei Deva e dagli occhi di loto blu.

Articolo precedenteNascita di Dushala 116
Articolo successivoGli otto tipi di matrimonio 73
ARTICOLI CORRELATI

Ultime entrate

Il parere di Drona 202

Il parere di Bishma 201

Il parere di Karna 200

Il parere di Duryodhana 199

Commenti