4.1 C
Milano
venerdì, Dicembre 9, 2022
spot_img
HomeAdi ParvaL’inferno sulla Terra 90

L’inferno sulla Terra 90

SAMBHAVA PARVA
(Il libro delle nascite)

SEZIONE 90
L’inferno sulla Terra

अष्टक उवाच ।
यदावसॊ नन्दने कामरूपी;
संवत्सराणाम अयुतं शतानाम ।
किं कारणं कार्तयुगप्रधान;
हित्वा तत्त्वं वसुधाम अन्वपद्यः ॥१॥
aṣṭaka uvāca |
yadāvaso nandane kāmarūpī;
saṃvatsarāṇām ayutaṃ śatānām |
kiṃ kāraṇaṃ kārtayugapradhāna;
hitvā tattvaṃ vasudhām anvapadyaḥ ||1||

Ashtaka disse: “Quando abitavi nel giardino divino, mutando aspetto a piacere, miriadi di centinaia di millenni, per quale motivo tu principe del kritayuga, lasciato il vero stato cadesti sulla Terra?”

ययातिर् उवाच ।
जञातिः सुहृत सवजनॊ यॊ यथेह;
कषीणे वित्ते तयज्यते मानवैर हि ।
तथा तत्र कषीणपुण्यं मनुष्यं;
तयजन्ति सद्यः सेश्वरा देवसंघाः ॥२॥
yayātir uvāca |
jñātiḥ suhṛt svajano yo yatheha;
kṣīṇe vitte tyajyate mānavair hi |
tathā tatra kṣīṇapuṇyaṃ manuṣyaṃ;
tyajanti sadyaḥ seśvarā devasaṃghāḥ ||2||

Yayati disse: “Come il fratello, l’amico, il parente che finito l’oro è abbandonato dagli uomini, così là, subito le schiere divine col loro signore abbandonano l’uomo che ha finito i meriti.”

अष्टक उवाच ।
कथं तस्मिन कषीणपुण्या भवन्ति;
संमुह्यते मे ऽतर मनॊ ऽतिमात्रम ।
किं विशिष्टाः कस्य धामॊपयान्ति;
तद वै बरूहि कषेत्रवित तवं मतॊ मे ॥३॥
aṣṭaka uvāca |
kathaṃ tasmin kṣīṇapuṇyā bhavanti;
saṃmuhyate me ‘tra mano ‘timātram |
kiṃ viśiṣṭāḥ kasya dhāmopayānti;
tad vai brūhi kṣetravit tvaṃ mato me ||3||

Ashtaka disse: “Come colà si finiscono i meriti? Qui la mia mente si confonde oltremisura, per quali circostanze? In quali sedi entrano? Questo dimmi, tu che mi sembri sapiente.”

ययातिर् उवाच ।
इमं भौमं नरकं ते पतन्ति;
लालप्यमाना नरदेव सर्वे ।
ते कङ्कगॊमायु बलाशनार्थं;
कषीणा विवृद्धिं बहुधा वरजन्ति ॥४॥
yayātir uvāca |
imaṃ bhaumaṃ narakaṃ te patanti;
lālapyamānā naradeva sarve |
te kaṅkagomāyu balāśanārthaṃ;
kṣīṇā vivṛddhiṃ bahudhā vrajanti ||4||

Yayati disse: “O signore di uomini, essi cadono nell’inferno della Terra, tutti lamentandosi per esser cibo di corvi, sciacalli e aironi, si aggirano qua e là avendo persa la prosperità.

तस्माद एतद वर्जनीयं नरेण;
दुष्टं लॊके गर्हणीयं च कर्म ।
आख्यातं ते पार्थिव सर्वम एतद;
भूयश चेदानीं वद किं ते वदामि ॥५॥
tasmād etad varjanīyaṃ nareṇa;
duṣṭaṃ loke garhaṇīyaṃ ca karma |
ākhyātaṃ te pārthiva sarvam etad;
bhūyaś cedānīṃ vada kiṃ te vadāmi ||5||

Perciò l’uomo deve evitare questo male agire, vergognoso al mondo, tutto questo io ti ho raccontato o principe, dimmi ora di nuovo cosa devo dirti.”

L’essere entra in un grembo

अष्टक उवाच ।
यदा तु तान वितुदन्ते वयांसि;
तथा गृध्राः शितिकण्ठाः पतंगाः ।
कथं भवन्ति कथम आभवन्ति;
न भौमम अन्यं नरकं शृणॊमि ॥६॥
aṣṭaka uvāca |
yadā tu tān vitudante vayāṃsi;
tathā gṛdhrāḥ śitikaṇṭhāḥ pataṃgāḥ |
kathaṃ bhavanti katham ābhavanti;
na bhaumam anyaṃ narakaṃ śṛṇomi ||6||

Ashtaka disse: “Se questi sono beccati da uccelli, avvoltoi, predatori e insetti, in che modo essi sono? Come dunque nascono? Io mai udii di un altro inferno in Terra.”

ययातिर् उवाच ।
ऊर्ध्वं देहात कर्मणॊ जृम्भमाणाद;
वयक्तं पृथिव्याम अनुसंचरन्ति ।
इमं भौमं नरकं ते पतन्ति;
नावेक्षन्ते वर्षपूगान अनेकान ॥७॥
yayātir uvāca |
ūrdhvaṃ dehāt karmaṇo jṛmbhamāṇād;
vyaktaṃ pṛthivyām anusaṃcaranti |
imaṃ bhaumaṃ narakaṃ te patanti;
nāvekṣante varṣapūgān anekān ||7||

Yayati disse: “Dopo la fine del corpo per il karma, manifestamente riappaiono sulla Terra, essi cadono in questo inferno terrestre e per moltissimi anni non se ne accorgono.

षष्टिं सहस्राणि पतन्ति वयॊम्नि;
तथा अशीतिं परिवत्सराणि
तान वै तुदन्ति परपततः परपातं;
भीमा भौमा राक्षसास तीक्ष्णदंष्ट्राः ॥८॥
ṣaṣṭiṃ sahasrāṇi patanti vyomni;
tathā aśītiṃ parivatsarāṇi |
tān vai tudanti prapatataḥ prapātaṃ;
bhīmā bhaumā rākṣasās tīkṣṇadaṃṣṭrāḥ ||8||

Per sessantamila anni cadono, e altri ottanta anni stanno cielo, e mentre questi volando cadono, sono colpiti da terribili Raksha terrestri dalle zanne aguzze.”

अष्टक उवाच ।
यद एनसस ते पततस तुदन्ति;
भीमा भौमा राक्षसास तीक्ष्णदंष्ट्राः ।
कथं भवन्ति कथम आभवन्ति;
कथं भूता गर्भभूता भवन्ति ॥९॥
aṣṭaka uvāca |
yad enasas te patatas tudanti;
bhīmā bhaumā rākṣasās tīkṣṇadaṃṣṭrāḥ |
kathaṃ bhavanti katham ābhavanti;
kathaṃ bhūtā garbhabhūtā bhavanti ||9||

Ashtaka disse: “Che colpevoli sono quelli che cadono colpiti dai terribili Raksha dalle zanne aguzze? Come sono? Come rinascono? Quali esseri e in quali grembi rinascono?”

ययातिर् उवाच ।
अस्रं रेतः पुष्पफलानुपृक्तम;
अन्वेति तद वै पुरुषेण सृष्टम ।
स वै तस्या रज आपद्यते वै;
स गर्भभूतः समुपैति तत्र ॥१०॥
yayātir uvāca |
asraṃ retaḥ puṣpaphalānupṛktam;
anveti tad vai puruṣeṇa sṛṣṭam |
sa vai tasyā raja āpadyate vai;
sa garbhabhūtaḥ samupaiti tatra ||10||

Yayati disse: “O re, il sangue, il seme emesso dall’uomo imita il mescolarsi del polline tra fiori e frutti, esso cade in una femmina e là entrando diviene feto.

वनस्पतींश चौषधीश चाविशन्ति;
अपॊ वायुं पृथिवीं चान्तरिक्षम ।
चतुष्पदं दविपदं चापि सर्वम;
एवं भूता गर्भभूता भवन्ति ॥११॥
vanaspatīṃś cauṣadhīś cāviśanti;
apo vāyuṃ pṛthivīṃ cāntarikṣam |
catuṣpadaṃ dvipadaṃ cāpi sarvam;
evaṃ bhūtā garbhabhūtā bhavanti ||11||

Ed essi entrano in alberi, piante, acque, vento, terra, ed etere, e divenuti quadrupedi, e bipedi, o ogni altra cosa, nascono nei grembi.”

अष्टक उवाच ।
अन्यद वपुर विदधातीह गर्भ;
उताहॊ सवित सवेन कामेन याति ।
आपद्यमानॊ नरयॊनिम एताम;
आचक्ष्व मे संशयात परब्रवीमि ॥१२॥
aṣṭaka uvāca |
anyad vapur vidadhātīha garbha;
utāho svit svena kāmena yāti |
āpadyamāno narayonim etām;
ācakṣva me saṃśayāt prabravīmi ||12||

Ashtaka disse: “Il grembo un altro corpo fornito quaggiù, forse che giunge per proprio desiderio a entrare in un grembo umano? Ti prego, dimmelo per sciogliere il dubbio.

Acquisizione dei sensi

शरीरदेहादि समुच्छ्रयं च;
चक्षुः शरॊत्रे लभते केन संज्ञाम ।
एतत तत्त्वं सर्वम आचक्ष्व पृष्टः;
कषेत्रज्ञं तवां तात मन्याम सर्वे ॥१३॥
śarīradehādi samucchrayaṃ ca;
cakṣuḥ śrotre labhate kena saṃjñām |
etat tattvaṃ sarvam ācakṣva pṛṣṭaḥ;
kṣetrajñaṃ tvāṃ tāta manyāma sarve ||13||

O caro, da cosa acquisisce crescendo il corpo, vista, udito e coscienza? Tutto questo ti chiedo, dimmi in verità, tutti qui pensiamo che tu sia istruito.”

ययातिर् उवाच ।
वायुः समुत्कर्षति गर्भयॊनिम;
ऋतौ रेतः पुष्परसानुपृक्तम ।
स तत्र तन्मात्र कृताधिकारः;
करमेण संवर्धयतीह गर्भम ॥१४॥
yayātir uvāca |
vāyuḥ samutkarṣati garbhayonim;
ṛtau retaḥ puṣparasānupṛktam |
sa tatra tanmātra kṛtādhikāraḥ;
krameṇa saṃvardhayatīha garbham ||14||

Yayati disse: “Il vento trasporta il seme pronto mescolato al polline nell’ovulo femminile, là quel sottile elemento per sua proprietà gradualmente cresce in un embrione.

स जायमानॊ विगृहीत गात्रः;
षड जञाननिष्ठायतनॊ मनुष्यः ।
स शरॊत्राभ्यां वेदयतीह शब्दं;
सर्वं रूपं पश्यति चक्षुषा च ॥१५॥
sa jāyamāno vigṛhīta gātraḥ;
ṣaḍ jñānaniṣṭhāyatano manuṣyaḥ |
sa śrotrābhyāṃ vedayatīha śabdaṃ;
sarvaṃ rūpaṃ paśyati cakṣuṣā ca ||15||

E l’uomo nascendo allarga le membra diventando cosciente dei sei sensi, egli con gli orecchi sente il suono, ed ogni forma vede colla vista.

घराणेन गन्धं जिह्वयाथॊ रसं च;
तवचा सपर्शं मनसा वेद भावम ।
इत्य अष्टकेहॊपचितिं च विद्धि;
महात्मनः पराणभृतः शरीरे ॥१६॥
ghrāṇena gandhaṃ jihvayātho rasaṃ ca;
tvacā sparśaṃ manasā veda bhāvam |
ity aṣṭakehopacitiṃ ca viddhi;
mahātmanaḥ prāṇabhṛtaḥ śarīre ||16||

Col naso gli odori e con la lingua i sapori, con la pelle il tocco e con la mente conosce l’idea, o Ashtaka, questo qui sappi è il processo nel corpo nel mahatma appena nato.”

Ricongiungimento con la coscienza

अष्टक उवाच ।
यः संस्थितः पुरुषॊ दह्यते वा;
निखन्यते वापि निघृष्यते वा ।
अभाव भूतः स विनाशम एत्य;
केनात्मानं चेतयते पुरस्तात ॥१७॥
aṣṭaka uvāca |
yaḥ saṃsthitaḥ puruṣo dahyate vā;
nikhanyate vāpi nighṛṣyate vā |
abhāva bhūtaḥ sa vināśam etya;
kenātmānaṃ cetayate purastāt ||17||

Ashtaka disse: “L’uomo che è morto o bruciato, o anche sepolto e ridotto in polvere, raggiunta la distruzione non esiste più; quindi, come ritrova la propria precedente coscienza?”

ययातिर् उवाच ।
हित्वा सॊ ऽसून सुप्तवन निष्ठनित्वा;
पुरॊधाय सुकृतं दुष्कृतं च ।
अन्यां यॊनिं पवनाग्रानुसारी;
हित्वा देहं भजते राजसिंह ॥१८॥
yayātir uvāca |
hitvā so ‘sūn suptavan niṣṭhanitvā;
purodhāya sukṛtaṃ duṣkṛtaṃ ca |
anyāṃ yoniṃ pavanāgrānusārī;
hitvā dehaṃ bhajate rājasiṃha ||18||

Yayati disse: “O leone dei re, lasciata la vita, lasciato il corpo, come in sogno gridando, misurato il bene e il male, in un altro grembo entra in accordo alla propria purezza.

पुण्यां यॊनिं पुण्यकृतॊ वरजन्ति;
पापां यॊनिं पापकृतॊ वरजन्ति ।
कीटाः पतंगाश च भवन्ति पापा;
न मे विवक्षास्ति महानुभाव ॥१९॥
puṇyāṃ yoniṃ puṇyakṛto vrajanti;
pāpāṃ yoniṃ pāpakṛto vrajanti |
kīṭāḥ pataṃgāś ca bhavanti pāpā;
na me vivakṣāsti mahānubhāva ||19||

I virtuosi si muovono in un grembo puro, i malvagi entrano in uno cattivo, i malvagi divengono vermi e insetti, non dirò di più o grande potente.

चतुष्पदा दविपदाः षट्पदाश च;
तथा भूता गर्भभूता भवन्ति ।
आख्यातम एतन निखिलेन सर्वं;
भूयस तु किं पृच्छसि राजसिंह ॥२०॥
catuṣpadā dvipadāḥ ṣaṭpadāś ca;
tathā bhūtā garbhabhūtā bhavanti |
ākhyātam etan nikhilena sarvaṃ;
bhūyas tu kiṃ pṛcchasi rājasiṃha ||20||

O leone dei re, quadrupedi, bipedi, esapodi, creature di tale natura divengono tutto quanto ti ho completamente riferito, cosa vuoi sapere ancora?”

अष्टक उवाच ।
किंस्वित कृत्वा लभते तात लॊकान;
मर्त्यः शरेष्ठांस तपसा विद्यया वा ।
तन मे पृष्टः शंस सर्वं यथावच;
छुभाँल लॊकान येन गच्छेत करमेण ॥२१॥
aṣṭaka uvāca |
kiṃsvit kṛtvā labhate tāta lokān;
martyaḥ śreṣṭhāṃs tapasā vidyayā vā |
tan me pṛṣṭaḥ śaṃsa sarvaṃ yathāvac;
chubhāṁl lokān yena gacchet krameṇa ||21||

Ashtaka disse: “Facendo cosa ottiene il morto i migliori mondi, col tapas o con la conoscenza? Tutto questo secondo verità dimmi, nell’ordine io chiedo come si ottengono i mondi migliori.”

ययातिर् उवाच ।
तपश च दानं च शमॊ दमश च;
हरीर आर्जवं सर्वभूतानुकम्पा ।
नश्यन्ति मानेन तमॊ ऽभिभूताः;
पुंसः सदैवेति वदन्ति सन्तः ॥२२॥
yayātir uvāca |
tapaś ca dānaṃ ca śamo damaś ca;
hrīr ārjavaṃ sarvabhūtānukampā |
naśyanti mānena tamo ‘bhibhūtāḥ;
puṃsaḥ sadaiveti vadanti santaḥ ||22||

Yayati disse: “Tapas, dono, pace e autocontrollo, modestia, rettitudine, compassione in tutti i viventi, sono distrutti per orgoglio dagli uomini sottomessi alle tenebre, così sempre i buoni dicono.

अधीयानः पण्डितं मन्यमानॊ;
यॊ विद्यया हन्ति यशः परेषाम ।
तस्यान्तवन्तश च भवन्ति लॊका;
न चास्य तद बरह्म फलं ददाति ॥२३॥
adhīyānaḥ paṇḍitaṃ manyamāno;
yo vidyayā hanti yaśaḥ pareṣām |
tasyāntavantaś ca bhavanti lokā;
na cāsya tad brahma phalaṃ dadāti ||23||

Lo studioso che pensandosi sapiente con sapienza distrugge l’onore degli altri, per costui sono finiti i mondi, Brahma dà a lui il frutto che merita.

चत्वारि कर्माण्य अभयंकराणि;
भयं परयच्छन्त्य अयथा कृतानि ।
मानाग्निहॊत्रम उत मानमौनं;
मानेनाधीतम उत मानयज्ञः ॥२४॥
catvāri karmāṇy abhayaṃkarāṇi;
bhayaṃ prayacchanty ayathā kṛtāni |
mānāgnihotram uta mānamaunaṃ;
mānenādhītam uta mānayajñaḥ ||24||

Quattro sono le azioni che portano la salvezza, quelle contrarie conducono al pericolo, l’onore all’agnihotra, e al silenzio, e alla meditazione, e al sacrificio.

न मान्यमानॊ मुदम आददीत;
न संतापं पराप्नुयाच चावमानात ।
सन्तः सतः पूजयन्तीह लॊके;
नासाधवः साधुबुद्धिं लभन्ते ॥२५॥
na mānyamāno mudam ādadīta;
na saṃtāpaṃ prāpnuyāc cāvamānāt |
santaḥ sataḥ pūjayantīha loke;
nāsādhavaḥ sādhubuddhiṃ labhante ||25||

Non penso che col disonore si ottenga l’austerità, o si raggiunga la felicità, i buoni onorano i buoni, qui al mondo i malvagi non ottengono l’intelletto dei saggi.

इति दद्याद इति यजेद इत्य अधीयीत मे वरतम ।
इत्य अस्मिन्न अभयान्य आहुस तानि वर्ज्यानि नित्यशः ॥२६॥
iti dadyād iti yajed ity adhīyīta me vratam |
ity asminn abhayāny āhus tāni varjyāni nityaśaḥ ||26||

“Così si dia, così si sacrifichi, così si studi, questo è il mio voto”, quelli che così dicono sempre abbandonano le vie della sicurezza.

येनाश्रयं वेदयन्ते पुराणं;
मनीषिणॊ मानसमानभक्तम ।
तन निःश्रेयस तैजसं रूपम एत्य;
परां शान्तिं पराप्नुयुः परेत्य चेह ॥२७॥
yenāśrayaṃ vedayante purāṇaṃ;
manīṣiṇo mānasamānabhaktam |
tan niḥśreyas taijasaṃ rūpam etya;
parāṃ śāntiṃ prāpnuyuḥ pretya ceha ||27||

Di quel rifugio che dicono i saggi esser formato da mente e sensi, non vi è cosa migliore, raggiunto l’aspetto luminoso, la suprema pace ottengono qui e nell’aldilà.”

ARTICOLI CORRELATI

Ultime entrate

Il parere di Drona 202

Il parere di Bishma 201

Il parere di Karna 200

Il parere di Duryodhana 199

Commenti