7.3 C
Milano
martedì, Dicembre 6, 2022
spot_img
HomeAdi ParvaGaruda ruba l'Amrita 33

Garuda ruba l’Amrita 33

ASTIKA PARVA
(La storia di Astika)

SEZIONE 33
Garuda ruba l’Amrita

सौतिरुवाच ।
जाम्बूनदमयो भूत्वा मरीचिनिकरोज्ज्वलः ।
प्रविवेश बलात्पक्षी वारिवेग इवार्णवम् ॥१॥
sautiruvāca |
jāmbūnadamayo bhūtvā marīcinikarojjvalaḥ |
praviveśa balātpakṣī vārivega ivārṇavam ||1||

Il suta disse: “Divenuto d’oro l’uccello splendeva come i raggi del Sole e con forza entrava come un fiume entra nell’oceano.

स चक्रं क्षुरपर्यन्तमपश्यदमृतान्तिके ।
परिभ्रमन्तमनिशं तीक्ष्णधारमयस्मयम् ॥२॥
sa cakraṃ kṣuraparyantamapaśyadamṛtāntike |
paribhramantamaniśaṃ tīkṣṇadhāramayasmayam ||2||

Vicino all’Amrita vide una ruota affilata con i bordi di metallo tagliente che incessantemente girava.

ज्वलनार्कप्रभं घोरं छेदनं सोमहारिणाम् ।
घोररूपं तदत्यर्थं यन्त्रं देवैः सुनिर्मितम् ॥३॥
jvalanārkaprabhaṃ ghoraṃ chedanaṃ somahāriṇām |
ghorarūpaṃ tadatyarthaṃ yantraṃ devaiḥ sunirmitam ||3||

E quel temibile strumento dalla forma spaventosa, bruciante come il Sole ardente, fu abilmente creato dai deva per abbattere i ladri del Soma.

तस्यान्तरं स दृष्ट्वै पर्यवर्तत खेचरः ।
अरान्तरेणाभ्यपतत्संक्षिप्याङ्गं क्षणेन ह ॥४॥
tasyāntaraṃ sa dṛṣṭvai paryavartata khecaraḥ |
arāntareṇābhyapatatsaṃkṣipyāṅgaṃ kṣaṇena ha ||4||

Muovendosi in cerchio l’uccello guardava oltre e diminuita la stazza velocemente attraversava i raggi.

अधश्चक्रस्य चैवात्र दीप्तानलसमद्व्युती ।
विद्युज्जिह्वौ महावीर्यौ दीप्तास्यौ दीप्तलोचनौ ॥५॥
adhaścakrasya caivātra dīptānalasamadvyutī |
vidyujjihvau mahāvīryau dīptāsyau dīptalocanau ||5||

Dopo la ruota, ardenti come il fuoco, due crudelissimi serpenti con occhi e bocca infiammati e lingue come fulmini,

चक्षुर्विषौ महाघोरौ नित्यं क्रुद्धौ तरस्विनौ ।
अमृतस्यैव रक्षार्थं ददर्श भुजगोत्तमौ ॥६॥
cakṣurviṣau mahāghorau nityaṃ kruddhau tarasvinau |
amṛtasyaiva rakṣārthaṃ dadarśa bhujagottamau ||6||

sempre irati, rapidissimi, potentissimi, dall’aspetto velenoso, quei due proteggevano l’Amrita.

सदा संरब्धनयनौ सदा चानिमिषेक्षणौ ।
तयोरेकोऽपि यं पश्येत्स तूर्णं भस्मसाद्भवेत् ॥७॥
sadā saṃrabdhanayanau sadā cānimiṣekṣaṇau |
tayoreko:’pi yaṃ paśyetsa tūrṇaṃ bhasmasādbhavet ||7||

In sincrono i due si muovevano con sguardo vigilante, bastava lo sguardo di uno dei due per ridurre in cenere.

तयॊश चक्षूंषि रजसा सुपर्णस तूर्णम आवृणॊत।
अदृष्टरूपस तौ चापि सर्वतः पर्यकालयत ॥८॥
tayoś cakṣūṃṣi rajasā suparṇas tūrṇam āvṛṇot |
adṛṣṭarūpas tau cāpi sarvataḥ paryakālayat ||8||

Coprendo i loro occhi di polvere si rendeva invisibile e da ogni lato e Suparna i due attaccava.

तयोरङ्गे समाक्रम्य वैनतेयोऽन्तरिक्षगः ।
आच्छिनत्तरसा मध्ये सोममभ्यद्रवत्ततः ॥९॥
tayoraṅge samākramya vainateyo:’ntarikṣagaḥ |
ācchinattarasā madhye somamabhyadravattataḥ ||9||

Il figlio di Vinata, quel controllore del cielo, attaccando i loro corpi, li tagliava in due per poi precipitarsi sul Soma.

समुत्पाट्यामृतं तत्र वैनतेयस्ततो बली ।
उत्पपात जवेनैव यन्त्रमुन्मथ्य वीर्यवान् ॥१०॥
samutpāṭyāmṛtaṃ tatra vainateyastato balī |
utpapāta javenaiva yantramunmathya vīryavān ||10||

Quel valoroso, quel possente figlio di Vinata, afferrata l’Amrita, scuotendo la macchina magica prendeva il volo.

अपीत्वैवामृतं पक्षी परिगृह्याशु निःसृतः।
आगच्छदपरिश्रान्त आवार्यार्कप्रभां ततः ॥११॥
apītvaivāmṛtaṃ pakṣī parigṛhyāśu niḥsṛtaḥ|
āgacchadapariśrānta āvāryārkaprabhāṃ tataḥ ||11||

L’abile uccello, senza berla reggeva l’Amrita e senza fatica, veloce oscurava la luce del Sole.

Garuda incontra Vishnu

विष्णुना च तदाकाशे वैनतेयः समेयिवान् ।
तस्य नारायणस्तुष्टस्तेनालौल्येन कर्मणा ॥१२॥
viṣṇunā ca tadākāśe vainateyaḥ sameyivān |
tasya nārāyaṇastuṣṭastenālaulyena karmaṇā ||12||

Nell’aria il figlio di Vinata incontrava Vishnu e Narayana che furono compiaciuti per quella ferma impresa.

तमुवाचाव्ययो देवो वरदोऽस्मीति खेचरम् ।
स वव्रे तव तिष्ठेयमुपरीत्यन्तरिक्षगः ॥१३॥
tamuvācāvyayo devo varado:’smīti khecaram |
sa vavre tava tiṣṭheyamuparītyantarikṣagaḥ ||13||

L’eterno deva disse all’uccello: “Ti concedo una grazia”. Allora l’uccello rispose: “Voglio stare sopra di te”.

उवाच चैनं भूयोऽपि नारायणमिदं वचः ।
अजरश्चामरश्च स्याममृतेन विनाऽप्यहम् ॥१४॥
uvāca cainaṃ bhūyo:’pi nārāyaṇamidaṃ vacaḥ |
ajaraścāmaraśca syāmamṛtena vinā:’pyaham ||14||

Rivolgendosi di nuovo a Narayana disse: “Voglio essere sempre giovane e immortale senza bere l’Amrita”.

सौतिरुवाच ।
एवमस्त्विति तं विष्णुरुवाच विनतासुतम् ।
प्रतिगृह्य वनौ तौ च गरुडो विष्णुमब्रवीत् ॥१५॥
sautiruvāca |
evamastviti taṃ viṣṇuruvāca vinatāsutam |
pratigṛhya vanau tau ca garuḍo viṣṇumabravīt ||15||

Il suta disse: “Rivolgendosi al figlio di Vinata Vishnu disse: “Così sia”. Ricevendo le due grazie Garuda disse a Vishnu:

भवतेपि वरं दद्यां वृणोतु भगवानपि ।
तं वव्रे वाहनं विष्णुर्नरुत्मन्तं महाबलम् ॥१६॥
bhavatepi varaṃ dadyāṃ vṛṇotu bhagavānapi |
taṃ vavre vāhanaṃ viṣṇurnarutmantaṃ mahābalam ||16||

“Anch’io voglio concederti una grazia, o bhagavan chiedi pure.” Allora Vishnu sceglieva quel fortissimo uccello come veicolo.

ध्वजं च चक्रे भगवानुपरि स्थास्यसीति तम् ।
एवमस्त्विति तं देवमुक्त्वा नारायणं खगः ॥१७॥
dhvajaṃ ca cakre bhagavānupari sthāsyasīti tam |
evamastviti taṃ devamuktvā nārāyaṇaṃ khagaḥ ||17||

Poi il bhagavan lo pose sul suo stendardo dicendo: “Così starai sopra di me”. E l’uccello disse al deva Narayana: “Così Sia”.

Indra attacca Garuda

वव्राज तरसा वेगाद्वायुं स्पर्धन्महाजवः ।
तं व्रजन्तं खगश्रेष्ठं वज्रेणेन्द्रोऽभ्यताडयत् ॥१८॥
vavrāja tarasā vegādvāyuṃ spardhanmahājavaḥ |
taṃ vrajantaṃ khagaśreṣṭhaṃ vajreṇendro:’bhyatāḍayat ||18||

Deridendo il vento (Vayu) veloce procedeva per la sua strada, mentre procedeva, Indra gli scagliò contro la saetta (vajra).

हरन्तममृतं रोषाद्गरुडं पक्षिणां वरम् ।
तमुवाचेन्द्रमाक्रन्दे गरुडः पततां वरः ॥१९॥
harantamamṛtaṃ roṣādgaruḍaṃ pakṣiṇāṃ varam |
tamuvācendramākrande garuḍaḥ patatāṃ varaḥ ||19||

Garuda, quel migliore dei volatili, mentre trasportava l’Amrita fu colpito e in collera si rivolgeva a Indra.

प्रहसञ्श्लक्ष्णया वाचा तथा वज्रसमाहतः ।
ऋषेर्मानं करिष्यामि वज्रं यस्यास्थिसंभवम् ॥२०॥
prahasañślakṣṇayā vācā tathā vajrasamāhataḥ |
ṛṣermānaṃ kariṣyāmi vajraṃ yasyāsthisaṃbhavam ||20||

Pur colpito dalla saetta, quasi ridendo con parole dolci diceva: “Rispetterò l’osso del rishi da cui è sorta la saetta.

वज्रस्य च करिष्यामि तवैव च शतक्रतो ।
एतत्पत्रं त्यजाम्येकं यस्यान्तं नोपलप्स्यसे ॥२१॥
vajrasya ca kariṣyāmi tavaiva ca śatakrato |
etatpatraṃ tyajāmyekaṃ yasyāntaṃ nopalapsyase ||21||

Rispetto ho della saetta e di te o Shatakratu, solo una piuma ho perduto, la cui fine nemmeno tu puoi trovare.

न च वज्रनिपातेन रुजा मेऽस्तीह काचन ।
एवमुक्त्वा ततः पुत्रमुत्ससर्ज स पक्षिराट् ॥२२॥
na ca vajranipātena rujā me:’stīha kācana |
evamuktvā tataḥ putramutsasarja sa pakṣirāṭ ||22||

Non ho avuto altri danni dal lancio della saetta.” Quindi il re degli uccelli gettò una delle sue piume.

सुरूपं पत्रम आलक्ष्य सुपर्णॊ ऽयं भवत्व इति ।
दृष्ट्वा तद अद्भुतं चापि सहस्राक्षः पुरंदरः ॥२३॥
surūpaṃ patram ālakṣya suparṇo ‘yaṃ bhavatv iti |
dṛṣṭvā tad adbhutaṃ cāpi sahasrākṣaḥ puraṃdaraḥ ||23||

Vedendo quella bella piuma, le creature dissero: “Che tu sia Suparna.” Vedendo quel portento, diceva il Sahasraksha, il Purandara:

खगॊ महद इदं भूतम इति मत्वाभ्यभाषत ।
बलं विज्ञातुमिच्छामि यत्ते परमनुत्तमम् ।
सख्यं चानन्तमिच्छामि त्वया सह खगोत्तम ॥२४॥
khago mahad idaṃ bhūtam iti matvābhyabhāṣata |
balaṃ vijñātumicchāmi yatte paramanuttamam |
sakhyaṃ cānantamicchāmi tvayā saha khagottama ||24||

“Questo uccello è un grande essere.” Pensando diceva: “Desidero conoscere il limite della tua suprema forza, o migliore degli uccelli, desidero avere con voi un’eterna amicizia.

Articolo precedenteLa discesa sulla Terra 65
Articolo successivoGaruda si avvicina al Sole 25
ARTICOLI CORRELATI

Ultime entrate

Il parere di Drona 202

Il parere di Bishma 201

Il parere di Karna 200

Il parere di Duryodhana 199

Commenti