3.4 C
Milano
martedì, Dicembre 6, 2022
spot_img
HomeAdi ParvaEtimologia del nome Garuda 30

Etimologia del nome Garuda 30

ASTIKA PARVA
(La storia di Astika)

SEZIONE 30
Etimologia del nome Garuda

सौतिरुवाच ।
स्पष्टमात्रा तु पद्भ्यां सा गरुडेन बलीयसा ।
अभज्यत तरोः शाखा भग्नां चैकामधारयत् ॥१॥
sautiruvāca |
spaṣṭamātrā tu padbhyāṃ sā garuḍena balīyasā |
abhajyata taroḥ śākhā bhagnāṃ caikāmadhārayat ||1||

Il suta disse: “Afferrato dalle zampe del possente Garuda quel ramo si piegava ma lui con gli artigli si teneva saldo.

तां भङ्क्त्वा स महाशाखां स्मयमानो विलोकयन् ।
अथात्रं लम्बतोऽपश्यद्वालखिल्यानधोमुखान् ॥२॥
tāṃ bhaṅktvā sa mahāśākhāṃ smayamāno vilokayan |
athātraṃ lambato:’paśyadvālakhilyānadhomukhān ||2||

Sorridendo posava gli occhi su quel grande ramo piegato, scorgendo i Valakhilya1 appesi a testa in giù.

ऋषयो ह्यत्र लम्बन्ते न हन्यामिति तानृषीन् ।
तपोरतांल्लम्बमानान्ब्रह्मर्षीनभिवीक्ष्य सः ॥३॥
ṛṣayo hyatra lambante na hanyāmiti tānṛṣīn |
taporatāṃllambamānānbrahmarṣīnabhivīkṣya saḥ ||3||

Visti i rishi così appesi, riflettendo pensava: “Non posso uccidere questi rishi dal grande tapas.

हन्यादेतान्संपतन्ती शाखेत्यथ विचिन्त्य सः ।
नखैर्दृढतरं वीरः संगृह्य गजकच्छपौ ॥४॥
hanyādetānsaṃpatantī śākhetyatha vicintya saḥ |
nakhairdṛḍhataraṃ vīraḥ saṃgṛhya gajakacchapau ||4||

Se il ramo si spezza essi muoiono”. Dopo aver così riflettuto, il possente uccello strinse le due prede.

स तद्विनाशसंत्रासादभिपत्य स्वगाधिपः ।
शाखामास्येन जग्राह तेषामेवान्ववेक्षया ॥५॥
sa tadvināśasaṃtrāsādabhipatya svagādhipaḥ |
śākhāmāsyena jagrāha teṣāmevānvavekṣayā ||5||

Il re degli uccelli, per paura di ucciderli afferrò il ramo col becco nel tentativo portarli in salvo.

अतिदैवं तु तत्तस्य कर्म दृष्ट्वा महर्षयः ।
विस्मयोत्कम्पहृदया नाम चक्रुर्महाखगे ॥६॥
atidaivaṃ tu tattasya karma dṛṣṭvā maharṣayaḥ |
vismayotkampahṛdayā nāma cakrurmahākhage ||6||

I grandi rishi, vedendo quell’atto, colmi di meraviglia diedero un nome a quel grande uccello.

गुरुं भारं समासाद्योड्डीन एष विहङ्गमः ।
गरुडस्तु खगश्रेष्ठस्तस्मात्पन्नगभोजनः ॥७॥
guruṃ bhāraṃ samāsādyoḍḍīna eṣa vihaṅgamaḥ |
garuḍastu khagaśreṣṭhastasmātpannagabhojanaḥ ||7||

“Poiché questo grande uccello si alza sulle ali con un pesante fardello, questo migliore tra i volatili, questo mangiatore di serpenti, sia chiamato Garuda”.

ततः शनैः पर्यपतत्पक्षैः शैलान्प्रकम्पयन् ।
एवं सोऽभ्यपतद्देशान्बहून्सगजकच्छपः ॥८॥
tataḥ śanaiḥ paryapatatpakṣaiḥ śailānprakampayan |
evaṃ so:’bhyapataddeśānbahūnsagajakacchapaḥ ||8||

Allora scuotendo le montagne, l’uccello con l’elefante e la tartaruga, lentamente volava scrutando i luoghi sottostanti.

दयार्थं वालखिल्यानां न च स्थानमविन्दत ।
स गत्वा पर्वतश्रेष्ठं गन्धमादनमञ्जसा ॥९॥
dayārthaṃ vālakhilyānāṃ na ca sthānamavindata |
sa gatvā parvataśreṣṭhaṃ gandhamādanamañjasā ||9||

Desiderando salvare i Valakhilya non trovava un luogo di sosta. Alla fine, raggiunse quel migliore dei monti, l’indistruttibile Gandhamadana2.

Descrizione di Garuda

ददर्श कश्यपं तत्र पितरं तपसि स्थितम् ।
ददर्श तं पिता चापि दिव्यरूपं विहङ्गमम् ॥१०॥
dadarśa kaśyapaṃ tatra pitaraṃ tapasi sthitam |
dadarśa taṃ pitā cāpi divyarūpaṃ vihaṅgamam ||10||

Là vide il padre Kashyapa impegnato nel tapas. Anche il padre vide volare in aria quel luminoso (divya) uccello.

तेजोवीर्यबलोपेतं मनोमारुतरंहसम् ।
शैलशृङ्गप्रतीकाशं ब्रह्मदण्डमिवोद्यतम् ॥११॥
tejovīryabalopetaṃ manomārutaraṃhasam |
śailaśṛṅgapratīkāśaṃ brahmadaṇḍamivodyatam ||11||

Di grande splendore, forza ed energia, veloce come il vento o la mente, simile al picco di un monte, alto come lo scettro di Brahma.

अचिन्त्यमनभिध्येयं सर्वभूतभयंकरम् ।
महावीर्यधरं रौद्रं साक्षादग्निमिवोद्यतम् ॥१२॥
acintyamanabhidhyeyaṃ sarvabhūtabhayaṃkaram |
mahāvīryadharaṃ raudraṃ sākṣādagnimivodyatam ||12||

Inconcepibile, indescrivibile, pauroso per tutte le creature, terribile e ardente come Agni nel cielo.

अप्रधृष्यमजेयं च देवदानवराक्षसैः ।
भेत्तारं गिरिशृङ्गाणां समुद्रजलशोषणम् ॥१३॥
apradhṛṣyamajeyaṃ ca devadānavarākṣasaiḥ |
bhettāraṃ giriśṛṅgāṇāṃ samudrajalaśoṣaṇam ||13||

Incapace di essere sopraffatto dai deva, dai Danava e dai Rakshasa capace di spaccare i monti e di asciugare i fiumi.

लोकसंलोडनं घोरं कृतान्तसमदर्शनम् ।
तमागतमभिप्रेक्ष्य भगवान्कश्यपस्तदा ।
विदित्वा चास्यं संकल्पमिदं वचनमब्रवीत् ॥१४॥
lokasaṃloḍanaṃ ghoraṃ kṛtāntasamadarśanam |
tamāgatamabhiprekṣya bhagavānkaśyapastadā |
viditvā cāsyaṃ saṃkalpamidaṃ vacanamabravīt ||14||

Capace di distruggere i mondi, simile al distruttore3. L’illustre Kashyapa, vedendolo arrivare e conoscendo le sue intenzioni, diceva queste parole:

Kashyapa fa da intermediario con i Valachilias

कश्यप उवाच ।
पुत्र मा साहसं कार्षीर्मा सद्यो लप्स्यसे व्यथाम् ।
मा त्वां दहेयुः संक्रुद्धा वालखिल्या मरीचिपाः ॥१५॥
kaśyapa uvāca |
putra mā sāhasaṃ kārṣīrmā sadyo lapsyase vyathām |
mā tvāṃ daheyuḥ saṃkruddhā vālakhilyā marīcipāḥ ||15||

Kashyapa disse: “Figlio mio, non commettere un atto avventato, che non ti brucino i luminosi Valakhilya irati.”

सौतिरुवाच ।
ततः प्रसादयामास कश्यपः पुत्रकारणात् ।
वालखिल्यान्महाभागांस्तपसा हतकल्मषान् ॥१६॥
sautiruvāca |
tataḥ prasādayāmāsa kaśyapaḥ putrakāraṇāt |
vālakhilyānmahābhāgāṃstapasā hatakalmaṣān ||16||

Il suta disse: “Pertanto Kashyapa, per favorire il figlio quei Valakhilya perfetti nel tapas tranquillizzava dicendo:

कश्यप उवाच ।
प्रजाहितार्थमारम्भो गरुडस्य तपोधनाः ।
चिकीर्षति महत्कर्म तदनुज्ञातुमर्हथ ॥१७॥
kaśyapa uvāca |
prajāhitārthamārambho garuḍasya tapodhanāḥ |
cikīrṣati mahatkarma tadanujñātumarhatha ||17||

Kashyapa disse: “La nascita di Garuda è per il bene delle creature o ricchi in tapas, una grande impresa egli vuole fare e voi dovete permetterglielo.”

Garuda si libera del ramo

सौतिरुवाच ।
एवमुक्ता भगवता मुनयस्ते समभ्ययुः ।
मुक्त्वा शाखां गिरिं पुण्यं हिमवन्त तपोऽर्थिनः ॥१८॥
sautiruvāca |
evamuktā bhagavatā munayaste samabhyayuḥ |
muktvā śākhāṃ giriṃ puṇyaṃ himavanta tapo:’rthinaḥ ||18||

Il suta disse: Udite le parole del venerabile, lasciato il ramo quei muni si diressero verso il santo monte Himavat4.

ततस्तेष्वपयातेषु पितरं विनतासुतः ।
शाखाव्याक्षिप्तवदनः पर्यपृच्छत कश्यपम् ॥१९॥
tatasteṣvapayāteṣu pitaraṃ vinatāsutaḥ |
śākhāvyākṣiptavadanaḥ paryapṛcchata kaśyapam ||19||

Dopo la loro partenza, il figlio di Vinata, con la voce strozzata dal ramo, chiedeva a suo padre Kashyapa:

भगवन्क्व विमुञ्चामि तरोः शाखामिमामहम् ।
वर्जितं मानुषैर्देशमाख्यातु भगवान्मम ॥२०॥
bhagavankva vimuñcāmi taroḥ śākhāmimāmaham |
varjitaṃ mānuṣairdeśamākhyātu bhagavānmama ||20||

“O bhagavan, dove getterò questo grande ramo d’albero? O Bhagavan, indicami un luogo privo di brahmana.”

सौतिरुवाच ।
ततो निःपुरुषं शैलं हिमसंरुद्धकन्दरम् ।
अगम्यं मनसाप्यन्यैस्तस्याचख्यौ स कश्यपः ॥२१॥
sautiruvāca |
tato niḥpuruṣaṃ śailaṃ himasaṃruddhakandaram |
agamyaṃ manasāpyanyaistasyācakhyau sa kaśyapaḥ ||21||

Il suta disse: “Kashyapa gli parlò di un monte privo di uomini, con valli coperte di neve e inaccessibile anche con il pensiero.

तं पर्वतं महाकुक्षिमुद्दिश्य स महाखगः ।
जवेनाभ्यपतत्तार्क्ष्यः सशाखागजकच्छपः ॥२२॥
taṃ parvataṃ mahākukṣimuddiśya sa mahākhagaḥ |
javenābhyapatattārkṣyaḥ saśākhāgajakacchapaḥ ||22||

Quel grande uccello, portando il ramo, l’elefante e la tartaruga, a grande velocità volava verso quel monte.

न तां वध्री परिणहेच्छतचर्मा महातनुम् ।
शाखिनो महतीं शाखां यां प्रगृह्य ययौ खगः ॥२३॥
na tāṃ vadhrī pariṇahecchatacarmā mahātanum |
śākhino mahatīṃ śākhāṃ yāṃ pragṛhya yayau khagaḥ ||23||

Quel grande ramo con cui l’uccello volava, nemmeno con una corda fatta con cento pelli poteva essere cinto.

स ततः शतसाहस्रं योजनान्तरमागतः ।
कालेन नातिमहता गरुडः पतगेश्वरः ॥२४॥
sa tataḥ śatasāhasraṃ yojanāntaramāgataḥ |
kālena nātimahatā garuḍaḥ patageśvaraḥ ||24||

Garuda, quel migliore degli uccelli, percorse centomila Yojana5 in brevissimo tempo.

स तं गत्वा क्षणेनैव पर्वतं वचनात्पितुः ।
अमुञ्चन्महतीं शाखां सस्वनं तत्र खेचरः ॥२५॥
sa taṃ gatvā kṣaṇenaiva parvataṃ vacanātpituḥ |
amuñcanmahatīṃ śākhāṃ sasvanaṃ tatra khecaraḥ ||25||

Raggiunto il monte indicato dal padre, quell’uccello lasciava cadere il ramo producendo un grande frastuono.

पक्षानिलहतश्चास्य प्राकम्पत स शैलराट् ।
मुमोच पुष्पवर्षं च समागलितपादप ॥२६॥
pakṣānilahataścāsya prākampata sa śailarāṭ |
mumoca puṣpavarṣaṃ ca samāgalitapādapa ||26||

Quel re dei monti tremava colpito dalla tempesta sollevata dalle ali di Garuda. Gli alberi scossi lasciavano cadere una pioggia di fiori.

शृङ्गाणि च व्यशीर्यन्त गिरेस्तस्य समन्ततः ।
मणिकाञ्चनचित्राणि शोभयन्ति महागिरिम् ॥२७॥
śṛṅgāṇi ca vyaśīryanta girestasya samantataḥ |
maṇikāñcanacitrāṇi śobhayanti mahāgirim ||27||

E i picchi del monte si frantumavano, una grande varietà di gemme e molto oro illuminavano il grande monte.

शाखिनो बहवश्चापि शाखयाऽभिहतास्तया ।
काञ्चनैः कुसुमैर्भान्ति विद्युत्वन्त इवाम्बुदाः ॥२८॥
śākhino bahavaścāpi śākhayā:’bhihatāstayā |
kāñcanaiḥ kusumairbhānti vidyutvanta ivāmbudāḥ ||28||

I fiori dorati dei molti alberi colpiti da quel ramo splendevano come nuvole colpite da lampi.

ते हेमविकचा भूमौ युताः पर्वतधातुभिः ।
व्यराजञ्छाखिनस्तत्र सूर्यांशुप्रतिरञ्जिताः ॥२९॥
te hemavikacā bhūmau yutāḥ parvatadhātubhiḥ |
vyarājañchākhinastatra sūryāṃśupratirañjitāḥ ||29||

E quegli alberi, lucenti come l’oro, tinti con i metalli del monte sembravano bagnati dai raggi del Sole.

ततस्तस्य गिरेः शृङ्गमास्थाय स खगोत्तमः ।
भक्षयामास गरुडस्तावुभौ गजकच्छपौ ॥३०॥
tatastasya gireḥ śṛṅgamāsthāya sa khagottamaḥ |
bhakṣayāmāsa garuḍastāvubhau gajakacchapau ||30||

Allora quel migliore degli uccelli appollaiato sulla cima di quel monte, mangiò sia l’elefante che la tartaruga.

तावुभौ भक्षयित्वा तु स तार्क्ष्यः कूर्मकुञ्जरौ ।
ततः पर्वतकूटाग्रादुत्पपात महाजवः ॥३१॥
tāvubhau bhakṣayitvā tu sa tārkṣyaḥ kūrmakuñjarau |
tataḥ parvatakūṭāgrādutpapāta mahājavaḥ ||31||

Il figlio di Tarkshya (Garuda), mangiato l’elefante e la tartaruga, spiegatele ali volava via dalla cima di quel monte.

Segni di cattivo auspicio

प्रावर्तन्ताथ देवानामुत्पाता भयशंसिनः ।
इन्द्रस्य वज्रं दयितं प्रजज्वाल भयात्ततः ॥३२॥
prāvartantātha devānāmutpātā bhayaśaṃsinaḥ |
indrasya vajraṃ dayitaṃ prajajvāla bhayāttataḥ ||32||

E allora paurosi presagi sorsero tra i deva, la saetta cara a Indra tremolante divampava.

सधूमा न्यपतत्सार्चिर्दिवोल्का नभसश्च्युता ।
तथा वसूनां रुद्राणामादित्यानां च सर्वशः ॥३३॥
sadhūmā nyapatatsārcirdivolkā nabhasaścyutā |
tathā vasūnāṃ rudrāṇāmādityānāṃ ca sarvaśaḥ ||33||

Una meteora fiammeggiante e coperta di fumo si muoveva nel cielo, le armi dei Vasu, dei Rudra, degli Aditya,

साध्यानां मरुतां चैव ये चान्ये देवतागणाः ।
स्वं स्वं प्रहरणं तेषां परस्परमुपाद्रवत् ॥३४॥
sādhyānāṃ marutāṃ caiva ye cānye devatāgaṇāḥ |
svaṃ svaṃ praharaṇaṃ teṣāṃ parasparamupādravat ||34||

dei Sadhya, dei Marut e di tutte le altre schiere dei deva combattevano le une contro le altre.

अभूतपूर्वं संग्रामे तदा देवासुरेऽपि च ।
ववुर्वाताः सनिर्घाताः पेतुरुल्काः सहस्रशः ॥३५॥
abhūtapūrvaṃ saṃgrāme tadā devāsure:’pi ca |
vavurvātāḥ sanirghātāḥ peturulkāḥ sahasraśaḥ ||35||

Cose del genere non si erano mai viste, nemmeno durante la guerra tra i deva e gli asura. I venti soffiavano con tuoni e le meteore cadevano a migliaia.

निरभ्रमेव चाकाशं प्रजगर्ज महास्वनम् ।
देवानामपि यो देवः सोऽप्यवर्षत शोणितम् ॥३६॥
nirabhrameva cākāśaṃ prajagarja mahāsvanam |
devānāmapi yo devaḥ so:’pyavarṣata śoṇitam ||36||

Il cielo senza nuvole emetteva tuoni e il deva dei deva lasciava cadere una pioggia di sangue.

मम्लुर्माल्यानि देवानां नेशुस्तेजांसि चैव हि ।
उत्पातमेघा रौद्राश्च ववृषुः शोणितं बहु ॥३७॥
mamlurmālyāni devānāṃ neśustejāṃsi caiva hi |
utpātameghā raudrāśca vavṛṣuḥ śoṇitaṃ bahu ||37||

Le ghirlande dei deva appassirono, tutto andava in rovina. Crudeli portenti fecero piovere molto sangue.

रजांसि मुकुटान्येषामुत्थितानि व्यधर्षयन् ।
ततस्त्राससमुद्विग्नः सह देवैः शतक्रतुः ।
उत्पातान्दारुणान्पश्यन्नित्युवाच बृहस्पतिम् ॥३८॥
rajāṃsi mukuṭānyeṣāmutthitāni vyadharṣayan |
tatastrāsasamudvignaḥ saha devaiḥ śatakratuḥ |
utpātāndāruṇānpaśyannityuvāca bṛhaspatim ||38||

La polvere sollevata offuscava lo splendore delle loro corone. Allora Shatakratu6 con gli altri deva, vedendo quei cattivi presagi, disse a Brihaspati7:

किमर्थं भगवन्घोरा उत्पाताः सहसोत्थिताः ।
न च शत्रुं प्रपश्यामि युधि यो नः प्रधर्षयेत् ॥३९॥
kimarthaṃ bhagavanghorā utpātāḥ sahasotthitāḥ |
na ca śatruṃ prapaśyāmi yudhi yo naḥ pradharṣayet ||39||

“O bhagavan, perché all’improvviso sono sorti questi grandi portenti? Non vedo alcun nemico che ci possa opprimere in battaglia.”

बृहस्पतिरुवाच ।
तवापराधाद्देवेन्द्र प्रमादाच्च शतक्रतो ।
तपसा वालखिल्यानां महर्षीणां महात्मनाम् ॥४०॥
bṛhaspatiruvāca |
tavāparādhāddevendra pramādācca śatakrato |
tapasā vālakhilyānāṃ maharṣīṇāṃ mahātmanām ||40||

Brihaspati disse: “O re dei deva, o Shatakratu, è per la tua negligenza e per il tapas dei Valakhilya che è nato un essere prodigioso.

कश्यपस्य मुनेः पुत्रो विनतायाश्च खेचरः ।
हर्तुं सोममभिप्राप्तो बलवान्कामरूपधृक् ॥४१॥
kaśyapasya muneḥ putro vinatāyāśca khecaraḥ |
hartuṃ somamabhiprāpto balavānkāmarūpadhṛk ||41||

Un uccello figlio del muni Kashyapa e di Vinata, capace di assumere qualsiasi forma, sta arrivando per rubare il Soma.

समर्थो बलिनां श्रेष्ठो हर्तुं सोमं विहंगमः ।
सर्वं संभावयाम्यस्मिन्नसाध्यमपि साधयेत् ॥४२॥
samartho balināṃ śreṣṭho hartuṃ somaṃ vihaṃgamaḥ |
sarvaṃ saṃbhāvayāmyasminnasādhyamapi sādhayet ||42||

E il più forte dei i forti, quell’uccello è capace di rubare il Soma. Per lui è possibile anche l’impossibile.”

I deva si armano e si preparano alla battaglia

सौतिरुवाच ।
श्रुत्वैतद्वचनं शक्रः प्रोवाचामृतरक्षिणः ।
महावीर्यबलः पक्षी हर्तुं सोममिहोद्यतः ॥४३॥
sautiruvāca |
śrutvaitadvacanaṃ śakraḥ provācāmṛtarakṣiṇaḥ |
mahāvīryabalaḥ pakṣī hartuṃ somamihodyataḥ ||43||

Il Suta disse: “Udite quelle parole, egli ordinava: “Un uccello molto potente sta tentando di rubare il Soma.

युष्मान संबॊधयाम्य एष यथा स न हरेद बलात ।
अतुलं हि बलं तस्य बृहस्पतिर उवाच मे ॥४४॥
yuṣmān saṃbodhayāmy eṣa yathā sa na hared balāt |
atulaṃ hi balaṃ tasya bṛhaspatir uvāca me||44||

Questo vi annuncio, egli verrà e lo ruberà con la forza. Brihaspati ha detto che la sua potenza è impareggiabile”.

तच छरुत्वा विबुधा वाक्यं विस्मिता यत्नम आस्थिताः ।
परिवार्यामृतं तस्थुर वज्री चेन्द्रः शतक्रतुः ॥४५॥
tac chrutvā vibudhā vākyaṃ vismitā yatnam āsthitāḥ |
parivāryāmṛtaṃ tasthur vajrī cendraḥ śatakratuḥ ||45||

Udite quelle parole, stupiti presero precauzioni schierandosi intorno all’Amrita. Shatakratu impugnò la folgore.

धारयन्तॊ महार्हाणि कवचानि मनस्विनः ।
काञ्चनानि विचित्राणि वैडूर्य विकृतानि च ॥४६॥
dhārayanto mahārhāṇi kavacāni manasvinaḥ |
kāñcanāni vicitrāṇi vaiḍūrya vikṛtāni ca ||46||

Quelle grandi menti indossarono costose armature decorate con oro e gemme preziose.

विविधानि च शस्त्राणि घॊररूपाण्य अनेकशः ।
शिततीक्ष्णाग्र धाराणि समुद्यम्य सहस्रशः ॥४७॥
vividhāni ca śastrāṇi ghorarūpāṇy anekaśaḥ|
śitatīkṣṇāgra dhārāṇi samudyamya sahasraśaḥ||47||

E brandendo un gran numero di armi dal terribile aspetto, a migliaia alzavano quelle armi affilate e appuntite

सविस्फुलिङ्गज्वालानि सधूमानि च सर्वशः ।
चक्राणि परिघांश चैव तरिशूलानि परश्वधान ॥४८॥
savisphuliṅgajvālāni sadhūmāni ca sarvaśaḥ |
cakrāṇi parighāṃś caiva triśūlāni paraśvadhān ||48||

che emettevano scintille, fiamme e fumo, ovunque si vedevano mazze, tridenti, asce e dischi.

शक्तीश च विविधास तीक्ष्णाः करवालांश च निर्मलान ।
सवदेहरूपाण्य आदाय गदाश चॊग्रप्रदर्शनाः ॥४९॥
śaktīś ca vividhās tīkṣṇāḥ karavālāṃś ca nirmalān |
svadeharūpāṇy ādāya gadāś cograpradarśanāḥ ||49||

E vari tipi di lance appuntite, le scimitarre lucenti sembravano vive, le mazze erano terribili a vedersi.

तैः शस्त्रैर भानुमद्भिस ते दिव्याभरणभूषिताः ।
भानुमन्तः सुरगणास तस्थुर विगतकल्मषाः ॥५०॥
taiḥ śastrair bhānumadbhis te divyābharaṇabhūṣitāḥ |
bhānumantaḥ suragaṇās tasthur vigatakalmaṣāḥ ||50||

Con quelle splendenti armi decorate con luminosi (divya) ornamenti, le schiere dei Sura presero posizione.

अनुपम बलवीर्यतेजसॊ; धृतमनसः परिरक्षणे ऽमृतस्य ।
असुरपुरविदारणाः सुरा; जवलनसमिद्ध वपुः परकाशिनः ॥५१॥
anupama balavīryatejaso; dhṛtamanasaḥ parirakṣaṇe ‘mṛtasya |
asurapuravidāraṇāḥ surā; jvalanasamiddha vapuḥ prakāśinaḥ ||51||

Possenti di incomparabile energia, perfetti, belli e fiammeggianti, gli uccisori degli Asura erano fermi per proteggere l’Amrita.

इति समरवरं सुरास्थितं; परिघसहस्रशतैः समाकुलम ।
विगलितम इव चाम्बरान्तरे; तपन मरीचिविभासितं बभौ ॥५२॥
iti samaravaraṃ surāsthitaṃ; parighasahasraśataiḥ samākulam |
vigalitam iva cāmbarāntare; tapana marīcivibhāsitaṃ babhau ||52||

Così schierati sul campo di battaglia, i sura lo ostacolavano con centinaia di migliaia di sbarre, sembrava un firmamento illuminato dai raggi del Sole.


NOTE:

1. वालखिल्य (vālakhilya) – Esseri minuscoli dalla dimensione di un pollice.
2. गन्धमादन (gandhamādana) – Nome di un mitico monte situato a sud rispetto al monte Meru.
3. Simile a Yama.
4. हिमवत् (himavat) – In generale la catena montuosa dell’Himalaya, qualcuno pensa si riferisca al monte Kailasa dimora di Shiva.
5. 1.400.000 chilometri.
6. शतक्रतु (shatakratu) – Al letterale “cento sacrifici”, uno dei tanti epiteti di Indra. Lo stato di Indra (stella Polare) può essere ottenuto attraverso 100 Ashwamedha o sacrifici del cavallo.
7. बृहस्पति (bṛhaspati) – Il pianeta Giove, il guru dei Sura.

Articolo precedenteLa discesa sulla Terra 65
Articolo successivoGaruda si avvicina al Sole 25
ARTICOLI CORRELATI

Ultime entrate

Il parere di Drona 202

Il parere di Bishma 201

Il parere di Karna 200

Il parere di Duryodhana 199

Commenti