1.9 C
Milano
martedì, Dicembre 6, 2022
spot_img
HomeAdi ParvaDiscorso sul destino 89

Discorso sul destino 89

SAMBHAVA PARVA
(Il libro delle nascite)

SEZIONE 89
Discorso sul destino

ययातिर् उवाच ।
अहं ययातिर नहुषस्य पुत्रः;
पूरॊः पिता सर्वभूतावमानात ।
परभ्रंशितः सुरसिद्धर्षिलॊकात;
परिच्युतः परपताम्य अल्पपुण्यः ॥१॥
yayātir uvāca
ahaṃ yayātir nahuṣasya putraḥ;
pūroḥ pitā sarvabhūtāvamānāt |
prabhraṃśitaḥ surasiddharṣilokāt;
paricyutaḥ prapatāmy alpapuṇyaḥ ||1||

Yayati disse: “Io sono Yayati figlio di Nahusha e padre di Puru, per aver disprezzato tutti gli esseri, privato del mondo dei rishi, dei Sura e dei Siddha, allontanato, discesi per scarsi meriti.

अहं हि पूर्वॊ वयसा भवद्भ्यस;
तेनाभिवादं भवतां न परयुञ्जे ।
यॊ विद्यया तपसा जन्मना वा;
वृद्धः स पूज्यॊ भवति दविजानाम ॥२॥
ahaṃ hi pūrvo vayasā bhavadbhyas;
tenābhivādaṃ bhavatāṃ na prayuñje |
yo vidyayā tapasā janmanā vā;
vṛddhaḥ sa pūjyo bhavati dvijānām ||2||

Di età io sono più anziano di voi, per questo non vi rivolsi la parola, chi per studio, tapas o per nascita è maggiore è onorato dai dvija.”

अष्टक उवाच ।
अवादीश चेद वयसा यः स वृद्ध;
इति राजन नाभ्यवदः कथं चित ।
यॊ वै विद्वान वयसा सन सम वृद्धः;
स एव पूज्यॊ भवति दविजानाम ॥३॥
aṣṭaka uvāca |
avādīś ced vayasā yaḥ sa vṛddha;
iti rājan nābhyavadaḥ kathaṃ cit |
yo vai vidvān vayasā san sma vṛddhaḥ;
sa eva pūjyo bhavati dvijānām ||3||

Ashtaka disse: “O re, se chi è più anziano di età non parla e non saluta per primo, chi è sapiente essendo superiore all’anziano, costui è dunque onorato dai dvija.”

ययातिर् उवाच ।
परतिकूलं कर्मणां पापम आहुस;
तद वर्तते ऽपरवणे पापलॊक्यम ।
सन्तॊ ऽसतां नानुवर्तन्ति चैतद;
यथा आत्मैषाम अनुकूल वादी ॥४॥
yayātir uvāca |
pratikūlaṃ karmaṇāṃ pāpam āhus;
tad vartate ‘pravaṇe pāpalokyam |
santo ‘satāṃ nānuvartanti caitad;
yathā ātmaiṣām anukūla vādī ||4||

Yayati disse: “L’azione contraria dicono sia un male, essa conduce senza fallo al mondo dei mali, i buoni non perseguono ciò che è dei cattivi, come chi parla al contrario, non ha il dominio di sé.

अभूद धनं मे विपुलं महद वै;
विचेष्टमानॊ नाधिगन्ता तद अस्मि ।
एवं परधार्यात्म हिते निविष्टॊ;
यॊ वर्तते स विजानाति जीवन ॥५॥
abhūd dhanaṃ me vipulaṃ mahad vai;
viceṣṭamāno nādhigantā tad asmi |
evaṃ pradhāryātma hite niviṣṭo;
yo vartate sa vijānāti jīvan ||5||

Io avevo grandi e larghe ricchezze, io sono un uomo d’azione non uno studioso, così è punito chi agisce seduto sul proprio benessere e il vivente lo sa.

न जातु हृष्येन्महता धनेन
वेदानधीयीतानहंकृतः स्यात् ।
नानाभावा बहवो जीवलोके
दैवाधीना नष्टचेष्टाधिकाराः ॥६॥
na jātu hṛṣyenmahatā dhanena
vedānadhīyītānahaṃkṛtaḥ syāt |
nānābhāvā bahavo jīvaloke
daivādhīnā naṣṭaceṣṭādhikārāḥ ||6||

Colui che, avendo acquisito una grande ricchezza compie sacrifici, che dopo aver acquisito ogni tipo di cultura, rimane umile, che dopo aver studiato tutti i Veda si dedica all’ascesi va in paradiso.

नानाभावा बहवॊ जीवलॊके;
दैवाधीना नष्टचेष्टाधिकाराः ।
तत तत पराप्य न विहन्येत धीरॊ;
दिष्टं बलीय इति मत्वात्म बुद्ध्या ॥७॥
nānābhāvā bahavo jīvaloke;
daivādhīnā naṣṭaceṣṭādhikārāḥ |
tat tat prāpya na vihanyeta dhīro;
diṣṭaṃ balīya iti matvātma buddhyā ||7||

Molti e svariati governanti nel mondo dei vivi colpiti dal fato muoiono, il saggio, pensando dentro di sé: “il fato è più forte” non s’affligga qualsiasi cosa gli accada.

सुखं हि जन्तुर यदि वापि दुःखं;
दैवाधीनं विन्दति नात्म शक्त्या ।
तस्माद दिष्टं बलवन मन्यमानॊ;
न संज्वरेन नापि हृष्येत कदा चित ॥८॥
sukhaṃ hi jantur yadi vāpi duḥkhaṃ;
daivādhīnaṃ vindati nātma śaktyā |
tasmād diṣṭaṃ balavan manyamāno;
na saṃjvaren nāpi hṛṣyet kadā cit ||8||

Se il piacere, la prole e pure il dolore è soggetto al fato e non al proprio potere, allora pensando il fato potente, non s’affligga né gioisca mai.

दुःखे न तप्येन न सुखेन हृष्येत;
समेन वर्तेत सदैव धीरः ।
दिष्टं बलीय इति मन्यमानॊ;
न संज्वरेन नापि हृष्येत कदा चित ॥९॥
duḥkhe na tapyen na sukhena hṛṣyet;
samena varteta sadaiva dhīraḥ |
diṣṭaṃ balīya iti manyamāno;
na saṃjvaren nāpi hṛṣyet kadā cit ||9||

Nel dolore non soffra, nella felicità non si rallegri, ma sempre uguale sia il saggio: “più forte è il fato” così pensando non s’affligga né gioisca mai.

भये न मुह्याम्य अष्टकाहं कदा चित;
संतापॊ मे मानसॊ नास्ति कश चित ।
धाता यथा मां विदधाति लॊके;
धरुवं तथाहं भवितेति मत्वा ॥१०॥
bhaye na muhyāmy aṣṭakāhaṃ kadā cit;
saṃtāpo me mānaso nāsti kaś cit |
dhātā yathā māṃ vidadhāti loke;
dhruvaṃ tathāhaṃ bhaviteti matvā ||10||

O Ashtaka, nel timore io mai mi confondo, nessuna afflizione io ho nella mente, “quanto il creatore mi dona al mondo certo così sarà”, questo penso.

संस्वेदजा अण्डजा उद्भिदाश च;
सरीसृपाः कृमयॊ ऽथाप्सु मत्स्याः ।
तथाश्मानस तृणकाष्ठं च सर्वं;
दिष्ट कषये सवां परकृतिं भजन्ते ॥११॥
saṃsvedajā aṇḍajā udbhidāś ca;
sarīsṛpāḥ kṛmayo ‘thāpsu matsyāḥ |
tathāśmānas tṛṇakāṣṭhaṃ ca sarvaṃ;
diṣṭa kṣaye svāṃ prakṛtiṃ bhajante ||11||

I nati nell’umido, e dall’uovo, e germogliati, gli striscianti, i ragni e i pesci nelle acque, e inoltre quelli che mangiano ogni tipo d’erba, nella morte consumano la propria natura.

अनित्यतां सुखदुःखस्य बुद्ध्वा;
कस्मात संतापम अष्टकाहं भजेयम ।
किं कुर्यां वै किं च कृत्वा न तप्ये;
तस्मात संतापं वर्जयाम्य अप्रमत्तः ॥१२॥
anityatāṃ sukhaduḥkhasya buddhvā;
kasmāt saṃtāpam aṣṭakāhaṃ bhajeyam |
kiṃ kuryāṃ vai kiṃ ca kṛtvā na tapye;
tasmāt saṃtāpaṃ varjayāmy apramattaḥ ||12||

Conoscendo la transitorietà di piacere e dolore, o Ashtaka come posso io avere afflizione? Che cosa faccia e cosa abbia fatto non m’affliggo, perciò con cura tralascio ogni sofferenza.”

वैशम्पयान उवाच ।
एवं ब्रुवाणं नृपतिं ययाति
मथाष्टकः पुनरेवान्वपृच्छत् ।
मातामहं सर्वगुणोपपन्नं
तत्र स्थितं स्वर्गलोके यथावत् ॥१३॥
vaiśampayāna uvāca |
evaṃ bruvāṇaṃ nṛpatiṃ yayāti
mathāṣṭakaḥ punarevānvapṛcchat |
mātāmahaṃ sarvaguṇopapannaṃ
tatra sthitaṃ svargaloke yathāvat ||13||

Vaishampayana disse: “Al re Yayati, dotato di ogni impresa, che era il nonno materno di Ashtaka, fu nuovamente chiesto di raccontargli della sua vita nel mondo superiore.”

Descrizione del terzo cielo

अष्टक उवाच
ये ये लॊकाः पार्थिवेन्द्र परधानास;
तवया भुक्ता यं च कालं यथा च ।
तन मे राजन बरूहि सर्वं यथावत;
कषेत्रज्ञवद भाषसे तवं हि धर्मान ॥१४॥
aṣṭaka uvāca
ye ye lokāḥ pārthivendra pradhānās;
tvayā bhuktā yaṃ ca kālaṃ yathā ca |
tan me rājan brūhi sarvaṃ yathāvat;
kṣetrajñavad bhāṣase tvaṃ hi dharmān ||14||

Ashtaka disse: “O re dei sovrani, tutti i migliori mondi da te goduti, e la durata e come erano, tutto questo dimmi secondo verità, tu appari come un sapiente del dharma.”

ययातिर् उवाच ।
राजाहम आसम इह सार्वभौमस;
ततॊ लॊकान महतॊ अजयं वै ।
तत्रावसं वर्षसहस्रमात्रं;
ततॊ लॊकं परम अस्म्य अभ्युपेतः ॥१५॥
yayātir uvāca |
rājāham āsam iha sārvabhaumas;
tato lokān mahato ajayaṃ vai |
tatrāvasaṃ varṣasahasramātraṃ;
tato lokaṃ param asmy abhyupetaḥ ||15||

Yayati disse: “Re io ero quaggiù, tutte le terre io conquistai nel grande mondo, qui abitai per mille anni, quindi arrivai al mondo supremo.

ततः पुरीं पुरुहूतस्य रम्यां;
सहस्रद्वारां शतयॊजनायताम ।
अध्यावसं वर्षसहस्रमात्रं;
ततॊ लॊकं परम अस्म्य अभ्युपेतः ॥१६॥
tataḥ purīṃ puruhūtasya ramyāṃ;
sahasradvārāṃ śatayojanāyatām |
adhyāvasaṃ varṣasahasramātraṃ;
tato lokaṃ param asmy abhyupetaḥ ||16||

Quindi nella bella città di Indra molto invocato, che ha mille porte ed è ampia cento yojana, abitai per mille anni, quindi arrivai al mondo superiore.

ततॊ दिव्यम अजरं पराप्य लॊकं;
परजापतेर लॊकपतेर दुरापम ।
तत्रावसं वर्षसहस्रमात्रं;
ततॊ लॊकं परम अस्म्य अभ्युपेतः ॥१७॥
tato divyam ajaraṃ prāpya lokaṃ;
prajāpater lokapater durāpam |
tatrāvasaṃ varṣasahasramātraṃ;
tato lokaṃ param asmy abhyupetaḥ ||17||

Raggiungendo l’inaccessibile mondo divino senza vecchiaia di Prajapati il signore del mondo, là io abitai per mille anni, quindi arrivai al mondo superiore.

देवस्य देवस्य निवेशने च;
विजित्य लॊकान अवसं यथेष्टम ।
संपूज्यमानस तरिदशैः समस्तैस;
तुल्यप्रभाव दयुतिर ईश्वराणाम ॥१८॥
devasya devasya niveśane ca;
vijitya lokān avasaṃ yatheṣṭam |
saṃpūjyamānas tridaśaiḥ samastais;
tulyaprabhāva dyutir īśvarāṇām ||18||

E nelle dimore di ogni Deva ottenendo i mondi vi abitai quanto volli, onorato dai trenta [Deva] insieme, simile in splendore agli esseri supremi.

तथावसं नन्दने कामरूपी;
संवत्सराणाम अयुतं शतानाम ।
सहाप्सरॊभिर विहरन पुण्यगन्धान;
पश्यन्न नगान पुष्पितांश चारुरूपान ॥१९॥
tathāvasaṃ nandane kāmarūpī;
saṃvatsarāṇām ayutaṃ śatānām |
sahāpsarobhir viharan puṇyagandhān;
paśyann nagān puṣpitāṃś cārurūpān ||19||

Quindi abitai nel giardino divino mutando aspetto a piacimento, per centinaia di millenni, divertendomi assieme alle Apsara, vedendo piante e fiori simili al Sole e di puro aroma.

तत्रस्थं मां देव सुखेषु सक्तं;
काले ऽतीते महति ततॊ ऽतिमात्रम ।
दूतॊ देवानाम अब्रवीद उग्ररूपॊ;
धवंसेत्य उच्चैस तरिः पलुतेन सवरेण ॥२०॥
tatrasthaṃ māṃ deva sukheṣu saktaṃ;
kāle ‘tīte mahati tato ‘timātram |
dūto devānām abravīd ugrarūpo;
dhvaṃsety uccais triḥ plutena svareṇa ||20||

Passato dunque un grande tempo smisurato là, intento ai piaceri dei Deva, a me diceva il messaggero dei Deva dal grave aspetto, con forte suono e per tre volte: “cadi!”

एतावन मे विदितं राजसिंह;
ततॊ भरष्टॊ ऽहं नन्दनात कषीणपुण्यः ।
वाचॊ ऽशरौषं चान्तरिक्षे सुराणाम;
अनुक्रॊशाच छॊचतां मानवेन्द्र ॥२१॥
etāvan me viditaṃ rājasiṃha;
tato bhraṣṭo ‘haṃ nandanāt kṣīṇapuṇyaḥ |
vāco ‘śrauṣaṃ cāntarikṣe surāṇām;
anukrośāc chocatāṃ mānavendra ||21||

O leone dei re, o re degli uomini, per quanto io so allora io finiti i meriti caddi dal giardino divino e le voci dei celesti udii nell’aria che si lamentavano dolenti:

अहॊ कष्टं कषीणपुण्यॊ ययातिः;
पतत्य असौ पुण्यकृत पुण्यकीर्तिः ।
तान अब्रुवं पतमानस ततॊ ऽहं;
सतां मध्ये निपतेयं कथं नु ॥२२॥
aho kaṣṭaṃ kṣīṇapuṇyo yayātiḥ;
pataty asau puṇyakṛt puṇyakīrtiḥ |
tān abruvaṃ patamānas tato ‘haṃ;
satāṃ madhye nipateyaṃ kathaṃ nu ||22||

“Oh! che peccato, il pio Yayati di santa fama finiti i meriti cade giù.” Allora io dicevo loro mentre cadevo: “Dove io posso dunque cadere in mezzo ai virtuosi?”

तैर आख्याता भवतां यज्ञभूमिः;
समीक्ष्य चैनां तवरितम उपागतॊ ऽसमि ।
हविर गन्धं देशिकं यज्ञभूमेर;
धूमापाङ्गं परतिगृह्य परतीतः ॥२३॥
tair ākhyātā bhavatāṃ yajñabhūmiḥ;
samīkṣya caināṃ tvaritam upāgato ‘smi |
havir gandhaṃ deśikaṃ yajñabhūmer;
dhūmāpāṅgaṃ pratigṛhya pratītaḥ ||23||

Da essi mi fu indicata la vostra terra dei sacrifici e scorgendola io rapido la raggiunsi, e sentendo il fumo e il famigliare odore del burro della terra dei sacrifici io fui soddisfatto.”

ARTICOLI CORRELATI

Ultime entrate

Il parere di Drona 202

Il parere di Bishma 201

Il parere di Karna 200

Il parere di Duryodhana 199

Commenti